tag:blogger.com,1999:blog-41942850939763934192012-02-21T23:45:00.017+02:00Το site www.refene.com θα επανέλθει. Αμέσως μόλις γίνουν οι απαραίτητες εργασίες θα ανακοινωθεί εδώ. Διατηρείται το ιστορικό του όλο με τα έργα και τους δημιουργούς.herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.comBlogger1071100tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-66781908005799041922012-02-13T23:32:00.001+02:002012-02-13T23:33:20.061+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Π εριμένω<br />Α κόμα<br />Ρ άθυμος ο χρόνος της αναμονής<br />Α φήνει την πνοή του στα όνειρα<br />Μ ικρό και το πεδίο της δράσης του<br />Υ πο τον ήχο μακρινών παιάνων<br />Θ ραύσματα κοινής συναίσθησης<br />Ι σομέρεια υπνηλίας άψογα μοιρασμένης<br />Α κόμα και στον κεραυνό χαριεντίζεται<br />Ζ εματίζει ο ήλιος των κρανίων τα σπήλαια<br />Ο&nbsp;της νύχτας εχθρός αγνοεί τα πιο μέσα<br />Μ άταια οι μούσες και οι θεοί αγωνίζονται<br />Α κόμα τα πολλά να γίνουνε ένα<br />Ι σως να μην είναι και άλλου ζητούμενο.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-6678190800579904192?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-39631026958060289272012-02-09T15:51:00.001+02:002012-02-09T15:59:51.207+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Είμαι ανήσυχη. Πολύ ανήσυχη. Γύρισα με βελόνες μπηγμένες στα γόνατα από το κρύο και το μάτι μου το κακό αυτό που είχε πάθει την πάρεση τρεμόπαιζε έτοιμο να κοκαλώσει ξανά. Πέταξα την εφημερίδα στο τραπέζι. Έτρεξα στην κουζίνα. Έβαλα το σπανακόρυζο που έφτιαξα χθες και κάθισα να το φάω με μεγάλη ανακούφιση. Μπήκε στην κουζίνα η Βάσια. Τι τρώμε σήμερα μάνα; -Σπανακόρυζο. -Πλάκα μου κάνεις; πότε το έφαγα εγώ αυτό το φαϊ; -Έχει και σπανακόπιτα από χθες, φάε αυτό. -Τι σ' έπιασε ρε μάνα; δεν θα μαγειρέψεις τώρα τίποτα να φάμε; -Όχι. Καλά εσύ δεν παίρνεις χαμπάρι τίποτα;<br />-Α κατάλαβα. Θα με αρχίσεις πάλι με αυτές τις οικονομικές μιζέριες. -Δεν είναι θεωρητικολογίες μανάρι μου, καίγονται τα μπατζάκια μας. Άρχισε να δίνεις λίγη προσοχή στο τι γίνεται σ' αυτή τη χώρα, είναι η χώρα σου. Και είναι οι μέρες σου μέσα σ' αυτήν. Μπορείς μάλιστα να θεωρήσεις πως βιώνεις την ανεπανάληπτη ιστορία της. -Μαλακίες, τα λες αυτά τώρα γιατί βαριέσαι να μαγειρέψεις. Αφού το ξέρεις δεν γουστάρω την πολιτική, και δεν μου αρέσει να ασχολούμαι με αυτά".<br /><br />Είμαι ανήσυχη. Πολύ ανήσυχη. Κοιτάζω το παιδί που έφτιαξα, ένα καλό παιδί, μαζεμένο, που αγαπάει το σπίτι του που τα πηγαίνει καλά με τους γονείς του, που δεν έχει σοβαρές κόντρες μαζί μας, αλλά το κοιτάζω και τρομάζω. Πως μου ξέφυγε αυτή η "λεπτομέρεια;" Πως δεν κατάφερα, πολιτικό ζώο εγώ, να της περάσω το ενδιαφέρον για τον τόπο της; Πως δεν κατάφερα μέσα στη συνείδησή της να ταυτίσω το "είναι" της με το "είναι αυτού του τόπου;" Πως την άφησα να πιστεύει ότι άλλο πράγμα είναι η πολιτική και άλλο η ζωή; Άλλο πράγμα το ποιος θα επιλέξεις να είσαι και άλλο το πως θα το κάνεις; πως την άφησα να αγνοεί τη σοβαρότητα της κατάστασης, να αγνοεί τι σημαίνει αύξηση της ανεργίας, περισσότεροι φόροι, περικοπές μισθών και να τα θεωρεί όλα πολιτικά θέματα; 17 χρονών γαϊδάρα είναι πια. Άλλα παιδιά στην ηλικία της είναι έξω στους δρόμους και τρώνε μάπες, δακρυγόνα, καρδιοχτυπούν, αγωνιούν, βραχνιάζουν. Τι έχω κάνει; Σε ποιες ρίμες κολοβάραγα αντί να κάθομαι να δουλεύω μαζί της; Τόσες φορές την πήρα μαζί μου στη δουλειά. Της έδειξα τους ανθρώπους τους ξαπλωμένους στο δρόμο. Άλλοι από πείνα, άλλοι από ναρκωτικά, άστεγοι άλλοι, άλλοι κινούμενα πτώματα. Της έδειχνα και της έλεγα "κοίτα παιδί μου, οι άνθρωποι αυτοί είναι εγκαταλειμένοι στην τύχη τους. Τους οδήγησαν στο έσχατο σημείο τους. Μη γίνεις ένας από αυτούς που ευθύνονται για την κατάστασή τους". Αυτά της τα είπα. Την έκανα και λυπησιάρα ενώ το ζητούμενο ήταν άλλο. Ήταν άλλο αλλά μου ξέφευγε μαζί της. Τη θεωρούσα πάντα πολύ μικρή. Και τώρα να. Μεγάλωσε κι ακόμα δεν ξέρει. Φέτος τελειώνει το λύκειο. Κάνει όνειρα για τη ζωή της στην Αμερική. Άφησα το φαγητό μου στη μέση. Το πέταξα στο νεροχύτη. Τη φώναξα μέσα. <br />-Τι είναι πάλι;<br />-Εμείς θα φύγουμε, αν τα καταφέρουμε να είμαστε έτοιμοι εγκαίρως γιατί παίζει κι ένα σενάριο να μην προλάβουμε. Πες λοιπόν ότι προλάβαμε και φύγαμε. Εδώ όμως θα μείνουν οι φίλοι σου. Η Μαρία, η Καλλίνα, η Κατερίνα, το αγόρι σου, η Αγγελίνα, η Κωνσταντίνα, ο Ακληπιός. Τα παιδιά αυτά τελειώνουν επίσης το λύκειο φέτος. Σου έχει περάσει από το μυαλό που θα είναι σε ένα, δυο, τρία χρόνια από τώρα; πως θα ζουν; τι θα κάνουν στη ζωή τους αυτά τα παιδιά; <br />-Ναι και στενοχωριέμαι. Θα τους πάρω όλους στην Αμερική.<br />-Βάσια σοβαρά μιλάμε τώρα. Συγκεντρώσου.<br />-Μάνα, οι φίλοι μου που νομίζεις άσχετους και ότι είναι στην κοσμάρα τους, σκέπτονται να μη δώσουν εξετάσεις στο πανεπιστήμιο για να μην επιβαρύνουν τους γονείς τους οικονομικά, που ήδη βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Μάνα, όταν μαζευόμαστε πάνω κει σε κείνο το μέρος που αποκαλούμε θέα και μας τη λέτε γιατί καθόμαστε και ξυλιάζουμε στο κρύο για να κάνουμε χαβαλέ μεταξύ μας, το κάνουμε γιατί δεν έχουμε λεφτά να πάμε να πιούμε ένα καφέ. Γιατί έχουμε ανάγκη να δει ο ένας τον άλλο. Ξέρω θα μου πεις φέρτους εδώ. Το έκανα μια δυο τρεις δέκα. Πήγαμε και στου καθένα άλλες τόσες και πηγαίνουμε. Θέλουμε και μια έξοδο όμως. Να ξελαμπικάρει το μάτι μας, να δούμε κάτι άλλο. Δεν έχουμε λεφτά και πηγαίνουμε στη θέα. Και&nbsp; βλέπουμε την Αθήνα από κει πάνω και κάνουμε πλάκες. Αν και τώρα τελευταία δεν έχει καθόλου πλάκα. Οι γονείς της τάδε χώρισαν γιατί δεν άντεχε η μάνα της να δουλεύει μόνο αυτή και να της πέφτει όλο το&nbsp; βάρος στην πλάτη. Παρηγορούμε την τάδε, και μέχρι να συνεφέρουμε αυτήν, καταρρέει μια άλλη, ένας άλλος. Σκατά μάνα, σκατά!<br />Πως αρχίζει να συνειδητοποιεί κανείς τον κόσμο γύρω του, να παίρνει είδηση τι συμβαίνει, να παίρνει θέση, να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις, να έχει φωνή, άποψη, θέση απέναντι στα στραβώς κείμενα αυτού του τόπου; Από τη μάνα; από τον πατέρα; από το πόσο συχνά σου μιλάνε οι γονείς σου γι' αυτά; ή από την προσωπική σου επαφή με την πραγματικότητα; Νομίζω είναι το δεύτερο. Ίσως να πρέπει να την αφήσω στην ησυχία της. Τελευταία της χρονιά στο λύκειο. <br />-Μάνα, του χρόνου τέτοιον καιρό θα έχουμε όλοι χαθεί μεταξύ μας. Ρουφάω τις στιγμές που είμαστε ακόμα μαζί. Τέτοια εποχή του χρόνου όπως το λες κι εσύ, ποιος ξέρει που θα βρίσκεται ο καθένας μας, με ποια τέρατα θα παλεύει. Άσε με σε παρακαλώ λοιπόν, μη με ζαλίζεις την Τρόικα και τους μαλάκες. Κάνε εσύ αυτό που θεωρείς σωστό κι άσε με κι εμένα να βρω το δρόμο μου. Πολλά στα ζητάω;<br />-Όχι παιδί μου. Δεν τα ζητάς πολλά. Έχεις απόλυτο δίκιο σε όλα. Μόνο που εγώ, να, ανησυχώ, γιατί δεν θέλω να μου προκύψεις ανυποψίαστη, σε μέρες που εσείς θα έχετε το μεγαλύτερο πρόβλημα. Και θα ήθελα να ήξερα την απάντησή σου σε όλα αυτά από τώρα.<br />-Α ρε κουτορνίθι μάνα! Τι με πέρασες στραβή; δεν βλέπω τι τραβάς; τι τραβάνε όλοι; Όταν θα κατέβουνε στο δρόμο οι άνθρωποι και ανοίξουν τα κεφάλια εσύ θα πονέσεις περισσότερο από μένα; Με ενοχλεί που δεν μου έχεις τόση δα εμπιστοσύνη και με θεωρείς ούφο. Απλώς γύρω μου είναι όλα μαυρίλα. Δεν γουστάρω τη μαυρίλα ρε παιδί μου, θα με κατηγορήσεις και γι' αυτό τώρα; Κανείς μας δεν γουστάρει τη μαυρίλα. Κάνουμε χαβαλέ κι όλοι, μα όλοι, έχουμε ένα λούκι που τραβάμε στο σπίτι μας. Δεν φτάνει αυτό; πρέπει να καθόμαστε να σκεπτόμαστε και τα λούκια όλων των άλλων; <br />Σιχαίνομαι την πολιτική. Σιχαίνομαι πιο πολύ τους πολιτικούς. Κοίτα που οδήγησαν την Ελλάδα. Τα σιχαίνομαι όλα. Να πάνε στο διάολο όλοι. Και σε ότι με αφορά, κι αυτοί και τα πανεπιστημιά τους. Το ξέρεις μάνα ότι στην τελευταία τάξη του λυκείου το μάθημα στα πρωτεύοντα μαθήματα συνεχίζονται από κει που σταμάτησε το φροντιστήριο; Στη δικιά σου την εποχή αν δεν πήγαινες φροντιστήριο αλλά διάβαζες, περνούσες σε σχολή. Τώρα, αν δεν πας να τα σκάσεις δεν περνάς πουθενά. Και να θέλεις να διαβάσεις δεν μπορείς. Τους έχω γραμμένους μέσα στην τάξη, ζωγραφίζω την ώρα του μαθήματος αφού δεν καταλαβαίνω τίποτα, και προσπαθούνε να αποδείξουν κάθε φορά ότι έχω άσχημη ανατροφή, ότι δεν έκανες καλή δουλειά μαζί μου, ότι είμαι αναρχικιά και απειθάρχητη και κακή επιρροή για τους συμμαθητές μου. Κανείς δεν με ρώτησε τι συμβαίνει, γιατί δεν συμμετέχω, γιατί δεν καταλαβαίνω, τι πρόβλημα έχω. Κανείς ποτέ. Είμαι λοιπόν ένα φυτό, μια αμελητέα ποσότης μέσα στην τάξη και ανήκω στο σαράντα τοις εκατό των μαθητών, που δεν έχουν καμιά δουλειά όπως σου ειπαν οι καθηγητές μου, να βρίσκονται στα σχολεία, δεν δικαιούνται, γιατί δεν είναι καλοί μαθητές. Κι αν αυτό δεν είναι φασισμός όπως το πασάρουν δεν ξέρω κι εγώ τι είναι ούτε με ενδιαφέρει, ούτε όμως κι αυτοί με ενδιαφέρουν. Αλλά να ξέρεις. αν ξανακούσω κανένα τους να σε κατηγορεί εμμέσως πλην σαφώς για τη στραβοδουλειά που έχεις κάνει μαζί μου, θα τον πάρει και θα τον σηκώσει. Και χέστηκα και για τη διαγωγή και για τ' απολυτηριά τους. Πολιτική δεν ήθελες; φάε πολιτική."<br />Και μπαμ βροντάει την πόρτα και κλείνεται στο δωματιό της και σε τρια δευτερόλεπτα δονείται όλο το σπίτι από τη μουσική της. <br />Τι ακούει αλήθεια; <br />with a litlle help from my friends μεγας ει κύριε. Αυτά ήταν δικά μου!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3963102695806028927?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-33667950664368858432012-02-08T00:30:00.001+02:002012-02-08T00:30:46.510+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Που πας κορίτσι όμορφο με τις λυωμένες σόλες;<br />δεν θά'ταν τάχα καλύτερα ξυπόλητη να περπατάς<br />χωρίς τα φθαρμένα λουριά να σου τρώνε τα πόδια<br />χωρίς το καμένο λάστιχο να σου τρυπά τα πέλματα;<br />Κι αυτό το πρόσωπό σου με την ξεραμένη μάσκαρα<br />κι αυτά τα μάγουλα με το μπαγιάτικο ρουζ<br />κι αυτά τα ρούχα τα λαμέ μες στο καταμεσήμερο<br />τα ρούχα με τα ύπουλα ξέφτια <br />σερνάμενη νύχτα μες στο καταμεσήμερο που πας;<br />Τα πόδια ξυπόλητα γίνονται δυνατά <br />κι ελάχιστα νιώθουν τα χαλίκια και τ' αγκάθια.<br />Που πας κορίτσι&nbsp; με τα βουλιαγμένα μάτια;<br />και ποιοι τα τελευταία ψήγματα της ξεγνοιασιάς σου<br />&nbsp;πριν το ξημέρωμα χαρήκαν, <br />ποιοι,&nbsp;την ώρα που έσκαγαν οι ακτίνες της μέρας<br />σε γύρισαν πίσω στο σκοτάδι<br />μ' ένα λαμέ που&nbsp;πια δεν γυαλίζει<br />που πας γιαγιά ταλαίπωρη με τις λυωμένες σόλες;&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3366795066436885843?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-85110940614030397092012-02-07T13:01:00.001+02:002012-02-07T13:01:14.459+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">"Το σκέφτηκα πολύ και τελικά το αποφάσισα. θα καθίσω να γράψω ένα διήγημα.&nbsp;Θα καθίσω να φτιάξω ένα ποίημα, θα καθίσω να ξεκινήσω ένα νέο μυθιστόρημα". Εδώ κι ένα χρόνο όλο αυτά λέω στον εαυτό μου και τίποτα δεν κάνω, τίποτα δεν μου κάθεται και σε τίποτα δεν κάθομαι. Και γιατί να κάτσω; Γιατί να έρθει η φαντασία να πάρει τη θέση αυτής της πραγματικότητας που βιώνουμε σα λαός εδώ και τέσσερα χρόνια; Δεν μας φτάνουν τα χάλια μας τα μαύρα θέλουμε κι άλλα, πρόσθετα από πάνω; </div><div style="text-align: left;">Το σκέφτηκα και το αποφάσισα, θα μιλήσω για αλήθειες.</div><div style="text-align: left;">Έχω γράψει για τους αστέγους και τους ανέργους που στο μεταξύ αυξάνονται και αυξάνονται, πολλές φορές. Για τους Γιωργάκηδες, τους Πάγκαλους και τους Βενιζέλους. Για τις άχρηστες και ανίκανες κυβερνήσεις που από πότε να&nbsp;&nbsp;τις πιάσει κανείς, κι από που να τις πιάσει, βρωμάνε κι όλας οι άτιμες...</div><div style="text-align: left;">Για τα&nbsp;λάθη μας σαν λαός, αν και τα εξέθεσα μέσα από προσωπικές εμπειρίες επί το πλείστον. Γιατί δεν μου αρέσει να μιλώ θεωρητικά ή από το θεωρείο μου, να σαρκάζω, να το παίζω ξερόλας, να βγάζω τον εαυτό μου απέξω και να κρίνω τη πλειοψηφία, στο κάτω κάτω αυτό το κάνουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι για μας, φτάνει και με το αυτομαστίγωμα ελληνικέ λαέ. </div><div style="text-align: left;">"Του παράδεισου πάντα την ψευτιά σου χαρίζουν,</div><div style="text-align: left;">υποσχέσεις σου δίνουν και γλυκά σε κοιμίζουν..."</div><div style="text-align: left;">Τώρα όλοι σε βρίζουν. Πριν από πέντε χρόνια, τα τηλέφωνα κουδούνιζαν ομεληρίς στα σπίτια. Η μια τράπεζα συναγωνιζόταν την άλλη, ποια θα σε βάλει πιο βαθιά στο χρέος. Τώρα να μου πεις εσύ ανεγκέφαλος ήσουν; δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Δεν μάθαινες; τίποτα δεν υποψιάστηκες;</div><div style="text-align: left;">Σε τιμωρούν λέει τώρα οι Γερμανοευρωπαίοι, γιατί ζούσες ζωή άνετη, πάνω .από τις δυνάμεις σου. Σάματις και τις προηγούμενες δεκαετίες που ζούσες ζωή στερημένη κι αυτοί έχτιζαν τις οικονομικές του αυτοκρατορίες στην πλάτη σου δεν σε τιμωρούσαν. Για τότε λέω που έφευγε ξανά σωρηδόν ο ελληνικός πληθυσμός και μπουζουριαζόταν στις φάμπρικες της Φρανγκφούρτης. Τι έχεις Γιάννημ' τι' είχα πάντα και επειδή για μια δεκαετία ήρθαν οι επιτήδιοι να μοιράσουν πλαστικό στην ουσία χρήμα, και αμάξια ιλουστρασιόν και ότι σκατά επινόησαν για το γυαλισμένο μάτι του ανέκαθεν πεινασμένου Έλληνα, κι επειδή αυτοί οι απατεώνες έχωσαν τον κόσμο βαθιά μέσα στα χρέη για να δικαιολογήσουν τις δικές τους ατασθαλίες, θα πληρώσει πάλι όπως ήταν άλλωστε ο στόχος, πάλι ο κοσμάκης. Κι όχι μόνο, αλλά με την ενθάρρυνση μιας κακομούτσουνης Γερμανίδας κι ενός κοντοπίθαρου κομπλεξικού, θα πετάνε στα μούτρα ότι είμαστε όλοι απατεώνες και μας αξίζει να καούμε στο πυρ το εξώτερον, εσαεί. Διότι αφού δεν υπάρχει πρόβλεψη και σχέδιο για καμιά οικονομική ανάπτυξη, για καμιά ανάκαμψη, για καμιά ανακούφιση του λαού, το σχέδιο είναι να μας τιμωρούν στον αιώνα τον άπαντα με περισσότερες, απολύσεις, φόρους, μειώσεις μισθών, και εξαθλίωση.<br />Οι καθαρά σκεπτόμενοι άνθρωποι του κόσμου, ακόμα και της Ευρώπης, ξέρουν και μιλούν για αυτή την άσχημη προπαγάνδα, για τους στόχους και τα σχέδια της Μέρκελ και του φερεφωνού της Σαρκοζί, για το πειραματόζωο Ελλάδα και τις βλέψεις των παραπάνω. Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους βεβαίως, για τα λεφτά που πήραν από την οικονομική κοινότητα χωρίς να τα χρησιμοποιήσουν στο πρόγραμμα για το οποίο τα πήραν, για τα δάνεια από τις τράπεζες που δεν σκέπτονταν το πως θα εξοφλήσουν, για το ότι τόσο εύκολα δέχτηκαν λεφτά αμφιβόλου προέλευσης ακόμα κι από αναγνωρισμένους φορείς, έχουν ένα μερίδιο ευθύνης όπως και να το κάνουμε, αλλά δεν ξεκινάει το κακό από αυτούς. Κι εμένα αν μου κούναγε μια καλοψημένη μπριζόλα κάποιος μοσχομυριστή μπροστά στα μάτια και τη μύτη μου, θα την αρπάξω, ακόμα κι αν λίγο πριν είχα στουμπώσει από το πλιγούρι μου. Κι αυτό οι επιτήδιοι το ήξεραν καλά, το είχαν μελετήσει καλά. Τι ψάχνουμε τώρα. Για ποια τιμωρία μιλάμε. Πως τιμωρήθηκαν όλοι αυτοί που το έκαναν αυτό στον κόσμο; Και γιατί του στερούν τώρα το δικαίωμα να τιμωρήσει τους υπεύθυνους; Να πάει να ψηφίσει και να μαυρίσει όλους αυτούς που μέχρι τώρα του το έπαιζαν εθνοσωτήρες; Στα πλαίσια της τιμωρίας μας είναι και η εγκάθετη κυβέρνηση, από μια δεξιά, μια ακροδεξιά κι ένα φάντασμα του Πασοκ που κυβερνάνε σήμερα; Ποιον ρώτησαν που ήρθαν και παλουκώθηκαν εδώ πέρα; Ποιον ρώτησαν αν τους θέλουμε να μείνουν άλλο ένα χρόνο εδώ; Που μας οδηγούν λοιπόν αν στόχος τους δεν είναι η απόλυτη υπουδούλωση ενός λαού ταυτόχρονα με την εξαθλιωσή του; Στην αιματοχυσία; Για να έρθουν μετά να λεηλατήσουν ως αρωγοί επανασυγκρότησης ότι δεν έχουν στο μεταξύ κατασπαράξει;<br />Άντε κάτσε γράψε διήγημα, μυθιστόρημα ποίημα που να μην αφορά αυτά που περνάμε στις μέρες μας, που να μην έχει σχέση με το μεγάλο μας ζητούμενο.<br />Συσπείρωση, σύμπνοια, απόφαση, εξέγερση, διεκδίκηση και νίκη, τώρα.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-8511094061403039709?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-9742516559065783972012-01-24T23:29:00.002+02:002012-01-24T23:34:42.253+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Βάι. Χάσαμε τις επαφές, χάσαμε και τα μέσα. Να μου πεις και που τις είχαμε τις επαφές κάναμε τίποτα για τα μέσα; Όχι. Άμα θέλαμε όμως; ήταν εκεί. <br />Αυτό το άμα θέλω, άμα χρειαστώ, αχρείαστος νά' ναι ο όποιος κάποιος, μας έχει κάνει όλους γελοίους. Τρώμε στη μάπα ακριβώς ότι σιχαινόμαστε και αυτό το λέμε, υποχρεωτική συναναστροφή. Επειδή όλοι οι άνθρωποι τις έχουμε&nbsp;κάνει τέτοιες ηλιθιότητες στο παρελθόν και πολλοί εξακολουθούν να τις κάνουν και στο παρόν, όχι εγώ,&nbsp;χρησιμοποιώ τον πληθυντικό. Στην πραγματικότητα άμα σιχαθείς άπαξ, δεν γίνεται να ξαναπέσεις στον&nbsp;ίδιο λάκκο.&nbsp;Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αρχίζεις και&nbsp;αντιπαθείς αυτούς που το κάνουν συστηματικά. Σιγά ρε!&nbsp;Θα χάσεις την κότα με το χρυσό αυγό έτσι και πεις στον άλλο να σου αδειάσει τη γωνιά; Να μη σου μιλάει γιατί δεν γουστάρεις;&nbsp;Έτσι και δεν του μιλήσεις&nbsp;εσύ, δεν του γελάσεις, δεν συναινέσεις για να πιείτε κανένα ποτηράκι κρασί παρέα, να βρεθείτε κάπως, αχμού αχμά αχταρμά. Δεν τα γουστάρω τα μέσα. 25 χρόνια στην Καισαριανή, ξέρω τουλάχιστον χίλιους ανθρώπους που καλημερίζω, έχω φάει πάνω από 20 φορές με τους τριακόσιους, με καλούν όποτε θέλουν να με ενημερώσουν για κάποια κινητοποίηση, μπορεί και σε περίοδο εκλογών, περνάω συχνά από την πλατεία και τους βλέπω να κάθονται στα τραπεζάκια έξω, σταματώ τους λέω καλησπέρα, μου λένε κάτσε, τους λέω βιάζομαι, 25 ολόκληρα χρόνια στη γειτονιά, μία φίλη έκανα από τον πρώτο χρόνο, με αυτήν έμεινα. Μπορεί να φταίω κι εγώ δε λέω. Είμαι μονόχνωτη Μπορεί όμως και να νομίζω πως είμαι. Αν δηλαδή χτύπαγε το τηλεφωνό μου μια φορά για να με καλέσουν σε ένα από κείνα τα ωραία τσιμπούσια τους θα έλεγα όχι; Αλλά αυτό το σιχαμένο χτυπάει μια φορά στο εξάμηνο για να μου πουν είτε να κατέβουμε στην πορεία μαζικά, είτε να παραβρεθώ σε συζήτηση με θέμα την αντιλαϊκή πολιτική και τι θα κάνουμε με το χαράτσι, που όλο δεν το πληρώνουμε είναι κι όλοι έτρεξαν πρώτοι και καλύτεροι να το πληρώσουν, είτε έρχονται εκλογές, είτε κανένας διάσημος αριστερός ήρθε να μας πει για την αντεπίθεση της αριστεράς, καλά και ήρθε και ξυπνήσαμε. <br />Ναι. Και τώρα ετοιμάζω τα χαρτιά μου για να φύγω. Ένας το είχε μάθει από την αρχή, απ' αυτόν μέχρι τώρα θα το έχουν μάθει όλοι. Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Η μάνα μου στο χωριό, άρρωστη και ανήμπορη να ακολουθήσει, μακάρι να γινόταν να την πάρω μαζί μου. Οι πιο κοντινοί μου φίλοι, είναι η μία που προανάφερα, κι ένα ζευγάρι. Πολύ σημαντικοί&nbsp; τόσο σαν φίλοι όσο και σαν άνθρωποι γενικά. Με το ζευγάρι δεν βλέπομαι συχνά, δεν μένουμε κοντά, έχουν και πολλούς φίλους, εγώ δεν έχω. Με τη μία βλεπόμαστε, αλλά δεν μιλάμε πια, τα έχουμε πει όλα, έχει μεγαλώσει, έχει βαρύνει, δεν βγαίνει από το σπίτι, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί πρακτικό και ψυχολογικό στήριγμα για μένα. Και οι τρεις αυτοί. <br />Και τέλος. Όταν θα σκέπτομαι τη χώρα μου και τους ανθρώπους της, δεν θα έχω να νοσταλγώ πολλούς. Αυτοί που ήδη που έχω νοσταλγήσει , είναι από&nbsp;χρόνια παρελθόν. Υπάρχουν και κάποιοι που όχι μόνο δεν νοσταλγώ, αλλά θα προτιμούσα να μην είχα γνωρίσει. Αν ο χρόνος γύριζε πίσω όμως, θα έκανα ακριβώς τα ίδια και δεν θα μετάνιωνα. Γιατί άλλο θα προτιμούσα να μην είχα γνωρίσει κάποιον, κι άλλο τι έκανα εφόσον γνώρισα κάποιον, και που άφησα τη φαντασία μου να καλπάσει μέχρι να σκάσω σαν καπότα παραφουσκωμένη με νερό. Να' μουν τουλάχιστον μπαλόνι φουσκωμένο με ήλιο, να πετάξω ψηλά και να τους βγάζω τη γλώσσα....<br />Τέλος πάντων. Επιβίωσα. Αυτό έχει σημασία. Και τώρα πάμε για έναν άλλο κύκλο ζωής. Μικρό μεγάλο, ποιος ξέρει. Δεν έχω ζήσει ποτέ έξω από τη χώρα μου, βγήκα από αυτήν τρεις φορές για μικρές διακοπές και τρεχάλα πίσω. Τώρα σκέπτομαι πως αυτό έγινε γιατί επρόκειτο να φύγω μια και καλή. Έτσι κι αλλιώς, χώρα μου λέω, αλλά μόνό χώρα μου δεν&nbsp; υπήρξε. Άλλοι πήραν και βολεύτηκαν και μάσησαν και φτιαχτήκανε και απέκτησαν μούρη και γκλαμουριά και σνομπισμό κι ότι ζήτησαν, εγώ απορώ και πως κατάφερα να μεγαλώσω το παιδί μου. Μεροδούλι μεροφάι, σήμερα μου κόβουν το ηλεκτρικό, αύριο πλήρωσα το ηλεκτρικό αλλά μου κόβουν το τηλέφωνο, και μια κάρτα της τράπεζας που τον ανεξόφλητο έχει, κι άντε σήμερα κι άντε αύριο, μπας μείνει κανένα φράγκο να φτιάξουμε τα δόντια, τέσσερα χρόνια πέρασαν που τά'χασα από τη μια πλευρά, τώρα τα χάνω κι από την άλλη, χέσε μας πατρίδα. <br />Βρέχει. Χτυπάει το νερό πάνω στον αναποδογυρισμένο πάτο της λεκάνης που έχω αφήσει απέξω. Δυο δυο οι σταγόνες, τρεις τρεις ή και μία μία. Ωραίος ήχος, μου θυμίζει τότε που αγκάλιαζα τη μάνα μου στο κρεβάτι, μέσα στην παράγκα που το νερό την έλυωνε σιγά σιγά, μέχρι που έπεσε. Το νερό με τον ωραίο του ήχο, λυώνει και τους πλίνθους στο προσφυγικό. Αν, γυρίσω κάποτε, θα βρω μόνο ένα οικόπεδο. Και μέσα σ' αυτό καταπλακωμένα, οι ώρες που περίμενα να αλλάξει κάτι και τα βιβλία μου. <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-974251655906578397?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-29088666871771369652012-01-14T18:06:00.000+02:002012-01-14T18:06:51.935+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Απορία. τι θα πει εκπαιδευτικός; Ας μου απαντήσει κάποιος γιατί εγώ νόμιζα ότι ήξερα και μάλλον πάει να μου βγει πως δεν ξέρω.<br />Τι σημαίνει αυτή η μαλακισμένη λέξη; Με ποιο τρόπο ας πούμε ένας/μία μαθηματικός μπορεί να είναι εκπαιδευτικός; Ένας/μία φιλόλογος; <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-2908866687177136965?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-28055528707625155302011-12-05T19:22:00.000+02:002011-12-05T19:22:26.993+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ξεπερνάει το διήγημα και το μυθιστόρημα, μόνο τα μάτια σου μπορούν να την ανιστορήσουν. Και ίσως γι' αυτό τον τελευταίο καιρό να αισθάνομαι πως δεν έχω τίποτα να πω. Η φαντασία μου δεν μπορεί να πάει πάνω από αυτό το σουρεαλισμό. Είδα πολλούς κάδους σκουπιδιών να γίνονται αντικείμενο διαμάχης, των αστέγων, πεινασμένων, ανέργων, ανήμπορων ανθρώπων.<br />Στην αυλή μου απέξω έχω τέσσερα γατιά. Μονίμως κοιμούνται μπροστά στο κατώφλι, ώστε αν βγω, να με πάρουν αμέσως είδηση. Πριν διαπιστώσουν αν κρατάω φαγητό ή αν βγήκα απλώς για να φύγω, έχουν σκοτωθεί μεταξύ τους. Παρά το γεγονός ότι με φοβούνται, δεν κάθονται να τα χαϊδέψω και αυτό μ' εκνευρίζει πολύ, ένας τους προχθές, πήδηξε πάνω στην αγκαλιά μου με το που βγήκα, από τη βιάση του να είναι αυτός περισσότερο κοντά μου από τους άλλους. Μπας χάσει τον μεζέ που προορίζεται για όλους. Έτσι κι εμείς οι άνθρωποι συμπεριφερόμαστε στις δύσκολες εποχές. Φιλάμε κατουρημένες ποδιές, κάνουμε συμμάχους τους εχθρούς μας και κατασπαράζουμε τ' αδέλφια μας. Η ιστορία της ανθρωπότητας μας βγάζει φάουλ. Ποιές επαναστάσεις και ποιές μεγάλες πράξεις και ποιοί ηρωισμοί και ποια υπερηφάνεια και ποιος ανθρωπισμός. Ειδικά λέξεις σαν την τελευταία ακούγονται σαν ανόητοι χριστιανόπνευστοι όροι σε στόμα χλιδάτων κυριών. Και όμως, οφείλουν να υπάρχουν, να λειτουργούν, να διεγείρονται και να μας οδηγούν οι αισθήσεις μας ακέριες αυτές τις μέρες. Οφείλουν γιατί δεν είμαστε άλογα μα έλλογα ζώα. Γιατί μπορούμε και καλύτερα. Γιατί μας αξίζουν καλύτερα. Και γιατί οφείλουμε κι εμείς καλύτερα.<br />Αυτό το καινούργιο πρόσωπο της κοινωνίας που πάει να γεννηθεί μα δεν το γνωρίζουμε ακόμα, δεν ξέρουμε αν θα είναι τερατόμορφο ή αν θα έχει κάποια παλιά ξεχασμένα και αναγνωρίσιμα στοιχεία, αυτό το καινούργιο πρόσωπο το γεννάμε όλοι μαζί. Κοινός είναι ο πόνος και κοινό το καταχωνιασμένο όνειρό μας. Μαλακίες λένε ότι τα όνειρα πνίγονται, σκοτώνονται, κατακρεουργούνται. Τι είναι τα όνειρα, ανυπεράσπιστα νεογνά στα χέρια αγρίων; Εμείς τα βγάζουμε στο φως, εμείς τα μεγαλώνουμε, εμείς τους δίνουμε βάρος και υπόσταση, εμείς τα έχουμε ανάγκη, εμείς τα προστατεύουμε, εμείς τα κρύβουμε, σαν μυστικούς σπόρους που ψάχνουν τη γη τους για να φυτευτούν.<br />Από δω πάω, από κει πάω, που το πάω, που να πάω...<br />Εδώ. Σ' αυτή τη γη που ήρθα για να ζήσω, να παλαίψω, να επιβιώσω, να ονειρευτώ, να κάνω τις χαρές μου πολύτιμα κειμείλια στο κουτί με το βελούδινο εσωτερικό και τη σατέν κορδέλα, θα πρέπει να θυμάμαι πως για να μπορέσω να συλλέξω περισσότερες από αυτές τις μελλοντικές γλυκές μνήμες, για να μπορέσω να κρατήσω τη γαλήνη μέσα μου, πρέπει να συνεχίσω να υπάρχω και να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος σε καιρό ειρήνης. Ακόμα κι όταν οι βόμβες σκάνε δίπλα μου ή μέσα στο σπιτι μου, πρέπει με κάθε τρόπο να είμαι σε θέση να δω ένα παιδί που πεινάει. Γιατί υπάρχει και μια άλλη αλήθεια στην ιστορία με τις γάτες της αυλής μου. Η μάνα τους, η κυρά γάταινα, όταν αυτά σκοτώνονται για το φαγητό, κάθεται στην άκρη και τα παρατηρεί, βγάζοντας κάτι ήχους σαν παραπονεμένο μάλωμα, σαν να τους λέει,<br />"-Συμπεριφερθείτε σαν αδέλφια βρε, άνθρωποι θα καταντήσουμε;"<br />Και τό'χω βάλει στόχο να της την αλλάξω εγώ τη γνώμη της κυρα γάταινας. Της αγέρωχης, υπερόπτριας και ακατάδεχτης Μίου. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-2805552870762515530?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-34845283463484884672011-11-28T21:13:00.001+02:002011-11-28T21:13:40.373+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">"Government big enough to supply everything you need is big enough to take everything you have ... The course of history shows that as a government grows, liberty decreases". </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3484528346348488467?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-47793679571323381232011-11-28T21:09:00.000+02:002011-11-28T21:09:58.194+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Στο κάτω κάτω, την ξέρουμε τη δουλειά των καναλιών. Εμείς τι δουλειά έχουμε να καθόμαστε να τους ακούμε; Τι δουλειά έχουμε να μπαίνουμε στο τρυπάκι της λογικής τους; Γιατί να μας νοιάζει αν θα πάρει η δεν θα πάρει η Ελλάδα την έκτη δόση; Μήπως τότε θα τρώμε καλύτερα; θα πληρώνουμε λιγότερα χαράτσια; Γιατί να μας νοιάζει αν θα μείνει η δεν θα μείνει η Ελλάδα στο ευρώ; Για να πέσουμε όλοι μαζί ενώ αλλιώς θα πέσουμε μόνοι μας; Γιατί να πιστεύουμε πως ξαφνικά θ' αρχίσουμε να τρώμε ο ένας τον άλλο; Επειδή έτσι βολεύει να πιστεύουμε οι πουλημένοι που μας κυβερνάνε; Γιατί να επαναπαυόμαστε με μια κυβέρνηση εγκάθετη που δεν βγήκε με εκλογές; Ότι είναι πέρα από τη θέληση του λαού φέρνει τη λύση στο λαό; Ωρε δεν πάμε καλά. Που πήγαν οι αγανακτισμένοι μας λοιπόν; Που πήγαν οι σύνδεσμοι, οι ομαδικές αλληλεγύες οι διευρυμένες ανταλλαγές, που πήγε στο σαμποτάζ των Γερμανικών προϊόντων; που πήγε η συμπαράσταση των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ από τη μια απεργούν κι από την άλλη μπουκάρουν να σε πιάσουν για το εισιτήριο, όταν απεργούν σου λένε μην πληρώνεις λαέ, συμπαράσταση κι όταν δεν απεργούν πλήρωσε λαέ, γιατί πρέπει κι εμείς να φάμε. Που πήγε η ομόνοια, η σύμπνοια, ο κοινός προσανατολισμός και στόχος που όφειλε να υπάρχει αυτή τη στιγμή; Που πήγε η πουτάνα η αναρχία μας; τώρα που τη χρειαζόμαστε την έκανε κι αυτή; Τόσα χρόνια μας την κοπάναγαν στο κεφάλι σαν ανικανότητα λαού στην πειθαρχία. Αυτή με το ανοιχτό καθαρό πρόσωπο που πάντα ήταν, και ποτέ δεν στερήθηκε το θάρρος του λόγου και της πράξης της. Όχι οι μαϊμούδες που για λόγους ευνόητους βγαίνουν και την παριστάνουν. Που πήγαν όλα μας; Αποχαυνωθήκμε ωρέ; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-4779367957132338123?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-33470898075679169582011-10-26T17:26:00.001+03:002011-10-26T17:28:08.596+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Η απόλυσή μου είναι γεγονός. Απο κει και πέρα, ότι σκάσει...όποτε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3347089807567916958?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-34123905560263997462011-10-26T15:26:00.002+03:002011-10-26T15:57:39.195+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μου έγραψε ένας φίλος που ζει εκτός Ελλάδας ότ προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει στην Ελλάδα, να σκεφτεί τι πρέπει να γίνει και ότι αισθάνεται να βυθίζεται στη θλίψη για όλα αυτά που γίνονται, ιδίως όταν βλέπει τους Έλληνες να μην καταλαβαίνουν τίποτε απ' όσα έχουν συμβεί και γιατί.<br />Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε τραπεζίτης, ούτε κυβερνητικός να πιάσω τα πράγματα από εκεί που τα πιάνουν εκείνοι. Αποφάσισα ν' απαντήσω όμως στο φίλο μου που μπαίνει εδώ μέσα και με διαβάζει που και που, επειδή θέλω με την ευκαιρία αυτή να απαντήσω ως άτομο προσωπικά, σε όλους όσους έχουν τέτοιες απορίες και τέτοια θλίψη, που δεν ζουν εδώ, έχουν όμως μια εικόνα που δεν είναι ακριβώς η πραγματική.<br />Δουλεύω σε μια επιχείρηση που βρίσκεται τρία τέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την περιοχή μου και για να πάω εκεί, πρέπει να πάρω το λεωφορείο μέχρι τον Ευαγγελισμό και το Μετρό μετά μέχρι το Μοναστηράκι και κατόπιν να περπατήσω λίγο μέχρι το Θησείο. Ή να πάω από τον Ευαγγελισμό κατευθείαν στον Κεραμεικό κι από κει να περπατήσω πάλι λίγο μέχρι τη δουλειά.<br />Σε όποιο σημείο και να κατέβω, είτε Κεραμεικό είτε Μοναστηράκι, η πρώτη εικόνα που βλέπω είναι άνθρωποι έξω από το Μετρό που μοιράζουν φυλλάδια διαφημιστικά ή δωράκια από εταιρείες που για να τα πάρεις, πρέπει να δώσεις μια συνέντευξη και να βάλεις την υπογραφή σου σε ένα χαρτί. Δυο βήματα πιο πέρα υπάρχουν ζητιάνοι αραδιασμένοι στα πεζοδρόμια με παιδιά στην αγκαλιά ή μονοι τους, εικόνα που επικρατεί τα τελευταία δυο τρία χρόνια. Οι κάδοι των σκουπιδιών όταν δεν έχουν απεργία οι καθαριστές του δήμου, είναι περιστοιχισμένοι από ανθρώπους που ψάχνουν μέσα για φαγητό και όχι μόνο. Μια μέρα είδα δυο τύπους στο Θησείο να ξεγυμνώνουν&nbsp; κάτι καλώδια που έβγαλαν μέσα από τον κάδο, για να πάρουν το χαλκό. Δούλευαν ώρες εκεί πέρα και μια άλλη μέρα, μια γυναίκα που είχε βρει ένα παπούτσι, έψαχνε μέσα στον κάδο μετά μανίας για το δεύτερο. Σε όλη τη διαδρομή από το Μοναστηράκι μέχρι το Θησείο και προς &nbsp; τα πάνω στην Αθηνάς, ανά δύο μαγαζιά υπάρχει ένα κλειστό. Σε σχέση με τα μαγαζιά, η χειρότερη εικόνα που έχω δει, ήταν αυτή στο Παγκράτι πριν από λίγες εβδομάδες. Εκεί στη Φρύνης και την άλλη την παράλληλό της που χτυπούσε η καρδιά της αγοράς κά�ηράκι μέχρι το Θησείο που περπατώ και προς τα πάνω στην Αθηνάς, ανά δύο μαγαζιά υπάρχει ένα κλειστό. Σε σχέση με τα μαγαζιά, η χειρότερη εικόνα που έχω δει, ήταν αυτή στο Παγκράτι πριν από λίγες εβδομάδες. Εκεί στη Φρύνης και την άλλη την παράλληλό της που χτυπούσε η καρδιά της αγοράς κάποτε, είναι όλα νεκρά. Μια στοιχειωμένη αγορά των Αθηνών. Τα σκουπίδια που από κάδο σε κάδο συναντιόντουσαν, έκαναν την εικόνα ακόμα πιο φρικαλέα. Βρήκα ένα μαγαζί με παπούτσια ανοιχτό και πήρα ένα ζευγάρι αθλητικά για dexim για 15 ευρώ. Έβλεπα κάτι πανάκριβα παπούτσια που φοβόμουν και να τα κοιτάξω, αφού δεν μπορούσα να διαθέσω περισσότερα από 15, αλλά ο μαγαζάτορας μου είπε πως κάποτε ήταν πολύ ακριβά αυτά, τώρα τα δίνει όσο όσο, και το εννοούσε, το πιο ακριβό ζευγάρι έκανε είκοσι ευρώ. Του έδωα τα 15 πήρα αυτά που διάλεξα και με συνόδευσε μέχρι έξω από την πόρτα λέγοντάς μου χίλια ευχαριστώ. Το προσωπό του ήταν βαθιά μελαγχολικό, με το ζόρι έβγαλε τις λέξεις όταν του μιλούσα και η απογοήτευση και η πίκρα τον είχαν καμπουριάσει ολόκληρο.<br />Στη στάση του λεωφορείου συναντάς μόνο σκυθρωπιαστά πρόσωπα, πριν από λίγους μήνες ήταν όλοι κακομούτσουνοι κι επιθετικοί, τώρα σαν να μην παίρνουν χαμπάρι ότι τους σπρώχνεις, ότι τους πήρες τη σειρά, ότι τους έφαγες τη θέση, ότι τους ξενύχιασες. Κάτι σαν κινούμενα ζόμπι. Ήταν εξίσου η απογοητευσή μου μεγάλη, η θλίψη μου μεγαλύτερη, έτσι μου ερχόταν να αρχίσω να ταρακουνάω τον καθένα από τους ώμους, να τους ουρλιάξω μέσασ στ' αυτιά τους, ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ! Είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή που να πάρει ο διάολος! Μη τους αφήνετε να σας το κάνουν αυτό! Αντιδράστε! Φυσικά δεν το έκανα γιατί θεώρησα πως μια άρρωστη κοινωνία ψάχνει τον πιο άρρωστο για να νιώσει υγιής, και μπλα μπλα τα του Γρίβα. Και καλά που δεν το έκανα γιατί θα αδικούσα κατάφορα αυτούς τους προβληματισμένους ανθρώπους. Αυτό θα πω και σε σένα φίλε μου. Οι Έλληνες νιώθουν πολύ καλά στο κόκαλό τους το μαχαίρι πλέον. Στις περισσότερες οικογένειες δουλεύει μόνο ο ένας πια ή κανένας. Ανοίγουν την πόρτα τους κάθε μέρα και βρίσκουν περισσότερες κλήσεις από εφορία, από ΔΕΗ από τον κάθε Νταβατζή για να πληρώσουν λεφτά που οι ίδιοι δεν οφείλουν. Βλέπουν τα σπίτια τους να κινδυνεύουν να τα χάσουν ξαφνικά, ή να μείνουν χωρίς ρεύμα, και καλούνται να πληρώσουν ξανά και ξανά ως τιμωρία γιατί κατάφεραν κάποτε να τα αγοράσουν και να είναι δικά τους. Είδα μεγάλους, γέροντες και γερόντισες στις συγκεντρώσεις να εκφράζουν τη δυσαρεσκειά τους μαζί με τους νέους, εν μέσω των πυρών, των μολότωφ και των δακρυγόνων, να μη καταλαβαίνουν Χριστό και τους άκουσα να λένε, "Εμείς ότι προλάβαμε, ότι είδαμε, τα παιδιά μας όμως, που τίποτα δεν πρόλαβαν και δεν είδαν, τα περιμένει μια μαύρη ζωή."Κυρίως δηλαδή,&nbsp; για τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους βρίσκονταν εκεί πέρα, ενώ έχουν ήδη εισπράξει τη σκληρότητα και την αναλγησία αυτού του κράτους και των ξένων κυβερνήσεων που το κυβερνούν. Και η κυβερνησή μας συνεχίζει να σπάει τη μέση της, συνεχίζει να χαρίζει την εθνική μας περιουσία, συνεχίζει να γλύφει τις πατούσες και τους κώλους τους για ένα δάνειο που θα το πληρώσουμε ακόμα περισσότερο με το αίμα μας.<br />Ο Ελληνικός κόσμος είναι απογοητευμένος από όλους. Και από την κυβέρνηση και από τα κόματα και από τον καθένα βγαίνει να παραστήσει το σωτήρα, με ένα μεγάλο "αλλά" φάτσα κάρτα. Ο Ελληνικός λαός ακούω όλο και περισσότερο να λέει, πως δεν θέλουμε άλλους σωτήρες, εγχώριους και μη, δεν θέλουμε τη σωτηρία που μας προτείνουν μέσω της δικατορίας τους και του νομιμοποιημένου πλιάτσικού τους. Μπορεί αυτή τη στιγμή ο πόνος γι' αυτά που έχασαν να τους κρατάει μουδιασμένους ακόμα, γιατί μέρα στη μέρα χάνουν όλο και περισσότερα, η μια κατραπακιά έρχεται πίσω από την άλλη, αλλά πλεον δεν είναι ένας πόνος παθητικός, χωρίς οργη, με σκέτη την αγανάκτηση που εκτονώνεται στις συζητήσεις. Είδα πολλά κεφάλια ανοιγμένα στο Σύνταγμα. Δυστυχώς, για μερικούς ο εχθρός δεν είναι ένας, κοινός, εναντίον των πολιτών. Καταφέρνουν να σπείρουν ανάμεσά μας προβοκάτορες, και ανθρώπους που στόχο έχουν να μας βάλουν να φαγωθούμε μεταξύ μας. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Αν κοντά σε κάθε άλλη δυστυχία θα έχουμε και αυτό, δεν θα έχουμε καμιά ελπίδα να ανασυσταθούμε σαν λαος και θα κλάψουμε πολλά θύματα.<br />Τι συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα;<br />Κάνω έκληση στα πολιτικά κόμματα που παραβλέπουν την ύπαρξη του οποιουδήποτε δεν ανήκει στις τάξεις τους, και προσπαθούν να τους κόψουν και αυτό το δικαίωμα της διαμαρτυρίας και της διαδήλωσης, ως μη συνειδητοποιημένους πολίτες αυτές της χώρας. Δεν υπάρχει μη συνειδητοποιημένος πολίτης αυτής της χώρας που κατεβαίνει στις διαδηλώσεις και τις απεργίες αυτό τον καιρό. Από τη στιγμή που άφησες το σπίτι σου και πας κάτω έχοντας ξεπεράσει το φόβο που σπείρει το κράτος με τους μπάτσους, τα δακρυγόνα, το ξύλο και το παρακράτος με τα ρόπαλα, τις μολότωφ, τα εκρηκτικά (τι σκατά μπαμ μπουμ ήταν αυτά στην τελευταία διαδήλωση; Βόμβες; νόμιζες θα τιναχτεί στον αέρα όλο το Σύνταγμα), δεν γίνεται κυρία ΠΑΜΕ να θεωρείς αυτούς τους ανθρώπους ασχέτους. Δηλαδή από ολόκληρη Ελλάδα, μόνο τα μέλη του ΠΑΜΕ, πτώχυναν, απολύθηκαν, πείνασαν, έκοψαν τα παιδιά τους από τις σπουδές, απειλήθηκαν, εκβιάστηκαν; Για καθίστε καλά παρακαλώ!<br />Στον φίλο μου έχω ν' απαντήσω πως αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, στα χρόνια που ζω δεν το έχω ξαναδεί. Τέτοια κατηφόρα, κατρακύλα, συμφορά. Οι Έλληνες όμως, γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει, το βιώνουν μέσα στο σπίτι τους. Και να είσαι σίγουρος φίλες μου, να είσαι απόλυτα σίγουρος, πως δεν θα αφήσουν τη χώρα τους να πάει έτσι αμαχητί. Και δεν θα πάει έτσι κι αλλιώς εκεί που θέλουν να τη στείλουν οι ΣαρκοΜέρκελ και οι Βενιζελοπροσκυνημένοι. Για το τίμημα δεν χρειάζεται να σου πω. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3412390556026399746?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-55068121069889617242011-10-20T07:47:00.000+03:002011-10-20T07:47:44.553+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μόνο ένας που δεν είναι, και ονειρεύεται δάφνες αλλοτινών καιρών. Good luck στους επίδοξους χεχε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-5506812106988961724?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-61967772014931534002011-10-14T21:43:00.004+03:002011-10-14T21:59:28.438+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div id="yiv1972211693"><div id="yui_3_2_0_1_1318617262833172"><span id="yui_3_2_0_1_1318617262833169" style="font-family: Arial; font-size: small;">Στις 15 Οκτωβρίου οι λαοί σε όλο τον κόσμο βγαίνουμε στους δρόμους και στις πλατείες. Από την Αμερική ως την Ασία , από την Αφρική ως την Ευρώπη ξεσηκωνόμαστε για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να δείξουμε στους πολιτικούς και την παγκόσμια οικονομική ελίτ που υπηρετούν ότι εμείς οι λαοί θ' αποφασίσουμε για το μέλλον μας. <br /><br />Δεν αναγνωρίζουμε τις κυ<span class="yiv1972211693text_exposed_hide">...</span><span class="yiv1972211693text_exposed_show" id="yui_3_2_0_1_1318617262833166">βερνήσεις γιατί λειτουργούν για το όφελος των λίγων, αγνοώντας το ανθρώπινο και περιβαλλοντικό κόστος που πληρώνουμε όλοι. <br /><br />Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών. <br /><br />Εκατομμύρια ανθρώπων συνεχίζουμε να γεμίζουμε τις πλατείες όλου του κόσμου καταγγέλλοντας το υπάρχον πολιτικό και πολιτειακό σύστημα, τη διαφθορά και την οικονομική εκμετάλλευση. <br /><br />Παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας συμμετέχοντας στις λαϊκές συνελεύσεις και δείχνουμε την αντίθεσή μας στα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλονται, στην ακύρωση των ονείρων μας και της αξιοπρέπειάς μας. <br /><br />Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τώρα, είναι ο εφιάλτης που περιμένει και τις υπόλοιπες χώρες στο μέλλον. <br /><br />Η αλληλεγγύη των λαών είναι το όπλο μας. <br /><br />15 Οκτωβρίου 6.00 μμ, συγκέντρωση και συναυλία στο Σύνταγμα. <br /><br />16 Οκτωβρίου 8.00 μμ, συνέλευση των συνελεύσεων και δικτύωση των πλατειών <br /><br />19 Οκτωβρίου, συμμετοχή στην πανελλαδική και πανεργατική απεργία <br /><br />11.00 πμ συγκέντρωση στο Σύνταγμα <br /><br />Τώρα μιλάμε εμείς.</span></span></div><div><span style="font-family: Arial; font-size: x-small;"><span class="yiv1972211693text_exposed_show"><br /></span></span></div></div><div class="pp_group_titlebar"><span class="pp_group_name"><b></b></span><span class="filesize"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-6196777201493153400?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-60733084907345895632011-10-11T15:06:00.002+03:002011-10-11T15:06:24.975+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Mας το εστελιε η φιλη Ιρενε.<br />Οποιος ενδιαφερεται και μπορει, ας βοηθησει να μην χαθουν...<br /><br /><div><b><i>Μου το έστειλε ο φίλος μου ο Αστέριος, </i></b></div><b><i> </i></b><div><b><i>αν νομίζετε μπορείτε να το στείλετε και σείς κάπου. </i></b></div><b><i> </i></b><div><b><i>&nbsp;</i></b></div><b><i> </i></b><div><b><i>Ιρένε</i></b></div><b><i> </i></b><div><b><i>&nbsp;</i></b></div><b><i> </i></b><div><b><i>&nbsp;</i></b></div><b><i> </i></b> <div> <div style="color: black; display: inline; font-size: small; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none;"><b><i>XΑΡΙΖΟΝΤΑΙ 20 ΣΚΥΛΟΙ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΑ ΜΠΟΞΕΡ, ΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ, ΚΟΛΕΥ, ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΑ, ΠΟΥΝΤΛΣ ΚΟΥΤΑΒΑΚΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΝ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΕΙΟ ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ. ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ<span style="font-size: 13.5pt;">. </span>ΑΝ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΣΤΕ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΒΡΕΘΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΑ ΑΘΩΑ ΖΩΑΚΙΑ.<br />210 99023462 - κα ΤΟΥΛΑ</i></b></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-6073308490734589563?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-37136683275776141292011-10-08T18:28:00.003+03:002011-10-09T21:39:18.939+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Άκρα του τάφου σιωπή έπεσε στη Λυδίας από τότε που οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν για να μην αλλάξει το όνομα. Η απόφαση είπαν οι του δημοτικού συμβουλίου, έχει παρθεί ομόφωνα και ως εκ τούτου δεν γίνεται να ανακληθεί. Ωστόσο κάποιες παρατάξεις επανεξέτασαν το θέμα και δήλωσαν κατόπιν, αντίθετοι με την αλλαγή του ονόματος. Αυτό σε συνδυασμό με το παράνομο του όλου εγχειρήματος αφού οι κάτοικοι δεν ρωτήθηκαν αν την ήθελαν μια τέτοια αλλαγή για το δρόμο τους, πάγωσε την κατάσταση και έμεινε για την ώρα το θέμα άλυτο. Τουλάχιστον θα θυμάμαι όταν φύγω πως αφήνω τον ίδιο δρόμο που βρήκα όταν ήρθα να μείνω στην Καισαριανή. Τουλάχιστον κατ' όνομα, αφού όλα τα άλλα έχουν αλλάξει δραματικά. Πολυκατοικίες στη θέση των προσφυγικών, με όλα τα συνεπακόλουθα της εμφάνισής τους. Φανταστείτε τώρα με την απεργία των καθαριστών τι πράγμα μαζεύεται ανά 20 μέτρα. Παντού βρωμάει ψόφιο. Οι μύγες πετάνε παντού λες και είναι Αύγουστος σε χασάπικο. Οι καθαριστές μαζεύονται στο καφενείο που είναι μεσοτοιχία με την αυλή του σπιτιού. Όταν κάθεσαι έξω, ακούς όλα τα παραπονά τους, τις διαφωνίες τους και τους λόγους της απεργίας τους. Δηλαδή και έξω να μην κάθεσαι, δύσκολο είναι να ξέρεις τους λόγους; Αυτή η χώρα σήκωσε τα πόδια της στα ξένα αφεντικά. Δεν μας έφταναν τα δικά μας τα λαμόγια. Τίποτε, πουθενά δεν λειτουργεί πια. Την πρώτη του μήνα βγήκα και εγώ στην ανεργία. Δεν έχει λεφτά ο κόσμος για σεμινάρια. Μόλις δυόμισι χρόνια πριν από τη σύνταξη, μου είναι ανυπόφορη η σκέψη πως θ' αρχίσω να τρώω πόρτες μέσα στη μούρη. Ακόμα χειρότερα πως ίσως αναγκαστώ να ψάχνω κι εγώ στα σκουπίδια για φαγητό. Πως θα μου χτυπάει την πόρτα ο ένας κι ο άλλος για λεφτά. Πως θα μου κόψουν το ηλεκτρικό, το νερό, το τηλέφωνο. Πως θα δω τον εαυτό μου στην έσχατη ταπείνωση να πηγαίνει να παρακαλάει για ένα μεροκάματο. Πως δεν θα μπορώ να αγοράσω τα φάρμακά μου, της πίεσης και της ταχυκαρδίας. Πως δεν θα μπορώ να καλύψω τις ανάγκες του παιδιού μου. Όλα αυτά δεν είχαν έλθει τόσο κοντά μου όταν αποφασίσαμε οικογενειακώς να την κοπανίσουμε. Και μπορεί να έχω τύψεις αφού η χώρα μου εγκαταλείπεται κι από μένα, αλλά είναι η χώρα μου; είναι η χώρα που βλέπει σαν παιδί της και με αναγνωρίζει; Μετά από μια ζωή δουλειάς, να μη μπορώ να προμηθευτώ τα βασικά; Ακόμα; Βαρέθηκα ρε. Στο κάτω της γραφής εγώ ήμουν εδώ και το πάλευα όταν η πλειοψηφία ζούσε ζωή χαρισάμενη. Όσο υπήρχε το μεροκάματο δεν το έβαλα κάτω. Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να είναι καλά. Τη δυνατότητα να ζεις αξιοπρεπώς μόνο, αν έχεις τα μυαλά στο κεφάλι σου. Κι αυτή τη δυνατότητα τώρα την αφαίρεσαι κι από μένα. Ήρθαν κάτω, οι πιο πάνω, που άρχισαν να ζηλεύουν τη θέση μου επειδή είχα ακόμα τη δουλειά μου. Ορίστε ρε μαλάκες, την έχασα κι εγώ, ησυχάστε. Κι επειδή αυτός ο λαός δεν μαθαίνει από τα παθηματά του, κι επειδή αυτό που μας καίει είναι τι έχει ο άλλος κι όχι τι δεν έχουμε μεις, κι επειδή αντί να γίνουμε μια γροθιά να πάμε να τα κάνουμε γυαλιά καρφιά όλα να πετάξουμε όλα τα καθίκια από το σβέρκο μας καθόμαστε ακόμα και τρωγόμαστε μεταξύ μας, η απόφαση είναι αμετάκλητη.<br />Το σπίτι αυτό που αγοράσαμε το 94 όταν ακόμα ήμασταν αρραβωνιασμένοι με τον άντρα μου, ήταν εγκατελειμμένο. Για να μπούμε μέσα, έπρεπε να φτιάξουμε στα πιο βασικά. Να μη μπάζει νερά στη βροχή, πράγμα που δεν καταφέραμε τελείως αλλά οκ, να μη μαδάνε οι τοίχοι, να μην υπάρχει το ελενιτ για στέγη κατευθείαν, να ανοίξει ένα παράθυρο στο Νταχάου που προοριζόταν για δωμάτιο του παιδιού. Το παιδί μας ήταν πέντε μηνών όταν τελικά εγκατασταθήκαμε σ' αυτό. Εδώ μεγάλωσε. Εδώ μπουσούλησε, κι έκανε όλα της τα γενέθλια, μέχρι και φέτος πρώτα ο Θεός. Όταν ήταν μωρό, ήταν ένα πολύ ευτυχισμένο μωρό μέσα σε αυτό το σπίτι. Είχε στήσει κι ένα αντίσκηνο στο δωματιό της και κρυβόταν μέσα του. Στο δημοτικό άρχισε να ζηλεύει τα σπίτια των άλλων παιδιών, κι όταν τελικά της κόλλησαν ότι δεν είναι ένα κανονικό σπίτι το σπίτι μας, άρχισε να ντρέπεται γι' αυτό. Επί τρία τέσσερα χρόνια, μου είχε πρήξει το συκώτι. -Που με φέρατε να ζήσω, ρεζίλι των σκυλιών γίνομαι, τα παιδιά δεν με κάνουν παρέα γιατί λένε πως μένω σε ένα σπίτι για τους γύφτους, να φύγουμε, να πάμε αλλού, κλπ. Δώστου και έκανα αλλαγές εγώ μέσα του και κυρίως στο δωμάτιό της. Και να τα ροζ, να τα λουλουδάκια, να οι τοιχογραφίες οι δικές της, βιβλιοθήκη καινούργια, ντουλάπα, χαλιά, κρεβατάκι με σιδερένια κάγκελα, να νιώθει στο χώρο της άνετα. Κάτι πηγαίναμε να στρώσουμε, κάπως ξεχνιόταν η κατάσταση, άρπαζε ένα σχόλιο κι άρχιζαν όλα από την αρχή. Είχα χάσει την ελπίδα πως κάποτε θα το αποδεχτεί και θα το αγαπήσει, πως θα καταλάβει πως τούτο εδώ&nbsp; είναι το σπίτι της αγάπης και ας πάει ο καθένας να μείνει στα σαλόνια του, χεστήκαμε. Μέχρι που ήρθε ένας κατασκευαστής να το ζητήσει για αντιπαροχή. Σκεπτόμενη το πρόβλημά της το ψυχολογικό τον έβαλα στο σπίτι και άρχισα να συζητώ μαζί του. Όχι χωρίς μελαγχολία, όχι χωρίς τη στενοχώρια πως θα χάναμε την ησυχία μας και την ανεξαρτησία μας και θα είχαμε κάποιον ξινό να μας χτυπά την πόρτα κάθε μήνα πότε για τα κοινόχρηστα, πότε για το ένα και το άλλο. Άσε η φασαρία, άσε το συναπάντημα. Και πριν προλάβω να βγάλω λέξη εγώ, πήρε τα ηνία η Βάσια που είχε γίνει δεκατεσσάρων χρονών και αποφάσισε πως το θέμα την αφορά άμεσα.<br />"-Δεν το δίνουμε το σπίτι μας κύριος. Να φύγετε, να πάτε αλλού". Έπεσα από τα σύννεφα όπως καταλαβαίνετε. Ρε πως; εσύ δεν έλεγες ότι ντρέπεσαι για το σπίτι μας, να φέρεις τους φίλους σου εδώ, να δείξεις που μένεις κλπ;<br />&nbsp;-Α εκεί είσαι ακόμα εσύ; Μου λέει. Δεν ξέρεις ότι πολλά παιδιά από τότε μου έχουν πει πως είμαι τυχερή που μένω εδώ. Που είμαι ελεύθερη να κάνω ότι θέλω στο δωμάτιό μου. Που έχω αυλή και τετράγωνο για να βγαίνω να παίζω. Που μπορώ να κάνω όση φασαρία θέλω. Που αυτό και που εκείνο.<br />Αλλά μαμά, δεν είναι αυτό. Το αγαπάω το σπίτι μας, εδώ μεγάλωσα, δεν θέλω να μας το γκρεμίσουν. Να μη το δώσεις ποτέ μαμά.<br />Και έτσι δεν το δώσαμε το σπίτι για αντιπαροχή. Τώρα που έχουμε αποφασίσει να φύγουμε, μπήκε πάλι το θέμα να το πουλήσουμε, αφού αν, όποτε γυρίσουμε θα το βρούμε ρημαγμένο έτσι κι αλλιώς. Αντέδρασε άγρια η δεκαεπτάρα πια θυγατέρα. "-Μωρέ ποιον ρωτάτε και παίρνετε τέτοιες αποφάσεις; Δεν πουλάμε λέμε!" Χρειάστηκαν πόλλές συζητήσεις για να την πείσουμε πως έτσι κι αλλιώς ότι κίνηση, ότι ενέργεια κάνουμε, είναι γιατί σκεπτόμαστε εκείνην πρώτα απ' όλα. Την ψιλοψήσαμε. Όχι τελείως. Όταν διαπίστωσα ότι το σπίτι τέτοιες εποχές πολύ δύσκολα θα πουληθεί, όχι γιατί είναι παλιό αφού αξίζει το οικόπεδο όσο γιατί κανείς δεν αγοράζει, αυτή αντί να στενοχωρηθεί που θα στριμώξουμε τα σχεδιά μας στο ελάχιστο, χάρηκε. "-Καλύτερα. Κάθε εμπόδιο για καλό χο χο!"<br />Κάθομαι ακόμα στην αυλή και πίνω τον καφέ μου, μέχρι χθες το βράδυ με τον πατέρα της, και σκέπτομαι και λέμε, πως δεν καταφέραμε να το φτιάξουμε ποτέ όπως θέλαμε. Δεν βάλαμε ποτέ σωστές ντουλάπες. Δεν κλείσαμε ποτέ το άνοιγμα κάτω από το νεροχύτη, ακόμα με κουρτινάκια το έχω. Δεν βάλαμε ποτέ πατζούρια, ή σιδεριές στα παράθυρα που θέλαμε, δεν φτιάξαμε ποτέ την αυλόπορτα και κάγκελα στην αυλή. Δεν μεγαλώσαμε το μπάνιο. Κάναμε όμως κάτι πολύ σημαντικό.<br />Μάθαμε στο παιδί μας να ξεχωρίζει το σπιτικό, από το σπίτι. Και αυτό μα την Παναγία, δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση. Και είμαστε γι' αυτό και οι δυο υπερήφανοι.<br />Σήμερα το ένα μέλος της οικογενειάς μας, ο μπαμπάς, ταξιδεύει για Αμερική. Πάει να στήσει ένα άλλο σπιτικό για μας εκεί πέρα. θα φτάσει στις δύο το πρωί ξημερώνοντας Κυριακή. Και του τραγούδησα στο αεροδρόμιο, "ξημερώνει Κυριακή μη μου λυπάσαι". Χωρίς να έχει καταλάβει τις λέξεις, έβαλε τα κλάματα. Κι εγώ επίσης, όταν δεν χρειαζόταν πια να το παίζω γενναία,&nbsp; γιατί είχε φύγει.&nbsp; <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3713668327577614129?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-21970750164745180542011-09-26T16:34:00.000+03:002011-09-26T16:34:19.489+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τα μαθήματα της ζωής έρχονται αργά, τότε που ελάχιστα μπορεί να κάνει κανείς&nbsp; για να αλλάξει την καταστασή του. Και συνήθως δεν έρχονται σε μία δόση, άπαξ, αλλά σε απανωτές κατραπακιές που μέχρι να καταλάβεις απόπου&nbsp; σε βρίσκει έρχεται η επόμενη και σε ξαπλώνει πάλι κάτω. Αλλά ακόμα και έτσι οι απανωτές κάποτε κοπάζουν και μπορείς κάνοντας τον απολογισμό να δεις σε ποιον βαθμό σε αφοράει το "μηδέν κακό αμιγές καλού", ν' αρπαχτείς από αυτό και να συνεχίσεις.<br />Τίποτα απ' όσα έχω γράψει εδώ μέσα, από την πρώτη στιγμή που άνοιξα το μπλογκ, δεν αφορά γνώσεις ή γνώμες άλλων, γι' αυτό και η γλώσσα μου είναι σε κάποιους απεχθής, αφού όταν κάθεσαι απέναντι στον καθρέπτη σου και μιλάς στον εαυτό σου δεν προσπαθείς να χρυσώσεις το χάπι σου, και δεν σ' ενδιαφέρει να είσαι κόσμιος και να εκφράζεσαι με λογιοτατισμούς. Ο όρος λαϊκισμός επινοήθηκε από εκείνους που πήραν είδηση την υποκρισία του λόγου των πολιτικών, που παύοντας να πιθηκίζουν την ξύλινη θεωρητικολογία, άρχιζαν να πιθηκίζουν την απλή καθομιλουμένη γλώσσα του λαού.<br />Αλλά εγώ δεν θυμάμαι να άλλαξα ποτέ μου τη γλώσσα μου. Μπορεί να άρχισα να ψάχνω τις λέξεις από πολύ μικρή γιατί ένιωθα υποχρεωμένη να το κάνω αφού ήθελα να γράφω ποιήματα, μπορεί να συγκρατήθηκα κάπως στα βιβλία μου γιατί ήμουν υποχρεωμένη να το κάνω αφού έπρεπε να είμαι όσο το δυνατόν αμερόληπτη, αλλά δεν άλλαξα τη ρημάδα τη γλώσσα μου ποτέ.<br />Υπήρξαν κάποιοι που ξυνίστηκαν από τις αναφορές μου στις αντιξοότητες της ζωής μου και ενοχλήθηκαν από τα γεγονότα που περιέγραψα ότι προσπαθώ να αποσπάσω την προσοχή του κόσμου με το μελό και τον αυτοοικτιρμό. Ξέρω πως σε κάποιες φάσεις της ζωής τους οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν γίνει μελοδραματικοί και έχουν πέσει στον αυτοοικτιρμό, και ξέρω πως και το ένα και το άλλο τα έχω αποφύγει σαν το διάολο το λιβάνι, δεν μπορείς όμως να αποφύγεις την αλήθεια σου και να υποκριθείς πως τα πράγματα δεν συνέβησαν. Μπορείς να διακωμωδήσεις αυτά και τον εαυτό σου, να αυτοσαρκαστείς να βρεις τις διεξόδους σου επιλέγοντας τον τρόπο που θα τα αντιμετωπίσεις, αλλά δεν μπορείς να υποκριθείς πως άλλη ήταν η ζωή σου κι όχι αυτή που ήταν. Και δεν χρειάζεται να γράψει κανείς λεπτομέρειες από τη ζωή του για να πάρει είδηση ο όποιος αναγνώστης ότι αυτό το άτομο εδώ πέρα έχει περάσει των παθών του τον τάραχο, ούτε να σε καταλάβει η θλίψη και να αναφέρεσαι στη δυστυχία και την κακοπάθεια σαν να μη μπορείς να υπάρξεις χωρίς αυτά, ούτε υποχρεωτικά τα ποιηματά σου να πέφτουν σε τέτοιες παγίδες, ούτε συ ο ίδιος να μη μπορείς να ξεφύγεις από τη μιζέρια που σε περιστοιχίζει, κάνοντάς την δεύτερο πετσί σου.<br />Θα ευχόμουν να μπορούσα να πω με λόγια πόσες φορές χρειάστηκε να κάνω μια χοντρή μαλακία επάνω στην απόφαση ενός ρίσκου, για υποθέσεις που έχασα μεν, ευχαριστήθηκα τη μάχη δε. Να μπορούσα να πω με λόγια, πως ή έλλειψη μιας άνετης ζωής, δεν ήταν υποχρεωτικά η κατάρα μου, αφού από ένα σημείο και μετά την επέλεξα, ασχέτως αν θα προτιμούσα να μην έπρεπε να επιλέξω.<br />Η θλίψη της απόφασης λοιπόν ήταν όλη δική μου, αλλά μετά από λίγο καιρό και η χαρά της διαπίστωσης ότι κράτησα τον εαυτό μου. Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις μπορείς να είσαι όσο γενναίος το θέλεις. Αυτό είναι το μυστικό της ζωής μου, κι όχι κανένας ψεύτικος τσαμπουκάς που πούλησα στους ανθρώπους από θέση ασφάλειας κι όχι τίποτε άλλο από αυτά που αναζητούν οι άνθρωποι για να δημιουργήσουν τα μοντέλα τους. <br />Αυτά έπρεπε να τα πω και να τα γράψω για να μείνουν κάπου, επειδή δεν μιλάω για τον εαυτό μου έξω από εδώ σχεδόν ποτέ, δεν έχω το χρόνο για να το κάνω και πατώντας πάνω σε αυτό διαπίστωσα πως δεν έχω ούτε και τη διάθεση στην πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ακούει κανέναν. Όταν γράφεις επιβάλεις στον άλλο να παρακολουθήσει τη σκέψη σου χωρίς να σε διακόψει, να σου αφαιρέσει το λόγο, να σου σταματήσει τον ειρμό, για να σου αντιπαραθέσει τη δική του εμπειρία, άποψη, μνήμη, παράδειγμα, λες και πρόκειται για μάχη στην οποία τον σπουδαιότερο ρόλο παίζει η επικράτηση της ύπαρξης του ενός και η κατάργηση της ύπαρξης του άλλου. Για στιγμές ίσως, που όμως μέσα στη διάρκεια ενός εικοσιτετράωρου τις μαζεύει κανείς σαν τα κομμάτια ενός παζλ που συνθέτουν το όλον του, σε καθημερινή βάση. Σαν να είναι ο κανένας χωρίς αυτές τις μικρές δικτατορικές εξάρσεις, σα να έχει τόση πιο πολύ σημασία να πεις από το να κάνεις, να δείξεις από το να είσαι. Χέστηκα. Ας είμαι και αόρατη. Το ίδιο θα συνεχίσω να τρέχω για το ψωμί μου, να χαίρομαι και να λυπάμαι, να αγωνιώ και να κάνω σχέδια και όνειρα.<br />Και αφού στην Ελλάδα το να ονειρεύεται κανείς είναι ισότιμο με το να αεροβατεί, κι αφού τα όνειρα πήραν τη θέση τους στον τοίχο της Καισαριανής, θα πάω να τα κάνω αλλού τα όνειρά μου. Με την ελπίδα πως θα μπορέσω κάποτε να γυρίσω πίσω σε μια πιο ανθρώπινη και φιλική χώρα όπου ο ένας νοιάζεται για τον άλλο, κι όχι μόνο να βλέπονται και μιλούν για να επιβάλουν την ύπαρξή τους καταργώντας την ύπαρξη του άλλου. Γιατί αδελφέ μου δεν μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα ήσυχα κι απλά.<br />Σε επόμενο ποστ θα συνεχίσω με το αφιέρωμα στο μικρό σπιτάκι της Λυδίας. Θυμήθηκα τώρα πως σύντομα όχι μόνο το σπίτι, αλλά ούτε και η Λυδίας σαν δρόμος δεν θα υπάρχει. Ο Δήμος της Καισαριανής αποφάσισε να τον μετονομάσει σε οδό Άρη Βελουχιώτη. Κι όχι μόνο δεν έχω πρόβλημα με τον συχωρεμένο, αλλά ανέκαθεν διάβαζα γι' αυτόν και τον θαύμαζα. Θαύμαζα όμως και τους ανθρώπους που βρήκαν τη δύναμη να έρθουν από την άλλη Λυδίας της Μικράς Ασίας, να στήσουν τα κονάκια τους εδώ και να ξαναστήσουν τη ζωή τους επάνω στις μνήμες τους. Όλοι οι δρόμοι της Καισαριανής έχουν ονόματα που έφεραν οι πρόσφυγες από κει, απέκτησαν ταυτότητα, είδαν παιδιά να μεγαλώνουν και να παίζουν στα σημεία τους, ανθρώπους να λένε τα βασανά τους στα κατώφλια τους, γυναίκες να περιμένουν τους άντρες τους σ' αυτά, γιαγιάδες να χορεύουν τα εγγονάκια τους. Και από την άλλη, ενώ τόσα χρόνια το ΚΚΕ δεν έχει αναγνωρίσει την προσωπικότητα και τον αγώνα του Βελουχιώτη, ενώ μέχρι και πέρσι σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα απεκατέστησε το κόμμα το Ζαχαριάδη αλλά όχι το Βελουχιώτη, ενώ ακόμα και μετά το θανατό του τόσο πολύ κυνήγι του κάνουν, έρχονται τώρα που χάσανε το δήμο στην Καισαριανή, να υπεραμυνθούν του ονόματος με αυτό τον τρόπο, σώνει και καλά να καταργήσουν τη Λυδίας και να βάλουν αυτό. Και γιατί τόσα χρόνια δεν το κάνανε; λέω εγώ. Τους έπιασε τώρα η πρεμούρα για τον ήρωα; Αν θέλουμε να μιλήσουμε για λαϊκισμό να ένα ωραίο παράδειγμα να σας δώσω. Ξαφνικά είδα όλοι χρήμα στην ιστορία. Να συνδεθεί η Λυδίας με το το σκοπευτήριο και κατ' όνομα, αφου έτσι κι αλλιώς καταλήγει στο σκοπευτήριο η Λυδίας, και στην άλλη της αρχή, εκεί που μένω εγώ κοντά, είναι ο βράχος απ' όπου ο Βελουχιώτης μίλησε στους καισαριανιώτες, όπου και δημιούργησε την πρώτη του αντάρτικη ομάδα με αυτούς.<br />Τώρα τη θυμηθήκανε λοιπόν και την ιστορία. Να αφήσουν αυτοί όνομα με την ιστορία των άλλων. Αυτών που τόσα χρόνια κυνηγούσανε.<br />Αν δεν υπάρχει το σπίτι αυτό μετά από μερικά χρόνια, ούτε και ο δρόμος που ήξερα, τι θα μου λέει πως έζησα σε αυτό για δεκαεπτά χρόνια, πως υπήρξα; <br />θα συνεχίσω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-2197075016474518054?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-71329689238957479792011-09-20T15:58:00.001+03:002011-09-20T16:01:59.092+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">το e mail water1@otenet.gr έχει καταργηθεί από το καλοκαίρι. Είχα περάσει στη hol.gr και δεν φρόντισα να ενημερώσω τους φίλους μου εγκαίρως, διότι βρισκόμουν στο νοσοκομείο της Σύρου για τη μάνα μου.<br /><br />Αν λοιπόν κάποιος μου έστειλε εκεί για οποιονδήποτε λόγο, να ξέρει ότι δεν έχω λάβει τίποτα, καθότι ούτε να λάβω μπορώ ούτε να στείλω. Ισχύει η διεύθυνση refene_gr@yahoo.com κι ότι μου έχετε στείλει εκεί το έχω πάρει, ανεξάρτητα αν δεν έχω το χρόνο να απαντήσω πάντα.<br /><br />Αυτός εδώ, λέω πως θα είναι ο τελευταίος χειμώνας που περνώ μαζί σας στην Ελλάδα. Εκτος απροόπτου είναι προγραμματισμένο να φύγουμε οικογενειακώς για Αμερική όπου και θα διαμείνουμε τα επόμενα δέκα τουλάχιστον χρόνια όπως το βλέπω. Όταν, αν ποτέ γυρίσουμε πίσω, το σπιτάκι στη Λυδίας δεν θα ανήκει σε μας και το πιθανότερο δεν θα υπάρχει καν.<br />Θα καθίσω μια μέρα να γράψω ένα αφιέρωμα γι αυτό το σπιτάκι, που στέγασε μέσα του τις χαρές και τις λύπες μας. Σύντομα φαντάζομαι.<br />Στην Αθήνα αφήνω δυο τρεις φίλους που μου υποσχέθηκαν ότι θα έρθουν στην Καλιφόρνια να με δουν, μνήμες από μια ζωή κυνηγημένη και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, αλλά ήμουν τυχερή που τα είχα. Αφήνω ακόμα μάχες αγόγγυστες για μια θέση στον ήλιο, πολύ ιδρώτα και μια ελάχιστη αναγνώριση, ίσα για να περπατάω με το κεφάλι ψηλά και να αισθάνομαι αξιοπρεπής.<br />Είχα ένα παπάκι που πήγαινα στη δουλειά με αυτό και το αγαπούσα πάρα πολύ γιατί ήταν το μέσον της δραπετευσής μου στο βουνό, τον Υμηττό που τόσο λάτρεψα και τόσο με αγάπησε κι αυτός. Μου το κλέψανε. Έτσι δεν θα έχω να προβληματίζομαι που θα το αφήσω κι αυτό.<br />Στην Πάρο ζει η άρρωστη μάνα μου, δίπλα στον αδελφό μου και το εγγόνι της, δεν ξέρω με ποιο τρόπο θα της πω το αντίο, μετατοπίζω αυτή τη σκέψη μέσα μου.<br />Έχω μια φίλη-προστάτη, τη νονά του παιδιού μου. Τη λένε Μαρίτσα. Όλα τα χρόνια που ήταν μικρό το παιδί το παιδί και χρειαζόμουν κάποιον να μου το προσέχει για να δουλεύω, αυτή έπαιξε το ρόλο μαμάς, γιαγιάς, νονάς, αδελφής, για μένα και το παιδί μου. Είναι πια 72 χρονών, και δεν κατάφερα να την πείσω να έλθει μαζί μας. Έτσι είναι οι μεγάλοι, πιάνουν μια θέση στη μαξιλάρα τους και βλέπουν τα έργα τους, μετρώντας τις μέρες που περνούν, ήρεμα, ήσυχα, αναπολώντας, δεν τους ξεκουνάς εύκολα. Η μάνα μου δεν θα άντεχε καν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Οι φίλοι μου Άκης και Κατερίνα, είναι ίσως ο μόνος πραγματικός απολογισμός πέραν της Μαρίτσας, από άποψη ανθρώπινης παρουσίας δίπλα μας. Αυτοί μου υποσχέθηκαν πως θα έλθουν να μας δουν στην Αμερική, έτσι η όαση μέσα στην ξεραϊλα θα συνεχιστεί κι εκεί. Και που ξέρεις λέω μέσα μου. Ίσως οι Αμερικάνοι να μην είναι τόσο εγωκεντρικοί, εαυτούληδες, ατομικιστές και ζηλόφθονοι σαν τους Έλληνες, που όσο κι αν αγάπησα, μόνο το ρατσισμό τους και την υπεροψία τους αντιμετώπισα. Ίσως εκεί, καταφέρω να κάνω δυο ακόμα πραγματικούς φίλους.<br />Υπήρχε και ένα άλλο πρόσωπο στη ζωή μου, καθ' όλη τη διάρκειά της, μέχρι πρόπερσι το καλοκαίρι. Λογικά θα έπρεπε να είναι το πρώτο στις αναφορές μου. Είναι μια από κείνες τις αξεπέραστες αγάπες που ακόμα κι αν σου τελειώσουν, κι αν σε προδώσουν ή τις προδώσεις, δεν παύεις ποτέ να τις σκέπτεσαι σαν τέτοιες. Δεν παύεις ποτέ να ελπίζεις πως θα περάσει η μανία της επίθεσης και της αντεπίθεσης, τα κρυμένα απωθημένα θα τελειώσουν κάποτε, τα κρυφά παράπονα που δεν βγήκαν στο φως θα εκλείψουν, η οργή, το ανάθεμα το μίσος, θα περάσουν και θα έρθει μια γλυκιά μέρα που θα δεις ξανά το φωτεινό τους χαμόγελο να σε λούζει. Θα νιώσεις ξανά τη ζεστή τους αγκαλιά, θα ακούσεις ξανά τον αγαπημένο ήχο της φωνής τους. Δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες αναμονές όμως πλέον. Φεύγω και παίρνω την καρδιά μου που λέει και το τραγούδι. Η αγαπημένη μου ξαδελφούλα θα πάει στα βράχια του Λογαρά για να μου πει το δικό της αντίο κι αν η θάλασσα κι ο αέρας μπορούν να συγχωρήσουν την τόση μαλακία, τότε θα το ακούσω κι όλας.<br />Τι άλλο; Α ναι. Θα κρατήσω το μπογκ ανοιχτό για να είμαι σε επαφή με διαδικτυακούς φίλους μου, ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται η Ελένη Στασινού, τα οκτώ άτομα που παρακολουθούν το μπλογκ,&nbsp; ο Νίκος, (Vromios, daimwn, nyktikpolos) έχεις άλλο βρε; είτε μπαίνουν είτε δεν μπαίνουν εδώ μέσα, και για όποιον άλλο ενδιαφέρεται απο καιρού εις καιρόν να μαθαίνει κάποια νέα μου. Θα προσπαθήσω να γράφω συχνότερα εδώ τους μήνες που απομένουν στην Ελλάδα, επειδή αισθάνομαι και πως με κάποιον τρόπο πρέπει να δικαιώσω την αναμονή των αναγνωστών μου.<br />Με τα νοσοκομεία και τα άλλα τρεχάματα δεν μπόρεσα ακόμα να αγοράσω το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Στασινού, έχω ακούσει πολλά θετικά σχόλια γι' αυτό. Το αναφέρω εδώ γιατί πρέπει να σημειώσω πως γνώμες και κριτικές άλλων για βιβλία συγγραφέων που εκτιμώ, δεν λαμβάνω υπόψη μου ακόμα και αν τους πλέκουν το εγκώμιο. Προτιμώ να τα διαβάζω μόνη μου και να γράφω τη δική μου άποψη γι' αυτά. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω αναφέρει τίποτε ακόμα για το συγκεκριμένο βιβλίο της Ελένης.<br />Καλά, δεν θα τα πω όλα σε ένα ποστ. Κατά πάσα πιθανότητα θα αργήσετε πολύ να δείτε αυτό το κείμενο γιατί είναι πολύς ο καιρός που δεν γράφω, θα το δείτε όμως κάποτε. Εύχομαι σε όλους σας καλό και δημιουργικό χειμώνα, παρόλες τις αντιξοότητες και τα δεινά που σαν λαός αυτής της χώρας περνάμε και έπονται. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-7132968923895747979?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-50139622356448869842011-08-23T12:19:00.001+03:002011-08-23T12:25:48.613+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πάρος 23 Αυγούστου.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι το κομμάτι του συναισθηματισμού μου που συνδέεται με τα πρόσωπα στο νησί αυτό έχει εκλείψει, καθώς και όποιο από αυτά που άδολα και αγνά βαπτίσαμε αγαπημένο στη νιότη μας, εξακολουθώ να επισκέπτομαι το νησί.<br />Φαίνεται πως ήταν μεγάλο το απόθεμα της μνήμης εκτός από τα στάνταρτ πρόσωπα, σε τοπία, στιγμές, γεγονότα, γνωριμίες, δουλειές, δουλειές δουλειές. Δεν γίνεται με τη μία να διαγράψεις τα πάντα επειδή κάποιοι θέλησαν να σε αποκόψουν σαν ξερόκλαδο από το οικογενειακό δέντρο. Προφανώς γιατί δεν γνώριζαν πως όταν ένα κλαδί σπάσει, άλλα πετάγονται στη θέση του, πιο γερά και πιο δυνατά από το πρώτο.<br />Έρχομαι λοιπόν ακόμα στο νησί γιατί δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου&nbsp; μαζί του. Άλλωστε και η μάνα μου ζει ακόμα σ' αυτό.<br />Κι επειδή δεν έχω πια την άνεση της οικογενειακής εστίας, κι επειδή χρήματα δεν υπάρχουν, μένω μέσα στο ιστιοπλοϊκό που αγόρασε ο άντρας μου έναντι γελοίου ποσού από έναν Αυστραλό. Βρίσκεται σε ένα καρνάγιο, τοποθετημένο πάνω σε μια ξύλινη βάση, και περιμένει τα τελευταία τρία χρόνια τα χαρτιά του να έρθουν από την Αυστραλία, όπου μένει ο τελευταίος του κάτοχος. Εξ ου και το γελοίο ποσό της πώλησης που επέτρεψε στον άντρα μου να το αποκτήσει, χωρίς ωστόσο να μπορεί να κάνει τίποτε με αυτό.<br />Στο πλοίο υπάρχουν δυο πολυ μικρές καμπινούλες, μια πόρτα όπου πίσω της κρύβεται λεκάνη τουαλέτας και μέσα κει βρίσκεται το ντους, στη μια καμπινούλα υπάρχει νεροχύτης για μαγείρεμα και πιάτα. Είναι λίγο στριμωγμένα, φαντάζομαι όταν το πλοίο καθελκυστεί θα είναι καλύτερα, αλλά εκεί μένω τώρα με το παιδί για λίγες μέρες. <br />Σήμερα 23 Αυγούστου, ήρθα μια βόλτα&nbsp; στη χώρα της Παροικιάς, για δουλειές. Ήθελα να βρω κι ένα ιντερνετ καφέ για να δω τα e mail μου και να γράψω στο blog. Κάθε τόσο τα αλλάζουν κι αυτά, εδώ τα στήνουν τα καφέ εκεί τα ξεστήνουν, και δεν ξέρω αν φταίει η οικονομική κρίση και γι' αυτά ή κάτι άλλο.<br /><br />Δεν ξέρω ποιος ήταν ο Σιτιος Καραβίας και δεν είχα το χρόνο να μάθω γι' αυτόν μέχρι τώρα, αλλά στην προς τιμή του οδό, υπάρχει ένα ίντερνετ καφέ, ακριβώς πίσω από την εθνική τράπεζα, δυτικά. Σε αυτό το δρομάκι υπάρχουν διάφορα τουριστικά καταστήματα καθότι βρίσκεται μέσα στην αγορά. Το καφέ ήταν κλειστό στις δέκα και δεν ήξερα αν άξιζε ο κόπος να περιμένω για λίγο, εφόσον μπορούσε να είναι και για πολύ. Αφού λοιπόν δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να κάνω χωρίς να ξέρω, πηγαίνω στην μπουτικ με τα ρούχα απέναντι. Είχε την ταμπέλα "Συλλογή" απέξω και το θεώρησα καλό σημάδι, αφού και στη γειτονιά μου στην Αθήνα, ένα μαγαζί με ίδια ταμπέλα, στεγάζει την επιχείρηση μιας ευγενέστατης κυρίας και είμαι πελάτισσα. Οποία πλάνη. Η Ιδιοκτήτρια τούτης εδώ της "Συλλογής" έχει μια δεύτερη συλλογή από χοντροειδή μαργαριτάρια αγένειας και προσβολής που την πασάρει αφειδώς σε οποιονδήποτε τολμήσει να ζητήσει πληροφορία, που δεν αφορά το εμπορευμά της. Στιχομυθία. "Ξέρετε τι ώρα ανοίγει το ίντερνετ καφέ απέναντι; -Οχι δεν ξέρουμε. -Δεν έτυχε να προσέξετε ποτέ; -Γιατί υποχρεωμένη είμαι; Ασχολούμαστε με τις δικές μας επιχειρήσεις. -Μάλιστα ευχαριστώ πολύ για την εξυπηρέτηση."<br />Προχωρώ στο αμέσως διπλανό κατάστημα, πουλάει τουριστικά είδη κι αυτό, δεν έχει ταμπέλα απέξω χαζός είναι;μόνο κρεμασμένα εκείνα τα χιλιοειδωμένα νησιώτικα σπιτάκια που τα έχει ακριβότερα από οπουδήποτε αλλού, καθώς και ένα συρφετό από άλλα σκατολοϊδια, σαν καθρεφτάκια και χαϊμαλιά για τους ινδιάνους τουρίστες εδώ. "Καλημέρα σας. Ξέρετε μήπως τι ώρα ανοίγει το ίντερνετ καφέ απέναντι; -Όχι δεν ξέρω και δεν μ' ενδιαφέρει. Κάνε μου τη χάρη. -Μάλιστα. Ευχαριστώ πολύ, καλές δουλειές".<br />Αυτή είναι η κοινωνία της Πάρου σήμερα. Αυτή έγινε μετά την δεύτερη περίοδο της τουριστικής άνθισης, και παρέμεινε τέτοια στην περίοδο της πρώτης, προειδοποιητικής πτώσης, της δεύτερης, της τρίτης, και πάει λέγοντας. Οι δουλειές δεν πάνε καλά, η εξήγηση τους φαίνεται τόσο απλή, τόσο εύκολη να συγκαλύψουν μέσα σε αυτή την ηλιθιοτήτά&nbsp; τους. Κρίση. <br />Όχι πως κοστολογούμε τα προϊόντα, όχι πως φερόμαστε στους ανθρώπους που το ίδιο βράδυ μπορεί να γίνουν πελάτες μας, όχι πως να διδαχτούμε από τα λάθη και τις συνέπειες της αρπαχτικότητάς μας.<br />Κι εγώ σας λέω με τη σειρά μου, κάντε μου τη χάρη "κύριοι" και "κυρίες", δεν έχετε καμιά δουλειά εσείς να έχετε επιχειρήσεις στο νησί του πατέρα μου, που τα φτωχά του σπίτια το πάλαι ποτέ ανοίγανε για να αγκαλιάσουν και να φιλοξενήσουν τον κόσμο. Κάντε μου τη χάρη και μαζεύτε τα να αναλάβει κανένας νέος, περισσότερος πολιτισμένος, περισσότερο φυσικολογικός, και λιγότερο δηλητηριασμένος από το κυνήγι του ευρώ, που σας έκανε να έχετε όλους την ίδια φάτσα. Κορακόφατσοι. Όσο για τις επιχειρήσεις σας, γιατί στα αλήθεια θα έπρεπε να πηγαίνουν καλά αυτές; <br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-5013962235644886984?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-51623980023431487442011-05-29T15:36:00.000+03:002011-05-29T15:36:38.290+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Καλά και δεν ζει ο πατέρας μου να δει για ποιανού "επαναστάτη" τα μούτρα ξήλωνε τις τσέπες του κάθε φορά που ερχόσουν στην Πάρο, μνημονιακό φερέφωνο. Και μια ψυχή&nbsp; που κάνατε μαζί στο Παρίσι και είναι νονά του παιδιού μου, έσπαγε&nbsp; το κεφάλι της για να καταλάβει τι σκατά λοβοτομή είναι αυτή που έχεις υποστεί, μέχρι που κι αυτή πήρε επιτέλους είδηση ότι μια χαρά διεστραμμένο, ατομιστικό και αλλαζονικό καθίκι είσαι, ήσουν και θα είσαι, που τα έφαγες μια χαρά μαζί με τους ομοίους σου και ενέταξες στο φαγοπότι σας και τους θεατές. Άι στο διάολο στην τελική που θα μεταφράζεις τη λαϊκή αγανάκτηση όπως σε βολεύει, αντί να ντρέπεσαι για την κοιλιά που σε κουβαλάει και σε πάει όπου αυτή θέλει, να το βουλώσεις μια για πάντα και να σκάσεις σαν το μπαλόνι τέτοιος φούσκας που είσαι. Μωρέ όχι γιαούρτια, όχι ντομάτες, όχι λεμονόκουπες, σκατά πρέπει να σου πετάνε μέσα στη μούρη όποτε εμφανίζεσαι δημόσια. Σκατά στο πουλημένο γουρουνοτομαρό σου. Παλιομαλάκα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-5162398002343148744?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-30058237232026070032011-05-21T18:11:00.000+03:002011-05-21T18:11:31.613+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Στα πενήντα μας τέρμα οι αγάπες και οι Αντίλλες<br />κουφαμάρα, λουμπάγκο, στριμάδα και βίδες<br />ένας Αύγουστος ήταν κι αυτός σαν τους άλλους<br />που σε ξέρω που σε είδα, οι ευχές είναι γι' άλλους</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3005823723202607003?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-33899950988956802502011-04-23T21:28:00.001+03:002011-04-23T21:28:19.185+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3389995098895680250?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-78985800770026926252011-04-14T18:22:00.000+03:002011-04-14T18:22:17.800+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h3 style="background: none repeat scroll 0% 0% white;"><a href="" moz-do-not-send="true" name="12f52656139e3db1_2364224630517097171"></a><b><span style="color: black; font-family: Times New Roman; font-size: x-large;"><span style="font-size: 22.5pt;">Πέσ΄τα Χρυσόστομε... </span></span></b></h3><div class="MsoNormal"><b><span style="color: #333333; font-family: Times New Roman; font-size: large;"><span style="color: #333333; font-size: 18pt; font-weight: bold;">Σάλος έχει ξεσπάσει στη δημοσιογραφική πιάτσα για τον άγριο διασυρμό των ειδήσεων του MEGΑ, από τον αρθρογράφο Στάθη της Ελευθεροτυπίας, ο οποίος ξεσπάθωσε κατά Τρέμη και Πρετεντέρη και του δελτίου ειδήσεων του καναλιού, με τίτλο "Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης"...<br /><br />Όλα ξεκίνησαν όταν στο χθεσινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας ο σκιτσογράφος και δημοσιογράφος Στάθης κατακεραύνωνε με πολύ έντονους χαρακτηρισμούς το δελτίο ειδήσεων του MEGA. Φυσικά το συγκεκριμένο άρθρο ξεσήκωσε όχι μόνο την παρουσιάστρια Όλγα Τρέμη και τον σχολιαστή Γιάννη Πρετεντέρη, αλλά το σύνολο των δημοσιογράφων του MEGA, που συνέταξαν επιστολή και μάζευαν υπογραφές για να τη στείλουν στον ίδιο τον Στάθη και την Ελευθεροτυπία, απαντώντας σε όσα γράφει!<br /><br />Αναλυτικά το άρθρο του Στάθη με τίτλο «Τα ντόπερμαν της ενημέρωσης»:<br /><br />Η «πόλις» έχει αρχίσει να κόβεται στα δύο. Μας μιλούν πλέον σαν να είμαστε δούλοι -θέλουν «συμβάσεις μιας ημέρας», «απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις», θέλουν τις κόρες μας στο χαρέμι τους, τους γιους μας στη δούλεψή τους, γιουσουφάκια.<br /><br />Αυτοί που λήστεψαν τη χώρα, αυτοί που έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, θέλουν τώρα με εργαλείο την ακροδεξιά κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου να έχουν να διαθέτουν και να κατέχουν ανθρώπους των 500 ευρώ.<br /><br />Μας μιλούν με φερέφωνα (όπως άλλοτε με τα κατοχικά μεγάφωνα) τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους.<br /><br />Η «πόλις» κόβεται στα δύο, το παρακάτω κείμενο δεν είναι επί προσωπικού. Είναι περί του επερχόμενου εκφασισμού...<br /><br />Τι Τρόμος είναι αυτός;!<br /><br />Το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Μέγκα!<br /><br />Τι οργουελικός εφιάλτης!<br /><br />Σαν τα κοράκια παραμονεύουν οι δύο απ' τους παρουσιαστές, η κυρία Τρέμη και ο κ. Πρετεντέρης<br />να αρπάξουν απ' το στόμα του καλεσμένου τους, όταν δεν είναι φιλοκυβερνητικός, την κουβέντα του, να τη δαγκώσουν, να τη διαστρέψουν, να την ανασκολοπίσουν και να του τη δώσουν πίσω να τη φάει, να τού κάτσει στον λαιμό, να πνιγεί, να σκάσει - και αυτό το λένε διάλογο, ενημέρωση, ειδήσεις.<br /><br />Τι οργουελικός τρόμος είναι αυτός! Αυτό το φρικτό δίδυμο δεν επιτίθεται με μένος Ταλιμπάν εναντίον των στόχων του μόνον με το (απύλωτο, ιταμό και υπερφίαλο) στόμα του, αλλά<br />με όλη τη γλώσσα του σώματός του να κορυβαντιά, να ωρύεται, να σκούζει, να προσβάλλει, να ειρωνεύεται - είναι αυτό ειδήσεις; έστω σχόλιο μέσα στις ειδήσεις; είναι άποψη;<br />Όχι, είναι τρομοκρατία! Είναι προπαγάνδα! Είναι κουστουμάτος ταλιμπανισμός, είναι φασισμός,<br />είναι, ακόμα χειρότερα, εθισμός των θεατών στον φασισμό.<br /><br />Τίποτα απ' όσα γίνονται σε αυτό το δελτίο δεν έχει σχέση με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, ρωτάνε και απαντάνε οι ίδιοι, διακόπτουν όποιον γουστάρουν και το στόμα τους στάζει μέλι μόνον μπροστά στους κυβερνητικούς και τους φίλους τους. Αλλά, το πιο θλιβερό είναι όταν για «ξεκάρφωμα» οι δύο αυτοί παρουσιαστές (των οποίων, τουλάχιστον η ταπεινότης μου δεν είναι συνάδελφος) κάνουν τάχα ζόρικες ερωτήσεις στους υπουργούς, ανάλογες με εκείνες που θα έκαναν δουλικά στους αφεντάδες τους σε άλλες εποχές.<br /><br />Δεν ξέρω αν λέει αλήθεια η AGB ή η Πωστηλέν τώρα, για τη θεαματικότητα αυτού του δελτίου, ούτε με νοιάζει αν είναι πρώτο ή έσχατο. Με νοιάζει ότι είναι όνειδος για τη δημοσιογραφία, πληγή για τη δημοκρατία, ντροπή για την πολιτική.<br /><br />Ούτε απορώ με τους πολιτικούς που πάνε και προσκυνάνε τα ξόανα της τηλεοπτικής τυραννίδας στην πιο απεχθή τους μορφή, αμφισβητώ όμως ότι οι πολίτες δεν αισθάνονται έστω κι απ' τον καναπέ τους τον κίνδυνο που πηγάζει απ' αυτήν την τηλεοπτική χούντα -αυτό το διαρκές εξουσιαστικό ξεσάλωμα του πρασινοφρουρισμού. Αυτής της ανωφελούς γλίτσας που σπαράζει τη χώρα παραπάνω από δυο δεκαετίες τώρα.<br /><br />Αυτός ο συνδυασμός γκαιμπελισμού και σταλινισμού παντός καιρού, όστις υποστήριξε υπό τη δορά του εκσυγχρονισμού με τον πιο καθωσπρεπίστικο τρόπο ό,τι πιο αισχρό μάς έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια, απ' το άγος του Χρηματιστηρίου έως την αποκοπή των μισθών και τις επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις, αυτός ο συνδυασμός, καλά οχυρωμένος από αφεντικά, χορηγούς, διαφημιστές, τραπεζίτες και συν-ένοχους δημοσιογράφους, έχει βλάψει τον λαό και το πολίτευμα περισσότερο απ' όσον έβλαψε η μαύρη πανώλη το Λονδίνο και τις τρεις φορές που το επισκέφθηκε.<br /><br />Η ενημέρωση είναι δικαίωμα του λαού.<br /><br />Το δελτίο του Μέγκα και τα άλλα δελτία όπως αυτό δεν ενημερώνουν τον λαό, τον στραβώνουν, τον αιχμαλωτίζουν, τον χειραγωγούν.<br /><br />Βγαίνουν στον αέρα, που είναι περιουσία του λαού, μόνο και μόνο για να τον τρομοκρατήσουν, για να τον κάνουν να κάθεται σούζα, οι σταθμοί αυτοί είναι η μαύρη χειρ και η σιδερένια φτέρνα των διαπλεκόμενων - είναι εχθροί του λαού με περικεφαλαία.<br /><br />Την περικεφαλαία της οίησης, του (ραγιάδικου) θράσους, του κυνισμού, του αμοραλισμού, της αναισχυντίας, της αγένειας - με έναν λόγο: μιλάνε στον λαό σαν να μιλούν σε κατσαρίδες...<br />Ντροπή!</span></span></b><b><span style="color: #222222; font-size: x-small;"><span style="color: #222222; font-size: 10pt; font-weight: bold;"> </span></span></b><span style="color: black; font-family: Times New Roman; font-size: small;"><span style="font-size: 12pt;"><br /></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-7898580077002692625?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-44542090218929134842011-04-11T20:06:00.000+03:002011-04-11T20:06:20.806+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πριν από οκτώ μήνες έχασα τον πατέρα μου. Πριν αυτό συμβεί δεν είχα ιδέα πόσο αγαπούσα αυτόν τον άνθρωπο. Στην πραγματικότητα πίστευα πως δεν τον αγαπώ. Για να το παίξω ανεξάρτητη συναισθηματικά, από πείσμα, από παράπονο για εκείνα που ποτέ δεν τόλμησα να του πω, από νεύρα που έφυγε για την τελευταία του κατοικία χωρίς ούτε τότε να με περιμένει, σηκώθηκα κι έφυγα. Μια μέρα μετά την κηδεία του στην οποία δεν παρευρέθηκα, ταξίδεψα για την Κεντρική Ευρώπη. Αν μου έλεγε κάποιος πως θα ερχόταν στιγμή που μέσα σε μια μέρα θ' αποφάσιζα να φύγω ένα τέτοιο ταξίδι, εγώ με την μονίμως άθλια οικονομική μου κατάσταση, θα του απαντούσα γελώντας πως έχει πολύ ζωηρή φαντασία. Αν μου έλεγε κάποιος πως δεν θα λογάριαζα ούτε το φόβο μου για τα αεροπλάνα, θα του απαντούσα πως δεν έχει ιδέα τι θα πει αεροπλανοφοβία. Και το κίνητρό μου μπροστά, δεν ήταν καν μια ακαταμάχητη λαχτάρα. Θα γνώριζα μερικές πόλεις σε κάποιες άλλες χώρες. Ε και; Πάντα βέβαια ήταν κάτι που ήθελα να μπορέσω να το κάνω, αλλά δεν το έθεσα και ποτέ σαν προτεραιότητα. Όμως το κίνητρο πίσω, ήταν μια ακαταμάχητη τάση φυγής. Να φύγω από που; Μπορείς να ξεφύγεις από τις μνήμες σου; Ήμουν άραγε τόσο πολύ αναστατωμένη την ίδια στιγμή που έδειχνα ψύχραιμη και δυνατή; Ήμουν τόσο μα τόσο μόνη; Τι άλλο έπαιξε δεν ξέρω. Φανερά θέλω να πω δεν ξέρω. Όπου και να αγγίξω με τη σκέψη μου πηδάω μέχρι το ταβάνι. Λες και τα πάντα μου την έχουν στημένη με σουβλιά και καρφίτσες που μπήγονται παντού μέσα μου. Δεν αγγίζω.<br />Είναι κάποιος καιρός που γράφω για πράγματα που αφορούν σε γενικότερες καταστάσεις, που αφορούν σε προβλήματα κοινά ή δραστηριότητες πιο κοινού ενδιαφέροντος. Ακόμα και τότε που γράφω για μένα εγώ λείπω. Δεν αγγίζω.<br />Είχα υποσχθεί στον εαυτό μου πως όταν θα πάρω είδηση πως αυτές τις γραμμές, τις όποιες δικές μου γραμμές τις διαβάζουν τουλάχιστον έξι άτομα, θα επανέλθω με πιο ουσιαστικό τρόπο στο blog. Δικαιολογίες. Τα άτομα έγιναν έξι κι εγώ ακόμα ένιωθα ανάπηρη πνευματικά για να μπορέσω να κατονομάσω αυτό που μου συμβαίνει. Για να μπορέσω να εξηγήσω με τρόπο λογικοφανή σε μένα πρώτα, αυτή την πολύμηνη απουσία από τα μέσα μου.<br />Μέχρι και σήμερα το πρωί σκεπτόμουν πως αυτό ήταν. "Κύριοι επτωχεύσαμε. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω. Τίποτε που να σας ενδιαφέρει. Επιστρέφω ηττημένη στη σφουγγαρίστρα μου, κλείνοντας αυτή τη μεγάλη παρένθεση&nbsp; με τα συγγραφιλίκια, τους βαυκαλισμούς, τις ονειροφαντασίες, την αναγνώριση που ποτέ δεν θα λάβω από αυτά μα ούτε κι από τη σφουγγαρίστρα. Είναι ακριβώς το ίδιο. Είτε γράφεις είτε σφουγγαρίζεις, είτε περπατάς στο δρόμο, είμαι ακριβώς η ίδια. Αυτή που σε όλη της τη ζωή ντρεπόταν για τον εαυτό της. Επειδή δεν ήμουν το χαρισματικό παιδί των γονιών μου. Επειδή δεν υπήρξα ποτέ καλή μαθήτρια τότε που είχε σημασία να είμαι. Επειδή δεν υπήρξα ποτέ καλή νοικοκυρά τότε που είχε σημασία να είμαι. Επειδή δεν τέλειωσα ποτέ τις σπουδές μου. Επειδή δεν ήμουν άξια να βρω μια καλύτερη δουλειά. Επειδή δεν βρήκα το θάρρος και δεν είχα το ανάστημα ποτέ να καταγγείλω την αδικία στο προσωπό μου στο δικό μου πρόσωπο όταν μια ζωή την καταγγέλω στα πρόσωπα των άλλων. Ίσως και γι' αυτό σε σχέση με τους άλλους να είμαι τόσο κάθετη,&nbsp; ν' αγανακτώ τόσο όταν μου περιγράφουν καταστάσεις. Επειδή εξαιτίας όλων αυτών οι άνθρωποι με θεωρούν δεδομένη. Οι εργοδότες μου με θεωρούν δεδομένη. Οι σχέσεις μου με θεωρούν δεδομένη. Είμαι ο άνθρωπος που όλοι περιμένουν πως θα καταλάβει.<br />Εγώ σήμερα το απόγευμα, μόλις πριν από μία ώρα, κατάλαβα ένα πράγμα. Και δεν το κατάλαβα μόνη μου. Κάποιος με σκούντησε. Είναι το καινούργιο, το έβδομο μέλος στην παρακολούθηση αυτού του μπλογκ, η μέλλουσα μητέρα. Θέλω να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Γιατί μπήκα από περιέργεια στο δικό της μπλογκ για να βρω ποια είναι. Και μέσα σ' αυτό διαβάζοντας, ήρθα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Σκόπευε λέει να πάρει μέρος σε έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό. Και είπε, είναι μικρό το χρονικό περιθώριο που μου απομένει, μόλις τρεις μέρες. Δεν προλαβαίνω να το γράψω και να το στείλω. Και ακριβώς λεγοντάς το, συνειδητοποίησε πως μόλις έβαλε στον εαυτό της μια απαγορευτική πινακίδα, μια τρικλοποδιά από αυτές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τους άλλους να μας βάζουν. Και αντέδρασε. Και κάθισε και το έγραψε το κείμενο και πρόλαβε και το έστειλε κι όλας. Και πραγματικά είναι αδιάφορο το ποια θέση θα πάρει ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους γιατί αυτή στην ουσία είναι η μόνη νικήτρια. Κι ακριβώς τότε, διαβάζοντας αυτό το κείμενο συνειδητοποίησα τι μου συμβαίνει.<br />Λέγεται παραίτηση. Λέγεται ηττοπάθεια. Κατάφεραν να με κάνουν να πιστέψω ότι είμαι αυτό που θέλουν, που τους βολεύει να βλέπουν. Και σε κάποιο μεγάλο βαθμό τους βοήθησα κι όλας να με βλέπουν όπως τους βολεύει. Παραιτήθηκα από το γράψιμο, από τα όνειρα, από τη θέληση για δημιουργία από τη θέληση για καλύτερη ζωή, ακόμα κι από την απαίτησή μου να με εκτιμούν και να με σέβονται σύμφωνα με την αξία μου ή και γι' αυτό ακόμα το γεγονός ότι είμαι άνθρωπος και σαν τέτοιος αξίζω εκτίμησης και σεβασμού.<br />Παραιτήθηκα από όλα. Απλά και μόνο για το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να αντέξω την απόρριψη, από ανθρώπους αγαπημένους μου, συγγενείς και φίλους, που σαν κεραυνό εν αιθρία μου έσκασαν στο κεφάλι. Ήταν μια βαθιά και μακριά πτώση. Αναρωτιόμουν αν έχει πιο κάτω για να πάω, να βουλιάξω, να χαθώ. Και πιστέψτε με, όσο πιο κάτω πας τόσο πιο μεγάλο βάθος βρίσκεις. Και δεν είναι ένα βάθος σοφίας. Είναι ένα βάθος πόνου, πίκρας, παράπονου, αυτοοικτιρμού ακόμα κι αν είσαι τόσο ηλίθια έξυπνος όσο εγώ ώστε να τον κρύβεις κι από σένα, είναι ένα βάθος που οδηγεί στην εκμηδένιση.Κι αυτή τη στιγμή που σας γράφω πονάω και είμαι δακρυσμένη και η συναίσθηση ακόμα πως κι αυτό μόνη μου πρέπει να το φάω, με κάνει να πονάω διπλά. Αλλά δεν πονάω μέσα από το βάθος αυτό. Πονάω απέξω, κοιτάζοντας μέσα εκεί και γι' αυτό είμαι σε θέση σήμερα να μιλήσω γι' αυτό. Πονάω και γιατί αν ήμουν λίγο νεότερη, τρία χρόνια μόλις, θα ήμουν σε θέση να γελάσω μέσα στα μούτρα του αυτουνού που θα τολμούσε να μου πει, "Από δω και πέρα θα δουλεύεις επτά μέρες τη βδομάδα χωρίς ρεπό διότι δεν είμαστε σε θέση να πληρώσουμε και άλλη γυναίκα για να κάθεσαι εσύ".<br />Πονάω γιατί έχω πάλι τη μάνα μου στο νοσοκομείο της Σύρου κι εγώ είμαι στην Αθήνα, και δεν μπορώ να πηδήξω σ' ένα καράβι και να πάω κοντά της. Δεν προλαβαίνω να είμαι πίσω για το μεροκάματο της επομένης. Πονάω γιατί ένα πούστικο μεροκάματο έφτασε να έχει πιο μεγάλη αξία από την ίδια τη μάνα σου. Όχι για μένα αξία, αλλά γι' αυτούς που η μάνα σου δεν είναι μάνα τους, και δεν χέστηκε η φοράδα στο αλώνι αν αυτή πεθάνει χωρίς εσένα δίπλα της. Κι αν τύχει και πέσει στην αντίληψή τους αυτό το κείμενο, πάρα πολύ εύκολα και πάρα πολύ θιγμένα θα μου πουν. "-Ποιος σε εμπόδισε να πας να δεις τη μάνα σου; ζήτησες να πας και σου είπαμε όχι;" Και την ίδια στιγμή σου έχουν κόψει την καλημέρα και σε κρατάνε σε απόσταση για να μην τολμήσεις να ζητήσεις. Πονάω για όλα αυτά. Τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές η μάνα μου μεταφέρεται από το κέντρο υγείας&nbsp; της Πάρου, στο νοσοκομείο της Σύρου. Πριν από ένα μήνα έγινε ακριβώς το ίδιο. Κατάφερα να πάω στη Σύρο τη μέρα που βγήκε, ίσα για να την πάω με το πλοίο πίσω στην Πάρο. Και γύρισα την επομένη στη δουλειά. Είχε μείνει μέσα δυο εβδομάδες. Τόσα μπόρεσαν και οι γιατροί να της κάνουν μετά έπρεπε να πάρει εξιτήριο. Και τώρα πηγαίνει πίσω με κολπική μαρμαρυγή. Δεν μπορώ, είμαι κουρασμένη να σας εξηγώ τι θα πει αυτό. Ψάξτε στο ίντερνετ, διαβάστε.<br />Η μέλλουσα μητέρα, είπε στον εαυτό της "δεν μπορώ" και μετά "μπορώ". Δεν ξέρω αν στην περίπτωση με τη μάνα μου με παίρνει να πω το ίδιο. Υπάρχει κι ένα παιδί πίσω. Είναι όμως σίγουρο πως στα περισσότερα μπορώ. Το είδα καθαρά σήμερα. Το είδα όχι γιατί το διάβασα στο κείμενο ενός μπλογκ, αλλά γιατί όσο κι αν είναι το βάθος, κάποτε πρέπει να πάρει απόφαση κανείς. Είναι βαρετό να παρακολουθείς μια πτώση που δεν τελειώνει. Είναι βαρετό να κόβεις βόλτες γύρω από τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι ν' αγγίξεις. Είναι βαρετό να μη γράφεις, επειδή αν γράψεις, θα πεις αυτά που μόνο αν αγγίξεις θα καταφέρεις να βγάλεις. Και υπάρχουν εδώ επτά ολόκληροι άνθρωποι που κρίνουν, ότι κάτι θα βρουν εδώ μέσα. Επτά ολόκληροι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται ότι δεν μιλώ από το βάρθρο της γνώσης μου, ούτε από καλάμι του ταλέντου μου, αλλά από τον πόνο της ψυχής μου.<br />Ευχαριστώ όλους που είστε εδώ. Νομίζω πως είστε κι ότι πιο κοντινό μου υπάρχει αυτή τη στιγμή. Ευχαριστώ τη μέλλουσα μητέρα για την παρουσία της και το κειμενό της. Είμαι σίγουρη πως θα έχει ένα υπέροχο μελλοντικό διάλογο με τον άγγελο που περιμένει.<br />Αυτοί στους οποίους ακουμπούσα τη σκέψη μου και έπαιρνα τη δύναμή μου στο παρελθόν, οι φίλοι, οι συγγενείς, δεν υπάρχουν πια στη ζωή μου. Κάποιοι μάλιστα δηλητηρίασαν και τις μνήμες μου. Είχα μια πολύ καλή δικαιολογία για παραίτηση λοιπόν. Οκτώ μήνες πέρασαν. So far.&nbsp; <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-4454209021892913484?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-60508410071890146812011-04-02T13:35:00.001+03:002011-04-02T13:38:48.796+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Όταν ξεκίνησε η ιστορία με τα blogs αρχικά με λίγους κατόπιν με αμέτρητους, δεν προλαβαίναμε να διαβάζουμε τον ένα και τον άλλο. Εγώ έμπαινα σε καμιά δεκαριά και έκανα και σχόλια μετά από κάθε ανάγνωση γιατί θεωρούσα πως αφου διάβασα, έπρεπε να πω κάτι στον συγγραφέα του κειμένου, να του δείξω πως είμαι κι εγώ εδώ, να πάρει πιο πολύ κουράγιο να συνεχίσει αυτό που κάνει.<br />Ύστερα κουράστηκα. Όλοι κουραστήκαμε. Άλλοι έκλεισαν, άλλοι συνέχισαν να μεγαλώνουν την αυλή τους, άλλοι ήρθαν έτσι γιατί ήταν εύκολο να έρθουν, άλλοι σιώπησαν και η σιωπή τους κραυγαλέα εξακολουθεί να παραμένει μήνες ή και χρόνια μετά<br />Μέσα σε αυτή τη θλίψη για τις γραφές που δεν βλέπουμε πια, υπάρχει και μια αισιόδοξη σκέψη που μόλις έκανα. Θα περάσει η μόδα. Νομίζω μάλιστα πως έχει ήδη αρχίσει να περνάει. Και θα μας αφήσουν ήσυχους όλους εμάς που ψυχοφαγωνόμαστε πασχίζοντας να βγάλουμε κάτι αληθινό και αυθεντικό από μέσα μας, να κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα χωρίς να&nbsp; ενοχλεί κανέναν η παρουσία μας, λες και τους φάγαμε το χώρο τους. Και λέω πως θα γυρίσουν οι ωραίες φωνές. Θα επιστρέψουν στα παλιά εδάφη και σε μας που μπαινοβγαίνοντας ακόμα τους ψάχνουμε. Και ίσως αυτή τη φορά τα πράγματα να μη μείνουν στις λέξεις μιας οθόνης. Ίσως αυτή τη φορά η ανάγκη να βρεθούμε και να κουνηθούμε να είναι πιο επιτακτική, πιο ζωτικής σημασίας, πιο εκπυρσοκροτική. Εγώ λέω πως έτσι θα γίνει. Γιατί όταν ξεκίνησε το ίντερνετ ζητούμενο ήταν η επικοινωνία. Δεν είχαμε ξεκαθαρίσει ακριβώς τι είδους επικοινωνία. Τώρα ξέρουμε πως ζητούμενο είναι η ουσιαστική επικοινωνία. Αυτή που δημιουργεί, που ξεσηκώνει, που αφυπνίζει, που σε κάνει να αισθάνεσαι μέρος ενός όλου, που σε κάνει να θες να ανήκεις όταν πρόκειται για ενέργειες είτε που ανεβάζουν τον άνθρωπο, είτε που συμβάλλουν στο να ανακτήσει τα χαμένα του δικαιώματα.<br />Θυμάστε πως αρχίσαμε;<br />Αναλογιστείτε πως θα τελειώσουμε. Με ποιο τρόπο θέλουμε να τελειώσει ο ρόλος μας στο ίντερνετ.<br />Σαν γραφιάδες της καρέκλας ή του δρόμου;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-6050841007189014681?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-85504951309923170122011-03-31T11:17:00.001+03:002011-03-31T11:33:41.954+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ήθελα νά ΄ξερα το στρίμωγμα σε κάνει και ανορθόγραφο; Πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα τόσα λάθη μέσα σε ένα κείμενο που δεν είναι εξεπίτηδες λάθη, μάρτυς μου ο εχθρός του Μπαμπινιώτη φίλος μου Άκης. Ωρε δεν πάω καλά. Συγνώμη βρε παιδιά, μη βαρέσετε τα διόρθωσα.<br /><br />Στο μεταξύ τα αυγουλάκια δεν πρόλαβαν να βγάλουν ρίζες πάνω στον τοίχο. Τα πήρε η βροχή και κατρακύλησαν και έφτασαν στον υπόνομο που τα νερά του ξεβράζονται στο Φάληρο. Τώρα η θάλασσα θα είναι κόκκινη. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-8550495130992317012?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-8387007786506042262011-03-30T20:53:00.003+03:002011-03-31T11:15:24.329+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><h3 lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Από την Καισαριανή έχουν μείνει στη ζωή ελάχιστοι που γνωρίζω. Με τους παλιότερους τα πήγαινα ανέκαθεν καλύτερα . Τώρα στο δικό μου το στενό υπάρχει μόνο η γειτόνισσα η Ρούλα που έμεινε μια ολόκληρη ζωή στο διώροφο της. </span></span> </h3><h3 lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Δίπλα από το δικό μου προσφυγικό ορθώνονται τοίχοι. Κι από τις δυο πλευρές. Απ' τα δεξιά ένα εκτρωματικό παραλληλόγραμμο, 105 τ.μ τραβηγμένα κάθετα να φτάνει το ύψος του το ύψος της πολυκατοικίας στ' αριστερά μου. Κι εγώ στη μέση. Όταν δουλεύει ο λέβητας για τη θέρμανση το σπίτι μου τρέμει λες και είμαι σε καράβι. Κι επειδή αυτός δουλεύει όλο το χειμώνα έχω την αίσθηση μερικές φορές πως φτάνει μέχρι εδώ η ζέστη, αλλά είναι ψευδαίσθηση, αν δεν βάλω τα σομπάκια με το υγραέριο θα ψοφήσουμε στο κρύο. Η Μπουκάλα φέτος κοστίζει 20 ευρώ και το γκάζι διαρκεί επτά μέρες με λίγο προσεχτική χρήση. Συνήθως δεν έχω λεφτά να αγοράσω δυο μπουκάλες μαζί και αγοράζω για τη μία σόμπα μόνο. Όταν έχω τα χρήματα να αγοράσω και για τη δεύτερη, τελειώνει η άλλη και έτσι μόνιμα σχεδόν, το σπίτι ζεσταίνεται μισό. Υπάρχουν όμως και κάποιες φορές που προλαβαίνω την άλλη μπουκάλα για δυο τρεις μέρες, και τότε τι να σας λέω, σκέτος παράδεισος. </span></span> </h3><div lang="el-GR"><br /><br /></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Στο δρόμο για το σπίτι όταν σχολάω, βλέπω πολλούς αστέγους και ανέργους που έχουν μια ταμπέλα στο στήθος και γράφει “πεινάω”. Δεν είναι θέμα καλής και κακής διάθεσης, τους δίνω κάτι όταν έχω κι όταν δεν έχω, πηδάω τζάμπα στα λεωφορεία και στα τρένα και όλη αυτή την ώρα το μυαλό μου δουλεύει ασταμάτητα. “-Αν με πιάσουν θα τους πω ότι “Ρε κερατάδες, είχα κάρτα όλο το Φεβρουάριο και πήγα με τα πόδια πέντε χιλιόμετρα κι άλλα τόσα να γυρίσω, γιατί κάνατε απεργία. Την κάρτα μου ποιος θα μου την πληρώσει;” Θα τους πω. “Δεν έχω δεν πληρώνω, πάρτε με μέσα” Θα τους πω, “Στον ύπνο σας με βλέπατε πρωί πρωί κι εσείς; Άστε μας στη στενοχώρια μας”. Θα τους πω, “ Κοίτα να δεις, είμαι υπερτασική και δεν έχω πάρει το χάπι μου, τι καταλαβαίνεις, να ξεραθώ τώρα εδώ χάμω να σου μείνει το βάρος στη συνείδηση; Δεν έχουμε λέμε” Θα τους πω αυτό θα τους πω εκείνο. Και μέχρι να βρω τι θα τους πω, κατεβαίνω και πάει η μισή αγωνία τέλειωσε μένει το λεωφορείο και μια από τα ίδια. Ωστόσο ο προορισμός είναι το σπίτι μου. Έχω ακόμα ένα σπίτι, που λίγα χρόνια πριν πολλοί κοιτούσαν με μισό μάτι, και μάλιστα μία μαμά που έφερε το τέκνο της στα γενέθλια του δικού μου, μου είπε ευθαρσώς. “-Πως είναι δυνατόν να αποκαλείς αυτό το ερείπιο σπίτι; Να μου το χαρίζανε δεν μένω μέσα εδώ”. Την ίδια μαμά, που χώρισε με τον μπαμπά του παιδιού και μένει στο ενοίκιο πια, την είδα να περνά απέξω πρόσφατα. Εγώ καθόμουν στο παράνομο αυλιδάκι μου του 1925 και έπινα το νόμιμο καφεδάκι μου. Σταματάει η καλή σου μπροστά μου και κοιτάζει την κρεβατίνα μου. “Τι ωραία, έχεις και κληματαριά. Που να τα δεις αυτά στην Αθήνα πια! Καλά την έχεις εσύ εδώ...” Είπα να της θυμίσω τι έλεγε τότε που αγόραζε τις κουρτίνες ασορτί με το πάπλωμα και την εντοιχισμένη κουζίνα συνέχεια του καθιστικού και έφερνε τους κλόουν στα γενέθλια των παιδιών της ενώ εγώ παρίστανα τον κλόουν στου δικού μου, και δεν κάλεσε μια φορά το παιδί μου, ενώ εγώ πάντα τα δικά της. “Ρε άστην να πάει...” είπα μέσα μου και πήγα να μπω μέσα γυρίζοντάς της την πλάτη. </span></span> </div><div lang="el-GR">“<span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Να σου πω μια στιγμή Ελένη;” Με κόβει τότε αυτή.</span></span></div><div lang="el-GR">“<span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Παρακαλώ</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Ξέρω πως αγαπάς την Καισαριανή και σε αγαπάει κι αυτή. Γνωρίζεις κόσμο. Σ' έχω δει με την κομπανία του δημοτικού συμβουλίου και αναρωτιόμουν μήπως θα μπορούσες να μιλήσεις σε κανέναν για μένα, να πάρω τη θέση της καθαρίστριας στο δημοτικό.</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Έτσι λοιπόν γίνεται”. Μονολόγησα εγώ.</span></span></div><div lang="el-GR">“<span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Τι λες;” Με ρωτάει η τέως γειτόνισσα.</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Εγώ μούγκα. Ποτέ δεν περίμενα πως σε μένα ειδικά θα ερχόταν κάποιος/α από αυτούς που ευημερούσαν λίγα χρόνια πριν, για βοήθεια. Από τις λίγες φορές στη ζωή μου που είχα καταπιεί τη γλώσσα μου. Τι να της πω; Καθόταν μπροστά μου και περίμενε. Να της εκθέσω το χάλι μου το μαύρο; ποιο χάλι; ακόμα έχω ένα σπίτι και για όσο, τη δουλειά μου. Αυτή με τα 750 ευρώ. Που δεν μου φτάνουν για να πληρώσω τράπεζα, ΟΤΕ, ΔΕΗ, Αγγλικά, εισιτήρια και τσιγάρα. Που ψάχνω και ξαναψάχνω στις τσέπες μου μπας και γέννησαν στο μεταξύ κανένα πεντοευρώ και αγοράσω ένα ρημάδι εισιτήριο ν' αποφύγω μια μέρα το άγχος, θα πω αυτό θα πω εκείνο. Που δεν μπορώ να φτιάξω τα δόντια μου. Που δεν μπορώ να πληρώσω ένα γιατρό και πάει από αναβολή σε αναβολή η εξέταση για τον όζο που μεγάλωσε, καλά και κλείνουμε τα ραντεβού. Και μπροστά μου, είχα την απόλυτη δυστυχία. Όχι αυτήν με την ταμπέλα στο στήθος “πεινάω”. Την άλλη με την ταμπέλα στα μάτια. “Ντρέπομαι, ξέπεσα, βοηθησέ με”. Και η δικιά μου η ντροπή να είναι πιο μεγάλη. Γιατί δεν μπορώ. Δεν έχω μια δουλειά να της προσφέρω, ούτε χρήματα, κι αν της δώσω ρούχα ή παπούτσια θα μου τα πετάξει στη μούρη, κι αν της αδειάσω το μισό μου ντουλάπι από μακαρόνια το ίδιο. Η γυναίκα θέλει δουλειά. Και την θέλει από μένα. Μέγας ει κύριε. Κι αν της πω, δεν είμαι εγώ ο άνθρωπος που μπορεί να σε βοηθήσει. Θα σκεφτεί πως την εκδικούμαι για τη σνομπαρία της. Κι αν της πω δεν έχω ζητήσει χάρη ποτέ από κανέναν δεν θα με πιστέψει. Κι αν της δώσω συμβουλή, θα πει έξω απ' το χορό πολλά τραγούδια ξέρει κανείς. Τι να κάνω λοιπόν; </span></span> </div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Το πιο απλό. “Έλα μέσα να σου φτιάξω έναν καφέ και θα σου εξηγήσω”, της λέω. Μα εκείνη δεν ήθελε. Είχε βγει στους δρόμους και έψαχνε για δουλειά. Σάματις ήξερα και να της πω που να πάει; για να σπάσει τα μούτρα της; </span></span> </div><div lang="el-GR">“<span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Κατάλαβα, δεν γίνεται”. Μου λέει. “-Ναι, είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση, για όλους μας. </span></span> </div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Τουλάχιστον εσύ έχεις το σπιτάκι σου. Μια χαρά είσαι” Μου ξαναλέει. </span></span> </div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Πήγα να της πω, “ Δεν το βουλώνεις τώρα μην πέσει το ερείπιο και με πλακώσει;” </span></span> </div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Αλλά δεν θα το έπιανε το χούμορ. Όταν είσαι σε κακό χάλι, ξέρω από πείρα, δεν πιάνεις τίποτα από του αλλουνού τη διάθεση. </span></span> </div><div lang="el-GR">“<span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Πάω. Μια ιδέα έριξα, αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι, μη στενοχωριέσαι. Η μικρή σου καλά είναι;</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Καλά ναι. Στο καλό. Θα έχω το νου μου. Αν ακούσω κάτι οπουδήποτε θα σε ειδοποιήσω”.</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Έτσι γιατί ένοιωθα πως περίμενε να ακούσει κάτι τέτοιο. Τι να ακούσω; που να το ακούσω, και πότε να προλάβω να την ειδοποιήσω; λέμε τώρα.</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Κι έφυγε η Ασπασία και έμεινα με την κληματαριά την στραβοκλαδεμένη, τόσο κακή δουλειά που έκανα άραγε θα βγάλει φύλλα φέτος; Κι έμεινα με τον καφέ μετέωρο στα χέρια που είχε κρυώσει. Και μια πικρή γεύση στα χείλη, ένα φαρμάκι που δεν έσταξε από την κληματαριά, ούτε από τον καφέ. Που αναδύθηκε από το στομάχι μου μέσα και φούσκωσε τον κερατά τον όζο στο λαιμό μου. </span></span> </div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Και τα προσφυγικά δεν υπάρχουν πια. Γύρω μου και παντού υπάρχουν ψηλά κτίρια με εντοιχισμένες κουζίνες και συνεχόμενα καθιστικά με πάσα και από κάτω αμάξια και γκαράζ και πυλωτές και μπαλκόνια χωρίς ανθρώπους. Δεν θα βγουν οι καρέκλες στο δρόμο να καθίσουν οι γείτονες να πουν τον πόνο τους, να τρέξει ο ένας μέσα στην κουζίνα του γιατί θυμήθηκε ότι μαγείρεψε κάτι καλό, να το φέρει στον άλλο. Πάνε αυτά. Πάει και η παρηγοριά των ανθρώπων. Πάει και η θύμηση μπρος στα ψηλά κτίρια. Πάει κι ο αέρας. Το καλοριφέρ πήρε πάλι μπροστά. Πάει και η ησυχία μου. Μέχρι και το τραπέζι που γράφω κουνιέται. Αλλά έχω τραπέζι. Κι ένα κομπιούτερ ακόμα, (αλήθεια, είναι παλιός ο </span></span><span style="font-size: medium;"><span lang="en-US"><span style="font-weight: normal;">pentium 4;) </span></span></span><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">να βγάζω το άχτι μου. Κι αν βγω έξω από το σπίτι και περπατήσω προς τα πάνω, με τρεις δρασκελιές θα φτάσω στο βουνό. Κι από κει θα δω όλη την Καισαριανή, με τα καινούργια της εμφυτεύματα και ενδιάμεσα τα παλιά της σπίτια, σαν τροχισμένα δόντια για υποψήφια γέφυρα. Καθένας με τον πόνο του δε λένε; </span></span> </div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Στο μεταξύ η ώρα περνάει. Ίσως την έκανα την εισαγωγή στο θέμα μου. Ίσως και όχι ακόμα. Αισθάνομαι πως είναι ένα θέμα μακρύ χωρίς τέλος. Αισθάνομαι πως οι μαρτυρίες από δω και στο εξής δεν θα έχουν τελειωμό. Ωστόσο άνοιξη έπιασε. Όχι για να δίνουμε ψεύτικες ενέσεις αισιοδοξίας αλλά που θα πάει, δεν θα κλείσει αυτό το ρημάδι το καλοριφέρ; Δεν θα ζεστάνει το σπίτι; και δεν θα φύτρωσαν ήδη οι μαργαρίτες πάνω στη Γκαλοπουλα; Δεν θα στεγνώσουν και οι τοίχοι να ρίξουμε καμιά μπογιά; Η Βάσια θέλει να ζωγραφίσει αυγά πασχαλινά στον εξωτερικό τοίχο.</span></span></div><div lang="el-GR">“<span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Κάτσε καλά παιδί μου, θα μας κράξουν</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Γιατί ρε μάνα, τόσα χρόνια τι κάνουν; άσε τουλάχιστον να κάνω το κέφι μου. </span></span> </div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Ε κάντο.</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Άλλωστε μην ξεχνάς πως τη μπουκαβίλια που ζωγράφισα πέρσι, σταμάταγαν οι τουρίστες και τη φωτογράφιζαν.</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Ποιοι τουρίστες ρε βούρλο; Στην Καισαριανή; Φοιτητές του πολυτεχνείου ήταν και έπαιρναν τα παλιά σπίτια. Για λόγους μελέτης. Σιγά μη έπαιρναν τη μπουκαμβίλια σου.</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">-Καλά λέγε συ. Να δεις και τα αυγά μου θα σκίσουν”</span></span></div><div lang="el-GR"><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Κι έτσι την άφησα να φτιάχνει κόκκινα αυγουλάκια πάνω στον άσπρο τοίχο και μπήκα μέσα να κλείσω το κείμενο, να κλείσω το θέμα που άλλοι άνοιξαν και μας άφησαν να ψάχνουμε την αρχή και το τέλος του. Προς το παρόν μόνο η διάρκεια είναι κοντά μας.&nbsp;</span></span><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-weight: normal;">Και η μπουρού.&nbsp;</span></span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-838700778650604226?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-77447171170655000722011-03-30T18:07:00.003+03:002011-03-30T18:08:57.787+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Θωμά, Γιάννη και Γιάννη, καλώς ήλθατε.Μάλλον να τα πάρω από την αρχή. Τσαλίμι, Ελληνίδα, παράξενο δαιμόνιο και Φωτεινούλα που μπαίνεις και βγαίνεις, καλωσήλθατε όλοι. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-7744717117065500072?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-76591534018440235952011-03-29T12:54:00.001+03:002011-03-29T12:57:26.471+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ένα βιβλίο που ειδικά σήμερα οφείλουμε όλοι να γνωρίζουμε, να θυμηθούμε, να ξαναδιαβάσουμε.<br />Ύστερα να καθίσουμε και να σκεφτούμε πολύ σοβαρά, πόσο κοντά είμαστε στην επόμενη παγκόσμια γενοκτονία. Να σκεφτούμε κι ότι μπορεί αυτή τη φορά, αυτό που έρχεται να επεκτείνει το μίσος του απέναντι στους ανθρώπους κάθε εθνικότητας, κάθε φυλής, αρκεί να είναι μετανάστες, φτωχοί, άνεργοι, κατατρεγμένοι.<br />Ο Πρίμο Λέβι, γεννήθηκε το 1919 στο Τορίνο της Ιταλίας. Μεγάλωσε και σπούδασε εκεί και σε ηλικία 24 ετών, το 1943 τον συνέλαβαν οι φασίστες όπου με τη σειρά τους τον παρέδωσαν στους Γερμανούς και κλείστηκε για ένα χρόνο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αυτός και άλλοι δυο από τους Ιταλούς που μεταφέρθηκαν με το ίδιο τρένο εκεί πέρα ήταν οι μόνοι που επέζησαν και κατέγραψε την εμπειρία του από τη στιγμή της σύλληψής του μέχρι την επιστροφή στην πατρίδα του δυο χρόνια μετά, (περιπλανήθηκε στην Ευρώπη για κανένα χρόνο μετά την απελευθερωσή τους). Σκηνές συγκλονιστικές, άνθρωποι στην τέλεια εκμηδενισή τους, γεγονότα που ποτέ η ανθρωπότητα δεν πρέπει να ξεχνάει και δυστυχώς έχει ξεχάσει.<br />Ο Πρίμο Λέβι, αυτοκτόνησε στο σπίτι που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε με εξαίρεση αυτά τα δύο χρόνια, στις 11 Απριλίου του 1986.<br />Το Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, εγώ το έχω από τις εκδόσεις "Άγρα", ένα παλιό αντίτυπο με φύλλα που έκοψα με το χαρτοκόπτη. Το βρήκα στη βιβλιοθήκη της φίλης μου που με άφησε να σκαλίσω ψάχνοντας κάτι για να διαβάσω. Δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει σε άλλη έκδοση. Ψάξτε το, βρείτε το, διαβάστε το, σκεφτείτε το.<br /><br />Και έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, ένα παλιό ποιηματάκι μου που έχω δημοσιεύσει εδώ μέσα.<br /><br />ΜΙΚΡΟ<br />Αυτό που έρχεται δεν έχει ήχο ερπύστριας<br />Είναι αθόρυβο και όμως μας πλησιάζει.<br />Αυτό που έρχεται δεν τό 'φτιαξαν οι φόβοι μας<br />Αλλά θα πάρει εκδίκηση γιατί μας μοιάζει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-7659153401844023595?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-39229089787887988822011-03-21T17:13:00.000+02:002011-03-21T17:13:59.688+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ήθελα πάρα πολύ να είμαι εκεί απόψε κι εγώ. Και μετά από τη χθεσινή αποτυχία της ποιητικής μέρας, το ήθελα δυο φορές. Εύχομαι όλες οι εκδηλώσεις&nbsp; που θα γίνουν απόψε στην Αθήνα, να έχουν καλύτερη εξέλιξη από την χθεσινή. Όχι τίποτε άλλο, για την ποίηση ρε γαμώτο. Ρε παιδιά εσείς εκεί πάνω, διαλέχτε κι ένα δικό μου να κεράσετε τον κόσμο, κάτι που να έχει τέλος πάντων κάτι να πει από μένα.<br />Στη δική μου χθεσινή διοργάνωση (Ο Θεός να την κάνει), ήρθαν οι εξής τρεις. Ο φίλος που ξανασυνάντησα από το νυχτερινό μετά από 30 χρόνια, ο γείτονάς μου από την Καισαριανή, κι ο ένας από τους πέντε αναγνώστες του βιβλίου μου. Μάλιστα ήρθαν και σε διαφορετικές ώρες, έτσι που δεν γινόταν να στηθεί χάπενινγκ έστω και για τρεις. Άρα η όλη ιστορία ακυρώθηκε. Πικραμένη ναι, πτοημένη όχι. Και εις άλλα με υγεία.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3922908978788798882?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-79791752747632184642011-03-17T21:39:00.001+02:002011-03-19T10:29:14.130+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="line-height: normal;"><b><span lang="EL" style="color: red; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 18pt;">«Παγκόσμια Μέρα Ποίησης»</span></b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;"> </span></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="line-height: normal;"><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">Κυριακή 20/3 </span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="line-height: normal;"><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">ώρες από 12 το μεσημέρι έως 6 το απόγευμα </span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="line-height: normal;"><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">στον Μικρόκοσμο: </span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="line-height: normal; margin-left: 0.75in; text-indent: -0.25in;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">-<span style="font: 7pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">με Απονομή Βραβείων διαγωνισμού του Μ.Π. για την Ποίηση,</span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="line-height: normal; margin-left: 0.75in; text-indent: -0.25in;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">-<span style="font: 7pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">με κληρώσεις δώρων για 3 τυχερούς,</span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="line-height: normal; margin-left: 0.75in; text-indent: -0.25in;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">-<span style="font: 7pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">με Προβολή της ταινίας Ποίηση του Λι Τσανγκνόγκ,</span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="line-height: normal; margin-left: 0.75in; text-indent: -0.25in;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">-<span style="font: 7pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">με Λέσχη Ανάγνωσης με αφορμή την Ποίηση.</span></b></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Το Μ.Π. γιορτάζει την Παγκόσμια Μέρα Ποίησης με λογοτεχνικά Ε</span><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">vents</span><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"> <span lang="EL">στον Μικρόκοσμο: μια ποιητική βόλτα<b> (μεσημεράκι της Κυριακής 20/3) </b>για να ξαναδούμε την ταινία<b> «ΠΟΙΗΣΗ» του Λι Τσανγκνογκ </b>και να γίνει η <b>«Απονομή των Βραβείων του ποιητικού διαγωνισμού Α4». </b>Θα γίνει<b> κλήρωση για 3 τυχερούς. </b>Θα ακολουθήσει<b> Λέσχη Ανάγνωσης </b>στο φουαγιέ. (Συγγρού 106 – ΦΙΞ)</span></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Πρόγραμμα </span></div><div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="line-height: normal; text-indent: -0.25in;"><span lang="EL" style="font-family: Symbol;">·<span style="font: 7pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><b><u><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">12:00 – 13.00:</span></u></b><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"> Απονομή Βραβείων / Κλήρωση 3 τυχερών από τους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό (ελεύθερη είσοδος στο Φουαγιέ του </span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Cinema</span></b><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">)</span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="line-height: normal; text-indent: -0.25in;"><span lang="EL" style="font-family: Symbol;">·<span style="font: 7pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><b><u><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">13:00 – 15:30:</span></u></b><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"> Προβολή ταινίας με μειωμένη είσοδο 5€ </span></b></div><div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="line-height: normal; text-indent: -0.25in;"><span lang="EL" style="font-family: Symbol;">·<span style="font: 7pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><b><u><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">15:30 – 18:00:</span></u></b><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"> Ελεύθερη συμμετοχή στην Λέσχη Ανάγνωσης (επιμέλεια: Ελένη Μπάλιου), όπου όσοι συμμετέχουν μπορούν να διαβάσουν ποιήματά τους ή και άλλων.</span></b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Με τη συνεργασία του ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΥ,&nbsp; της </span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">CLIPART</span></b><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"> &amp; του </span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">MOVE</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"> &nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">IT</span></b><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><b><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">Πληροφορίες: 2109480745</span></b></div><div class="MsoListParagraph" style="line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-7979175274763218464?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-4238116837001820822011-03-17T11:50:00.000+02:002011-03-17T11:50:19.804+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σε ότι αφορά τη δική μου συμμετοχή στη λέσχη ανάγνωσης την Κυριακή στον Μικρόκοσμο για την παγκόσμια μέρα της ποίησης, τα πράγματα παραμένουν ως έχουν. Στο πρόγραμμα όμως υπάρχουν και δυο άλλα μέρη. Είναι η "Απονομή Βραβείων του Ποιητικού Διαγωνισμού Α4". Για τα ποιήματα που γράφτηκαν με αφορμή και θέμα την ταινία "Ποίηση", του Λι Τσανγκνογκ. Αυτό θα γίνει στις 12:00-13:00 μ.μ.<br />13:00-15:30 Θα γίνει η προβολή της ταινίας με μειωμένη είσοδο 5 ευρώ.<br />15:30-18:00 Ελεύθερη συμμετοχή στη Λέσχη Ανάγνωσης στο Φουαγιέ του Κινηματογράφου. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-423811683700182082?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-81336104630153304272011-03-13T13:07:00.001+02:002011-03-13T13:17:07.998+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Της τελευταίας στιγμής απόφαση και παραχώρηση χώρου, ευτυχώς που υπάρχουν και μερικοί που αγαπάνε ακόμα την ποίηση. Λοιπόν αγαπητοί μου αναγνώστες μη στριμώχνεστε όλοι θα το δείτε. Κυριακή 20 Μαρτίου και ώρα 12 το μεσημέρι, στο χώρο τέχνης του Μικρόκοσμου, Λεωφόρος Συγγρού 106 απέναντι από τη στάση του ΜΕΤΡΟ ΦΙΞ. Θα γίνει εκδήλωση αφιερωμένη στην παγκόσμια μέρα της ποίησης. Το πρόγραμμα είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Από τις 12 μέχρι τις δύο και μισή θα διαβαστούν ποιήματα από την ελληνική και ξένη βιβλιογραφία καθώς επίσης και ποιήματα όσων επιθυμούν να διαβάσουν τα δικά τους.<br />Στις δυόμισι, επειδή στο χώρο υπάρχει και κινηματογράφος, θα προβληθεί η ταινία "ποίηση" του Κορεάτη&nbsp;Τσανγκ - Ντονγκ Λι που έχει πάρει και το&nbsp; βραβείο καλύτερου Σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών.<br />Το Μικρό Πολυτεχνείο και ο κινηματογράφος Μικρόκοσμος, είχαν διοργανώσει έναν διαγωνισμό ποίησης, με ποιήματα εμπνευμένα από την ταινία. Την ημέρα αυτή, στις 20 δηλαδή Μαρτίου, θα γίνει η απονομή των βραβείων για το καλύτερο από αυτά τα ποιήματα, στη διάρκεια της εκδήλωσης.<br />Τη διοργάνωση της όλης εκδήλωσης έχω αναλάβει εγώ με την ευγενική&nbsp; υποστήριξη του Μικρού Πολυτεχνείου και του κινηματογράφου "Μικρόκοσμος". .<br />Σας περιμένω όλους που αγαπάτε την ποίηση, να έλθετε με ένα ποίημα σας και να το μοιραστείτε μαζί μας, ή να παραβρεθείτε ακούγοντας έργα γνωστών και αγνώστων δημιουργών, απολαμβάνοντας καφεδάκι, ποτό και ότι θα υπάρχει στο μπουφέ μας για το καλωσόρισμα. <br />Ελένη Μπάλιου</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-8133610463015330427?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-37864285100979314422011-03-09T15:44:00.000+02:002011-03-09T15:44:30.422+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; (Romance Souambulo)<br /><br /><br /><br />Πράσινο, που μ' αρέσεις πράσινο.<br />Πράσινε άνεμε. Πράσινα κλαριά.<br />Η βάρκα μες στη θάλασσα<br />Τ'&nbsp; άλογο απάνου στα βουνά.<br />Με τη σκια στη μέση της<br />Ρεμβάζει στο μπαλκόνι<br />Πράσινη σάρκα, πράσινα μαλλιά,<br />Και μάτια παγωμένο ασήμι,<br />Πράσινο, που μ' αρέσεις πράσινο.<br />Κάτου απ' τη γύφτισσα σελήνη<br />Τα πράγματα όλα την κυττάνε<br />Και δεν μπροεί να τα κυττάξει.<br /><br />Πράσινο, που μ' αρέσεις πράσινο.<br />Άστρα μεγάλα πάχνης<br />Έρχονται με το ψάρι το θαμπό<br />Που ανοίγει της αυγής το δρόμο,<br />Δέρνει η συκιά τον άνεμό της<br />Με τα ροζιάρικα κλαριά,<br />Και το βουνό, σαν άγριος γάτος,<br />Κυττάζει μ' ανασηκωμένα<br />Τα φοβερά παλιούρια του.<br />Μα ποιος θε νάρθει; Κι από πού;<br />Κάθεται στο μπαλκόνι της<br />Πράσινη σάρκα, πράσινα μαλλιά,<br />Κι' ο νους της είναι γυρισμένος<br />Κατά την πικροθάλασσα.<br /><br />Γείτονα, πάρε τ' άλογό μου,<br />ήρθα να κάνουμε αλλαξιά<br />Το σπίτι σου με τ' άλογό μου,<br />Το λύχνο σου με το μαχαίρι,<br />Το πάμπλωμά σου με τη σέλλα.<br />Γείτονα, τρέχω ματωμένος<br />Από της πύλες της Καβράς.<br />Αν το μπορούσα, γιε μου,<br />Δικά σου θάταν όλ' αυτά.<br />Μα τώρα εγώ&nbsp; δεν είμ' εγώ,<br />Ούτε το σπίτι σπίτι μου.<br />Γείτονα, θέλω να πεθάνω<br />Σ' ένα κρεββάτι ειρηνικό,<br />Ατσάλινο, αν βολεί να γίνει,<br />Και με σεντόνια ολλανδικά.<br />Δε βλέπεις τη λαβωματιά μου<br />Πόχω απ' τα στήθεια ως το λαιμό;<br />Τρακόσια ρόδα μελανά<br />Στ' άσπρο πουκάμισό σου απάνου.<br />Το αίμα σου κι η μυρουδιά του<br />Σου έχουν μουσκέψει το κορμί.<br />Μα τώρα εγώ δεν είμ' εγώ,<br />Ούτε το σπίτι σπίτι μου.<br />Άσε με τότε ν' ανεβώ<br />Ως τα ψηλά-ψηλά μπαλκόνια,<br />Άσε με! άσε με ν' ανέβω<br />Ψηλά στα πράσινα μπαλκόνια.<br />Στου φεγγαριού τα μπαλκονάκια<br />Που στάζει- στάζει το νερό.<br /><br />Τώρα κι οι δυο τους ανεβαίνουν<br />προς τα ψηλά- ψηλά μπαλκόνια<br />Κι αφίνουνε στο πέρασμά τους<br />Σταλαγματιές σημάδια αίμα<br />Σταλαγματιές σημάδια δάκρια.<br />Πάνου στις στέγες τρεμουλιάζαν<br />Τενεκεδένια φαναράκια.<br />Χιλιάδες ντέφια κρουσταλλένια<br />Πληγώνανε τη χαραυγή.<br /><br />Πράσινο, που μ' αρέσεις πράσινο,<br />Πράσινε άνεμε, πράσινα κλαριά.<br />Τώρα κι οι δυο τους ανεβήκαν.<br />Ο αγέρας μακρινός που ερχόταν,<br />Άφινε κάτι μες στο στόμα<br />Παράξενη άφινε μια γεύση<br />Χολής, βασιλικού, και δυόσμου.<br />Γείτονα! Πού είναι, πού είναι, πες μου;<br />Πού είναι η πικρή σου η δυχατέρα;<br />Πόσες φορές σε καρτερούσε!<br />Και πόσες θα σε καρτερεί.<br />Με τα κατάμαυρα μαλλιά της,<br />Την όψη της τη δροσερή,<br />Σ' αυτό το πράσινο μπαλκόνι!<br />Πάνου στης στέρνας τον καθρέφτη,<br />Αλαφροσάλευε η τσιγγάνα.<br />Πράσινη σάρκα, πράσινα μαλλιά,<br />και μάτια παγωμένο ασήμι.<br />Μια κρύα κρούστα φεγγαριού<br />Τη δένει απάνου στο νερό.<br />Και τότε σίμωσε και η νύχτα<br />Ζεστή- ζεστή κι αγαπημένη<br />Σα μια μικρή κρυφή γωνιά.<br />Χωροφυλάκοι μεθυσμένοι<br />Χτυπούσανε στην πόρτα.<br />Πράσινο, που μ' αρέσεις πράσινο.<br />Πράσινε άνεμε. Πράσινα κλαριά.<br />Η βάρκα μες τη θάλασσα.<br />Τ' άλογο απάνου στα βουνά.<br /><br /><br />"Φιλολ. Χρονικά" 1-6-1944<br />Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος.<br /><br />Υπενθύμιση: Διατηρείται η ορθογραφία του κειμένου από το οποίο έκανα την αντιγραφή.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3786428510097931442?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-82455479543126986952011-03-08T12:13:00.000+02:002011-03-08T12:13:45.231+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ΘΡΗΝΟΣ<br /><br /><br />Κ' η Ομορφιά γραφτό είναι να πεθαίνει!<br />Αυτό που ανθρώπους και θεούς νικά,<br />δε συγκινεί το χάλκινο στήθος του Στύγιου Δία.<br />Η αγάπη μόνο μια φορά μαλάκωσε το Χάρο,<br />μα στο κατώφλι πάλι αυτός σκληρά το δώρο πήρε πίσω.<br />Δε βαλσαμώνει την πληγή του όμορφου παιδιού η Αφροδίτη,<br />που ο κάπρος άνοιξε φριχτά στο λιγερό του σώμα.<br />Η Θέτιδα το θεϊκό τον ήρωα δεν τον σώζει,<br />την ώρα που της Μοίρας του τον κύκλο κλείνει,<br />πέφτοντας στη Σκαιά μπροστά την Πύλη.<br />Αλλ' ανεβαίνει από τη θάλασσα μ' όλες τις κόρες του Νηρέα<br />κι αρχίζει ο θρήνος για το δοξασμένο γιο.<br />Τότε οι θεοί κι όλες οι θεές , για κοιταξε, θρηνούνε,<br />γιατί τ' Ωραίο χάνεται, γιατί το Τέλειο σβήνει.<br />Ωραίο, και νάναι μοιρολόϊ στο στομα των αγαπημένων σου,<br />γιατί ο κοινος θνητός βουβά στον Άδη κατεβαίνει. <br /><br />"Ν. Εστία 1-7-1952<br />Μετάφραση: Νίκος Α. Σερεσλής.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-8245547954312698695?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-8496751917801024672011-03-07T11:26:00.000+02:002011-03-07T11:26:29.614+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="blog-title"> <a href="http://michalakis.blogspot.com/" target="_blank"> michalakis</a> </div><span class="item-title"> <a href="http://michalakis.blogspot.com/2011/02/miguel-hernandez.html" target="_blank"> Για τον Miguel Hernández</a> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-849675191780102467?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-65830664152337994732011-03-07T11:00:00.001+02:002011-03-07T11:02:45.930+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">1875-1926<br /><br />ΑΠΟ ΤΟ "ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΩΡΩΝ"<br /><br /><br />Σβύσε τα μάτια μου` μπορώ να σε κοιτάζω,<br />τ' αυτιά μου σφάγισέ τα, να σ' ακούω μπορώ.<br />Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθώ σ' εσένα,<br />και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.<br />Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,<br />σα να ειταν χέρια, όμοια καλά,<br />με την καρδιά.<br />Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ<br />με το κεφάλι.<br />Κι αν κάμης το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ<br />μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι*.<br /><br />"Ν. Εστία 15-2-1943<br />μετάφραση: Κωστής Παλαμάς<br /><br />Όταν πρωτοδημοσιεύτηκε&nbsp; η παραπάνω μετάφραση, η "Ν.Εστία" πληροφορούσε τους αναγνώστες της ότι είχε βρεθεί στα χαρτιά της Λιλής Ροδοπούλου, μετά το θάνατό της. Και ότι μ' αυτήν, στα 1914, ο Κωστής Παλαμάς παρουσίαζε για πρώτη φορά τον Rilke στην Ελλάδα.<br /><br />Όπου υπάρχει άνω τελεία, θα βάζω ένα απόστροφο. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-6583066415233799473?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-50259014953459060862011-03-06T17:09:00.000+02:002011-03-06T17:09:56.515+02:00Αρχίζω τα αφιερώματα στην ποίηση και τους ποιητές που θα συνεχιστούν όλο το Μάρτη, ξεκινώντας από τον Wystan Hugh Auden.<br /><br /><br />Γεννήθηκε στην Αγγλία το 1907 και πέθανε το 1973.<br />Αγγλοαμερικανός ποιητής, αφού προς το τέλος της ζωής του, απέκτησε και την Αμερικανική Υπηκοότητα. <br />Τα κεντρικά θέματα της ποίησής του είναι η αγάπη, η πολιτική η ιθαγένεια, η θρησκεία και τα ήθη, καθώς και η σχέση μεταξύ των μοναδικών ανθρώπων με τον ανώνυμο, απρόσωπο κόσμο της φύσης.<br />Στο Λονδίνο, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, Ο Auden ανήκε στον κύκλο των πολλά υποσχόμενων νέων ποιητών που ήταν έντονα αριστερός. Αξεδιάλυτο είναι το πότε ακριβώς στράφηκε στη θρησκεία και κάτω από ποιες ψυχολογικές και πνευματικές ανησυχίες, έγινε στο τέλος βαθιά θρησκευόμενος. Ο Ίδιος έγινε ευρέως γνωστός μετά το θανατό του το 1939 από ραδιόφωνο και τηλεόραση, με πολλές αναφορές στο έργο του και καινούργιες εκδόσεις. Θεωρείται ένας από τους σημαντιότερους Άγγλους ποιητές του 20ου αιώνα. Πληροφορίες για τον W.H.Auden υπάρχουν στο διαδίκτυο, σε πολλά αγγλικά site για την ποίηση και τη λογοτεχνία καθώς και στο wikipedia.<br />Διάλεξα ένα ποιήμα του που στις μέρες μας είναι πολύ επίκαιρο και στα ελληνικά αποδίδεται με τον τίτλο "ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΜΠΛΟΥΖ"<br />Το ποίημα έχει δημοσιευτεί στα "Ελεύθερα γράμματα" την πρώτη Ιουλίου του 1947 και τη μετάφραση έχει κάνει ο Κλείτος Κύρου. <br /><br />ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΜΠΛΟΥΖ<br /><br />Ας πούμε πως η πόλη αυτή έχει 10.000 ψυχές.<br />Άλλοι ζούνε σε μέγαρα κι άλλοι σε τρώγλες φρικτές.<br />Κι ακόμη να βρούμε ένα μέρος αγάπη μου,<br />κι ακόμη να βρούμε ένα μέρος.<br /><br />Είχαμε κάποτε πατρίδα κι ήτανε τόσο καλή,<br />Ξεφύλλισε τον Άτλαντα και την έβρεις εκεί:<br />Τώρα να πάμε αυτού δεν μπορούμε, αγάπη μου,<br />Τώρα να πάμε αυτού δεν μπορούμε.<br /><br />Στης εκκλησιάς την αυλή ένα σμιλάγκι γέρικο φυτρώνει,<br />Κάθε άνοιξη τη φυλλωσιά του απλώνει:<br />Τα παλιά διαβατήρια δεν κάνουν.<br /><br />Ο πρόξενος χτυπούσε το τραπέζι κι έλεγε οργισμένος:<br />"Χωρίς διαβατήριο θεωρείσαι τυπικά πεθαμένος".<br />Κι όμως ακόμη ζούμε, αγάπη μου,<br />κι όμως ακόμη ζούμε.<br /><br />Πήγα σε μια επιτροπή. Μου δώσαν να καθίσω.<br />Μούπαν ευγενικά του χρόνου να ξαναγυρίσω.<br />Μα σήμερα που θα πάμε αγάπη μου,<br />Μα σήμερα που θα πάμε;<br /><br />Πήγα σε μια συγκέντρωση. Ένας ρήτορας μιλούσε κει:<br />"Αν τους αφήσουμε νάθρουν, θε να μας φαν το ψωμί".<br />Μιλούσε για μας τους δύο, αγάπη μου,<br />Μιλούσε για μας τους δύο.<br /><br />Αντίκρυσα ένα πεκινουά με ζακέτα καρφιτσωμένη,<br />Είδα μια πόρτα ν' ανοίγει και μια γάτα να μπαίνει:<br />Κι όμως δεν ήσαν γερμανοεβραίοι, αγάπη μου,<br />Κι όμως δεν ήσαν γερμανοεβραίοι.<br /><br />Τράβηξα στο λιμάνι και στάθηκα στην προκυμαία,<br />Είδα τα ψάρια να κολυμπούν ελεύθερα κι ωραία:<br />Μίλις δυο μέτρα μακριά μου, αγάπη μου,<br />Μόλις δυο μέτρα μακριά μου. <br /><br />Περπάτησα στο δάσος κι είδα στα δέντρα τα πουλιά,<br />Δίχως πολιτικούςν να τραγουδούνε χαρωπά.<br />Δεν ήσαν διόλου άνθρωποι αγάπη μου,<br />Δεν ήσαν διόλου άνθρωποι.<br /><br />Στον ύπνο μου ονειρεύτηκα χιλιόροφα χτίρια,<br />Που είχαν χίλιες πόρτες και χίλια παραθύρια.<br />Μα ούτε ένα δεν ήταν δικό μας, αγάπη μου,<br />Μα ούτε ένα δεν ήταν δικό μας.<br /><br />Στάθηκα στο χιόνι πού πεφτε, σε μια ανοιχτή πεδιάδα.<br />Δέκα χιλιάδες στρατιώτες βάδιζαν στην αράδα:<br />Ψάχναν για μας τους δύο, αγάπη μου,<br />Ψάχναν για μας τους δύο. <br /><br /><br />Σ.σ.<br />Διατήρησα την ορθογραφία και τα σημεία στίξης, όπως τα βλέπω στη μετάφραση του Κλείτου Κύρου, με εξαίρεση τον τονισμό λόγω μοντέρνου πληκτρολογίου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-5025901495345906086?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-28361773492097038372011-03-03T17:00:00.001+02:002011-03-03T17:01:39.296+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Που μ' έμαθαν ν' αποκαλώ χώρα μου<br /><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">ακόμα κι αν ποτέ δεν την ένιωσα δική μου</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">για το σπίτι μου</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">ακόμη κι αν κάποιοι γελάνε ροκανιζοντάς το</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">Για τις αλάνες που μεγάλωσα</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">&nbsp;ακόμη κι αν εκεί</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">εμπορικά κέντρα έρημα βρίσκονται</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">Για το νησί μου που λάτρεψα </div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">ακόμη κι αν στα ενδότερά του </div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">αλωνίζουν καινούργιοι οι πειρατές&nbsp;</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">για τις έρημες παραλίες που άκουσαν το κλάμα μου</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">ακόμα κι αν τσιμέντινοι τοίχοι τις περικλείουν τώρα</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">για τα μέρη της που νιάτα και δύναμη τους χάρισα</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">με μόνη υπόσχεση το ηλιόλουστο αύριο</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">για τα βράχια της με τη θέα στο πέλαγο</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">που δωρεάν πάνω τους πρόλαβα κι ονειρεύτηκα</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">για την επικράτεια όλη που χρόνια σχεδίαζα</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">να περπατήσω απ' άκρη σ' άκρη για να τη γνωρίσω</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">γι' αυτήν και για το ταξίδι που σκόπιμα σταμάτησα</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">μισό ταξίδι μισή στενοχώρια...</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">Μέσα στη χώρα αυτή ακόμα περιφέρομαι</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">χωρίς να ξέρω αν υπάρχω ή αν έστω υπήρξα</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">ένα γρανάζι που γυρίζει ασταμάτητα </div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">μέχρι να σπάσει,</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">χωρίς νόμους ανθρώπινους</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">στη χώρα που πλημμύρισαν οι άνθρωποι</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">χωρίς αξία ζωής </div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">και μνήμες από το πανέρι.</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /></div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">Δεν θέλω&nbsp; πια να πω για τη χώρα μου</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;">και για των μύθων τα τέρατα που γλεντούν το κορμί της.</div><div lang="el-GR" style="font-weight: normal;"><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-2836177349209703837?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-76581532510255970402011-03-02T19:10:00.001+02:002011-03-02T19:22:54.324+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Είναι οι μέρες μας δύσκολες<br />το πρωί λέμε "<b>ναι</b>" το απόγευμα λέμε "<b>όχι</b>"<br />καταλαβαίνετε αγαπητή δεν γίνεται<br />να γίνει αυτό που γινόταν<br />και πρέπει στ' αλήθεια ν' αντιληφθείτε και τη θέση μας<br />μην κάνετε αφελείς ερωτήσεις,<br />η πρωινή και η τωρινή <br />το πρωί λέμε "<b>ναι"</b> το απόγευμα λέμε <b>"όχι</b>"<br />μία και αυτή, ίδια&nbsp;&nbsp; θέση<br />προσπαθείστε να καταλάβετε<br />μα που πάτε;<br />τι κυνηγάτε;<br />Συγκεντρωθείτε παρακαλώ στα λόγια μου<br />αυτό που λέτε "κλέφτης της άνοιξης"<br />είναι ένα χνούδι<br />που πήδηξε μέσα από το παράθυρο<br />ένα από τα εκατομμύρια σκουπίδια που<br />μεταφέρονται παντού με τον αέρα<br />αφήστε στην ησυχία του τον κλέφτη της άνοιξης<br />για το καλό σας, δώστε λίγη προσοχή<br />σας έλεγα , δεν γίνεται<br />να σας αυξήσουμε το μισθό μαζί με τις ώρες<br />θα έχετε όμως την τιμή να δουλεύετε ακόμα για μας<br />θα είχατε την τιμή να δουλεύετε ακόμα για μας<br />αν δεν ακολουθούσατε αυτό το σιχαμένο χνούδι<br />αυτό τον τιποτένιο<br />κλέφτη της άνοιξης.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-7658153251025597040?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-84218078408763414932011-03-01T21:38:00.002+02:002011-03-01T21:38:49.105+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Δεν θέλω να το πω άλλη φορά<br />Και δεν υπάρχει τρόπος να το δείξω<br />αλλά εκεί που ένα ξηλωμένο παραθυρόφυλλο<br />χτυπάει στον τοίχο<br />υπάρχει μια βαθιά ρωγμή πάνω στο σοβά<br />και ίσως ακόμα πιο μέσα στο τσιμέντο.<br />Το μόνο παρήγορο είναι<br />πως το παραθυρόφυλλο δεν ανήκει στο σπίτι μου<br />αν και σοβαρές αμφιβολίες έχω για τη ρωγμή.<br /><br />Κι αυτό τώρα εδώ<br />δεν είναι ποίημα<br />εκτός κι αν μόνο μέσα του<br />μπορεί ν' αντέξει κανείς την αλήθεια.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-8421807840876341493?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-84286248051880963642011-02-17T20:03:00.002+02:002011-02-17T20:35:47.446+02:00Επειδή αν αναρτήσω όλο το μυθιστόρημα ανοιχτά εδώ δεν πρόκειται στον αιώνα τον άπαντα να μου το πάρει εκδότης, σταματώ τη δημοσίευση στο τέταρτο κεφάλαιο. Γι' αυτούς που ήδη το διαβάζουν και θέλουν τη συνέχεια θα κάνω το www.herinna2.blogspot.com με κωδικό και θα βάλω τη συνέχεια εκεί μέσα. Όποιος ενδιαφέρεται δεν έχει παρά να μπει στο herinna2 θα του ζητηθεί ο λογαριασμός username και κωδικός από το σύστημα. Μόλις τα βάλει θα ανοίξει το blog και θα διαβάσει τη συνέχεια, από το 5ο μέχρι και το 13ο κεφάλαιο.<br />ΔΙΟΡΘΩΣΗ.<br />Μπήκα στην περιοχή για τις άδειες παρακολούθησης blog κλπ κλπ στο Herinna. Έβαλα Ελληνίδα, δείμο του πολίτη, παράξενο δαιμόνιο, Πίτυλο, Γιάννη, Ελένη Στασινού, Μαύρο γάτο, Γιώργο Πηττα,Βαγγέλη Δαρδαντάκη, παίρνοντας τις διευθύνσεις από τα blog τους. Το σύστημα αρνείται διότι ζητάει τα email σας, έτσι θέλει αυτό να σας καταχωρήσω για αναγνώστες. Άρα αν θέλετε κι όποιος άλλος από τους παλιούς και νέους φίλους να διαβάσει τη συνέχεια, βάλτε μου εδώ ένα email ή στείλτε μου στο water1@otenet.gr <br />Τσαλίμι τη δικιά σου την έχω. Βασίλη επίσης. Γιώργο Πήττα την έχασα. Εκτός από αυτούς τους δύο όλοι οι άλλοι στείλτε μου ξανά διευθύνσεις email να σας κάνω την πρόσκληση. Εννοείται όποιος ενδιαφέρεται. Φιλιά σε όλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-8428624805188096364?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-32849387191792683582011-02-17T19:55:00.003+02:002011-02-17T19:55:13.783+02:00ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ<br /><br /><br /><br />Έκανα την πρόταση στην Πέτρα να βγούμε έξω και κατέβουμε μέχρι την παραλία που δεν απείχε από το σπίτι μου παρά πενήντα μέτρα. Της είπα να πάρει το κινητό της μαζί, στο οποίο θα την καλούσε πίσω ο ξενοδόχος, αλλά ότι εγώ δεν μπορούσα να μείνω πια μέσα. Πνιγόμουν. Δηλώνοντας πως της συμβαίνει το ίδιο, πήρε το μπουφάν της και μου έφερε και μένα το δικό μου. Ανεπαίσθητα πράγματα που δεν θα πρόσεχε κανείς σε τέτοιες στιγμές εκτός από μένα. Μέσα στην όλη της αγωνία, νοιαζόταν μην κρυολογήσω. Κατεβήκαμε στο δρόμο και τον διασχίσαμε. Πατήσαμε πάνω στη χοντρή άμμο που σου επιτρέπει να περπατάς χωρίς να βουλιάζεις τελείως μέσα της. Λίγο πιο πέρα η ψιλή άμμος είχε πετρώσει από το τράβηγμα της θάλασσας προς τα μέσα. Μπορούσες πάνω εκεί άνετα να περπατήσεις χωρίς να βραχείς αλλά και να γράψεις ότι ήθελες μ’ ένα κλαδί, που θα έμενε σ’ εκείνο το σημείο μέχρι την επόμενη φουσκοθαλασσιά. Βρήκα το κλαδί. Έγραψα μεγάλα γράμματα, ένα μέτρο το καθένα. «Άνοιξε Πέτρα!». Το σκυθρωπό της πρόσωπο αμέσως φωτίστηκε. Τα μάτια της και το στόμα της άνοιξαν διάπλατα, ο ήχος του γέλιου της έπεφτε πάνω στο μουδιασμένο κεφάλι μου που αφυπνίστηκε. Άλλο ένα. Έπρεπε οπωσδήποτε να γράψω άλλο ένα που θα την έκανε να γελάσει περισσότερο, να ξεφύγει περισσότερο, να πάρει τις αποστάσεις της από όλη αυτή την τρελή κατάσταση στην οποία είχε πέσει. Έγραψα. «Πιο πολύ ρε Πέτρα!». Γελώντας όντως περισσότερο, ήρθε και με αγκάλιασε. Ναι. Μια στιγμή μας σώζει από το θάνατο. Μια τέτοια στιγμή. Της το είπα. «-Άρπαξέ την, την πουτάνα κορίτσι μου!» Αυτό της είπα. Κι εκείνη αμέσως έβγαλε τα παπούτσια και τις κάλτσες της. Άρπαζε τα βότσαλα και τα πετούσε κάνοντας μικρούς κύκλους στην επιφάνεια του νερού. «-Αν προσέξεις, όλα αυτά τα κυκλάκια, σχηματίζονται μέσα στην περιφέρεια του αρχικού, του μεγάλου κύκλου». Μου είπε. <br />Κι εγώ της απάντησα «-Χέστηκα για τον μεγάλο τον αρχικό. Εγώ αυτά τα μικρά θέλω να βλέπω». Και μετά τραγουδήσαμε. Εγώ παράτονος, πράγμα που της χάριζε μικρές εκρήξεις γέλιου. Αναρωτιόμουν αν εκείνη τη στιγμή υπήρχαν στη γη δυο άνθρωποι πιο δεμένοι από εμάς. Αλλά αυτά δεν τα λες όταν θέλεις να ισχύουν έτσι. Με πήρε είδηση. Επέμενε να της πω τι σκέπτομαι. Είχα να της πω κάτι. Ο προβληματισμός μου για τις επιλογές του Χάρη. Το γεγονός του βιασμού του από το πατέρα του. Τους καταναγκασμούς που ήταν απόρροια του φόβου και των ενοχών του. «-Σκέψου. Ανάμεσα στη σκύλα και τη Χάρυβδη έπρεπε να διαλέξει το ένα από τα δύο. Δεν είχε δικαίωμα να πει και τα δύο ή κανένα. Έμεινε στην Αθήνα για να γλυτώσει από το ένα. Ήρθε πίσω για να γλιτώσει από το άλλο. Υπόλογος στο in και στο out. Υπόλογος στους μεν και στους δε. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό κυνηγημένος κι από τις δυο κατηγορίες. Των στρέιτ και των γκέι. Κι όλα αυτά γιατί; Για ένα γαμημένο δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Ρε συ, σαν τα ηλεκτρόνια είμαστε. Γυρίζουμε μέσα στον πυρήνα πεταγόμαστε μέχρι την περιφέρεια στην ελλειπτική τροχιά μας, μας καταπίνει ξανά ο πυρήνας. Δεν υπάρχει διαφυγή. Τέλος.<br />-Μη μιλάς έτσι, φοβάμαι. Έχει αργήσει κι ο ξενοδόχος να τηλεφωνήσει. Να ξαναπάρουμε; <br />-Όχι. Θα καθίσεις στ’ αυγά σου. Θα πάρει αυτός» <br />Και συνεχίσαμε να τραγουδάμε. Και να πετάμε πετραδάκια στη θάλασσα. Συνεχίσαμε να χοροπηδάμε σαν να είχαμε φωτιά κάτω από τα πόδια μας. Και να φανταζόμαστε τη ζωή μας μαζί και τη ζωή μας χώρια. Χωρίς λόγια. Μην τα πάρουν τα κύματα και τα εξατμίσουν στον αέρα και γίνουνε σύννεφα και μαζευτούνε πάνω από το ξενοδοχείο του Χάρη βαριά, να του φτιάξουνε και σκηνικό. <br />Είχε πάει απόγευμα. Είχε περάσει ήδη μιάμιση ώρα από το τηλεφώνημα στον ξενοδόχο. Το κινητό της Πέτρας παρέμενε σιωπηλό. Τα λαρύγγια μας πόνεσαν από το τραγούδι. Η μέρα έδινε τη θέση της στη νύχτα. Ο ήλιος έγινε μια κόκκινη ρόδα στη γραμμή του ορίζοντα. Η Πέτρα έγινε ένα κίτρινο φύλλο στα χέρια μου. Ο ένας από τους δυο γλάρους στη μύτη του βράχου πέταξε μακριά. Έκανε έναν μεγάλο κύκλο. Ύστερα έκανε μικρότερους μπροστά από το βράχο και τον γλάρο που καρφωμένος εκεί τον κοιτούσε. Κυκλάκια. Μικρά σύντομα ολοκληρωμένα, που προλάβαινες να δεις την αρχή και το τέλος τους. Μέσα από ένα τέτοιο μικρό κυκλάκι πάνω στη στεριά, ξεπετάχτηκε η Ζαχαρούλα. <br />Δίπλα της περπατούσε μια κοπέλα νεότερή της. Ήταν μια ανεπιθύμητη συνάντηση. Περνώντας από μπροστά μας η Ζαχαρούλα σχολίασε στη μικρή μεγαλόφωνα. «-Να και το ζευγάρι της Αγίας Παρασκευής». Το κορίτσι αντί να γελάσει ή να της απαντήσει, γύρισε και μας χαιρέτισε ευγενικά. Η Πέτρα της είπε γεια, εγώ της χαμογέλασα. Το κορίτσι κοντοστάθηκε, ενώ η Ζαχαρούλα προχώρησε προς τον κεντρικό δρόμο. <br />«-Είστε ο κύριος Λάζος;» Μου απευθύνθηκε. <br />Της απάντησα και τότε μου είπε πως είναι η αδελφή της Ζαχαρούλας, πως τη λένε Ασημένια, μένει στο Μεροσαυτό με τους γονείς της, αλλά ότι σύντομα θα φύγει. <br />«-Δεν αντέχω άλλο την υποκρισία, θέλω να φύγω μακριά από όλα αυτά.<br />-Μα κορίτσι μου, εσύ έχεις τους γονείς σου εδώ. Ανθρώπους που σ’ αγαπάνε, μη δίνεις σημασία στο τι γίνεται έξω από το σπίτι σου». Προσπάθησα να την αποτρέψω. <br />«-Οι γονείς μου κύριε Λάζο, η μητέρα μου, έδωσε τη Ζαχαρούλα όταν ήταν μωρό στην αδελφή της, επειδή είχε μια δυσπλασία στο χέρι και ντρεπόταν γι’ αυτήν. Αν η θεία μου που την πήρε δεν έτρωγε όλα της τα χρόνια για να της φτιάξει το χέρι της, η Ζαχαρούλα θα ήταν ακόμα με το πρόβλημα. Αλλά το θέμα είναι ότι εγώ, είχα μια αδελφή όλα αυτά τα χρόνια και δεν το ήξερα. Και η μητέρα μας, δεν μας άφηνε να κάνουμε παρέα μαζί της. Γι’ αυτό σας λέω, υποκρισία. Κρίνουν τις ανομίες των άλλων και δεν κοιτάζουν τα χάλια τους. Δεν θέλω να ζω μέσα σε ένα τέτοιο σπίτι. Και μην παρεξηγείτε σας παρακαλώ τη Ζαχαρούλα, δεν είναι κακιά. Δηλαδή κακιά είναι, αλλά δεν φταίει αυτή»<br />Πριν προλάβω να σχολιάσω το παραμικρό, ακούσαμε τη Ζαχαρούλα να την καλεί εξαγριωμένη πίσω από τους τοίχους των σπιτιών όπου ήδη βρισκόταν. <br />Η Ασημένια μας αποχαιρέτισε κι έφυγε τρέχοντας. Εκείνη τη στιγμή η Πέτρα έβγαλε μια κραυγή. Γύρισα και την είδα να κρατάει το κινητό στα χέρια της με ένα βλέμμα απελπισμένο. «Παντελή, το βρέξαμε. Είναι σβηστό, δεν ξέρω πόση ώρα. Πάμε». <br />Και φύγαμε αμέσως για το σπίτι του Χάρη. Προσπεράσαμε τρέχοντας τις δυο κοπέλες που ήδη είχαν βγει στον κεντρικό δρόμο και συνεχίσαμε. Φούσκωνα και ξεφούσκωνα και ξεφύσαγα σαν το βόδι και μάταια προσπαθούσα να πάρω μιαν ανάσα για να της μιλήσω. Η Πέτρα είχε φύγει μέτρα μπροστά και πήγαινα μόνος μου. Όταν έφτασα κι εγώ στο σπίτι του Χάρη, η Πέτρα δεν φαινόταν πια. Είχε περάσει ανάμεσα από το μαζεμένο πλήθος, που δεν ήταν δημοσιογράφοι αλλά άνθρωποι που ζούσαν στις διπλανές αγροικίες και είχε μπει στο σπίτι. <br />Ρώτησα τι κάνουν εκεί όλοι αυτοί. <br />«-Ο Χάρης είναι νεκρός. Πήραν τη μάνα του πριν από μισή ώρα τηλέφωνο, από την Αθήνα.»<br />Μου είπε ο άνθρωπος που στεκόταν μπροστά στην πόρτα και παραμέρισε να περάσω. <br />Βρήκα την Πέτρα και την κυρία Ουρανία αγκαλιασμένες και δακρυσμένες. Μου έκανε εντύπωση η ψυχραιμία της μεγάλης γυναίκας. Ο Κυρ Στράτος ήταν στην κουζίνα και τον άκουγα που έφτιαχνε καφέ. Μου έκανε και αυτό εντύπωση. Η Πέτρα χλωμή και δακρυσμένη, μου έκανε νόημα να μείνω δίπλα στην κυρία Ουρανία και ανέβηκε στο δωμάτιο του Χάρη. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα από αυτό το δωμάτιο άρχισε να παίζει μια δυνατή μουσική. Η ίδια που ο Χάρης είχε φέρει για να ακούει στο σπίτι μου. Το ίδιο τραγούδι. <br /><br /><br />Dance me to your beauty with a burning violin <br />dance me through the panic 'til I'm gathered safely in <br />lift me like an olive branch and be my homeward dove <br />Dance me to the end of love <br />Dance me to the end of love <br /><br />Χόρεψέ με σ’ ένα εκκλησάκι μυστικό<br />κράτα τα στεφάνια για ταξίδι μαγικό<br />πέταξε το νυφικό και πες μου σ’ αγαπώ<br />χόρεψέ με σαν παιδί, χόρεψέ με σαν παιδί<br /><br />Η μουσική με τη φωνή του Λέοναρντ Κοέν δόνησε όλο το σπίτι. Η κυρία Ουρανία που δεν ήξερε τα λόγια, μουρμούραγε έχοντας κάνει το σώμα της εκκρεμές κι αν δεν ήξερα ότι ήταν αυτή με το βαθύτερο πένθος, θα έλεγα ότι χαιρόταν ακούγοντας το τραγούδι. Κοιτάζοντας έξω από την μπαλκονόπορτα είδα τους ανθρώπους στην αυλή να σταυροκοπιούνται. Το γεγονός ότι η Πέτρα με έκανε κοινωνό αυτής της ανείπωτης επικοινωνίας, με πέταξε στα ουράνια. Αγκαλιά οι τρεις μας χορεύαμε το βαλς γυρίζοντας σε μικρούς κύκλους και ήταν αυτή μια στιγμή αιώνια. Όταν το τραγούδι τελείωσε κρατήσαμε την Κυρία Ουρανία αγκαλιά για μερικά δευτερόλεπτα ακόμα. Ύστερα την άφησε στα χέρια μου και πήγε να ετοιμάσει τα ρούχα της για το ταξίδι. Θα φεύγαμε και οι τρεις για την Αθήνα. Ήταν κοινή μας απόφαση ο Χάρης, να μη θαφτεί στο Μεροσαυτό. Όσοι ώρα χορεύαμε ο κυρ Στράτος ήταν εξαφανισμένος στην κουζίνα. Μια ανήσυχη σκέψη πέρασε από το μυαλό μου και είπα στην κυρία Ουρανία ότι πάω να της φέρω λίγο νερό. Στο πάτωμα της κουζίνας βρήκα αναίσθητο τον πατέρα του Χάρη με το φλιτζάνι του καφέ ακόμα στα χέρια του. Του πήρα το σφυγμό, ήταν αδύνατος. Φώναξα την Πέτρα και αυτή κάλεσε ασθενοφόρο από τη χώρα. Η κυρία Ουρανία σπάραζε τώρα από πάνω του για το παιδί της. Εν ολίγοις του έσουρε τον εξάψαλμο και καθόλου σίγουρος δεν είμαι πως αυτός μέσα από το κώμα του δεν την άκουγε. Οι νοσοκόμοι ρώτησαν ποιος από μας θα πάει μαζί του στο νοσοκομείο. Τότε η κυρία Ουρανία σα να βρήκε τα λογικά της, μας είπε να φύγουμε για την Αθήνα. Να φροντίσουμε όλα τα της κηδείας του Χάρη και να την περιμένουμε στο λιμάνι να έρθει κι αυτή. Η Πέτρα αποφάσισε να μείνει μαζί της. Εγώ θα έφευγα μόνος μου. Διώξαμε τον κόσμο από την αυλή, κλείσαμε το σπίτι και φύγαμε, άλλος για τους γιατρούς κι άλλος για τους νεκροθάφτες. Η μόνη λογική κίνηση που θυμάμαι να έκανα πριν φύγω, ήταν αυτή που πήγα στον ιδιοκτήτη του σπιτιού μου στο νησί. Του πλήρωσα τα ενοίκια και του άφησα επιπλέον χρήματα με την παράκληση να μου στείλει τα υπάρχοντά μου με μια φορτωτική. Ο άνθρωπος είχε πολύ κατανόηση και δέχτηκε να με εξυπηρετήσει. Μετά από αυτό, ούτε τι έκανα, ούτε τι είπα, ούτε πως έφτασα στην Αθήνα, θυμάμαι. Τρία μερόνυχτα άυπνος έμεινα κι όταν η Πέτρα με τη μάνα του Χάρη ήρθαν, ήταν όλα έτοιμα. Σάββατο 19 Απριλίου του 2004 κηδέψαμε το φίλο μου, με λίγα άτομα να συνοδεύουν το φέρετρο, όσους πρόλαβε η κυρία Ουρανία να ειδοποιήσει τηλεφωνικά από το νησί και από την Αθήνα. Στην τσέπη μου, είχα ακόμα το σημείωμα που βρήκε η καμαριέρα στο πάτωμα του δωματίου όπου είχε απαγχονιστεί. Προφανώς ο Χάρης το είχε αφήσει επάνω στο τραπέζι, αλλά αυτό με το απότομο άνοιγμα της πόρτας μετακινήθηκε κι έφτασε κάτω από το κρεβάτι. <br />«Στην Πέτρα.<br />Το «πολύ», είναι δεν είναι πάντα ολέθριο. Μην κοιτάς που ο Τάσος δεν το άντεξε. Το λάθος με μας, βρίσκεται στο χρόνο. Συγχώρα με. Να με θυμάσαι».<br />Με ταλάνιζε η σκέψη αν θα έπρεπε να το καταστρέψω αμέσως μόλις το διάβασα ή να το φυλάξω. Ήταν τα τελευταία του λόγια διάολε, δεν μου πήγαινε να το ξεφορτωθώ. Το μόνο που δεν σκόπευα να κάνω ήταν να το δείξω στην Πέτρα. Δε σκέφτηκα εγωιστικά. Ήξερα πως διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα καταρρεύσει. Ίσως αργότερα, αρκετά αργότερα…σκέφτηκα και σιγουρεύτηκα πως το σημείωμα είναι βαθιά χωμένο στην τσέπη μου. Μετά την κηδεία, η Πέτρα με την κυρία Ουρανία γύρισαν αυθημερόν στο Μεροσαυτό. Ο κυρ Στράτος ήταν στο νοσοκομείο με καρδιακό επεισόδιο. Πραγματικό αυτή τη φορά. Δεν ήξεραν ποια θα είναι η εξέλιξη. Ποτέ η κυρία Ουρανία δεν είχε έναν άνθρωπο τόσο κοντά της, όσο ήταν αυτή τη στιγμή η Πέτρα. Ούτε καν το Χάρη που έδειχνε να τη λατρεύει. <br />Κι αυτή το εισέπραττε με εγωιστική ευχαρίστηση. Άρπαξε την Πέτρα μου από το χέρι και της είπε, «πάμε κόρη μου». Και η «κόρη», παραδομένη στις ενοχές της, πειθήνια την ακολούθησε. Το τελευταίο πράγμα που θα αποδεχόμουν ήταν να την αφήσω να μαραζώσει απομονωμένη σ’ αυτό το διαολονήσι. Επαναστάτησε το είναι μου ολόκληρο. <br />«-Πέτρα, μην αργήσεις να επιστρέψεις. Είναι πολλά ακόμα σε εκκρεμότητα κι έχω κουραστεί. Θα χρειαστώ βοήθεια». Της είπα με αγωνία.<br />«-Μην ανησυχείς Τέλη παιδί μου. Θα σου τη στείλω πίσω σύντομα. Τι να κάνει το κορίτσι εκεί κάτω…» Μου απάντησε η κυρία Ουρανία και με φίλησε. Ύστερα προχώρησε προς το αμάξι που την περίμενε. Ένας ανιψιός της ήταν που θα τις πήγαινε κατευθείαν στο λιμάνι. <br />Στεκόταν μπροστά μου αμίλητη. Το ίδιο κι εγώ. Η σκιά του Χάρη μας πλάκωνε αμείλικτα την καρδιά, μας αχρήστευε τα λόγια. Της σήκωσα το τσουλούφι από το μέτωπο. <br />«Το θυμάσαι το μυστικό;» Τη ρώτησα. <br />«Κυκλάκια. Μικρά χαρούμενα κυκλάκια» Μου απάντησε.<br />Κι άλλο φιλί στο μάγουλο κι άλλο ένα αντίο στη θέση του καλημέρα. Ας είναι. Έχοντας συναισθανθεί την επικινδυνότητα των άκρων, είχα αποφασίσει να ζήσω απαρατήρητος. Με την Πέτρα δίπλα μου, όλα θα ήταν πιο εύκολα και πιο εξανθρωπισμένα, στον ένα και μοναδικό κύκλο της ζωής. <br />Δεν είχα συνειδητοποιήσει ακόμα πως δεν ήταν τα άκρα αυτά που θέρισαν τη ζωή του Χάρη και του Ιάσονα. Ήταν τα θύματα στο ξέσπασμα μια κοινωνικής ασθένειας που οι ειδικοί ονόμαζαν με διάφορες λέξεις. Παρακολουθώντας μετά τη ζωή της μικρής Ασημένιας στην Αθήνα, και άλλων παιδιών, βρήκα μια δική μου ονομασία στην ασθένεια αυτή. «ανοργασμική ηθική». Είναι η ηθική που καταδυναστεύει τα άτομα, πολτοποιεί τα συναισθήματα, αποδεκατίζει τη φαντασία, εξολοθρεύει τη νεολαία, κηρύσσει παράνομο τον έρωτα και νομιμοποιεί κάθε τι που μπορεί να αποβεί καταστροφικό για τη ζωή ενός νέου. Ναρκωτικά, ποτό, ανταγωνισμό, χαφιεδισμό, αρχομανία, καρεκλολαγνεία, σκυλοκουλτούρα, επιδειξιμανία, και διασημομανία» Στο μεταξύ, τόσο οι βόλτες μου στο μπαρ του Bigboy όσο και η επαφή μου με τον κόσμο έξω, πρόσθεταν καθημερινά κι ένα ακόμα χαρακτηριστικό της «ανοργασμικής ηθικής» στη σκέψη μου. <br />Αποφάσισα να ξεκινήσω ένα άλλο βιβλίο με αυτό το θέμα. Άσχετα με το τι μέχρι στιγμής έχω κάνει, ένιωθα πως η στιγμή για κάτι τέτοιο ήταν η πλέον κατάλληλη. Διέκοψα τη συνεργασία μου με την ΕΤ1 για να μπορώ να γράφω απερίσπαστος τα δικά μου κι έπιασα δουλειά ως μπάρμαν στου Bigboy, ο οποίος δέχτηκε με χαρά να με βοηθήσει, όταν του εξήγησα το σχέδιό μου. Έτσι ο χρόνος μου περιμένοντας την Πέτρα ήταν γεμάτος και δημιουργικός. Η κυρία Ουρανία την κράτησε εκεί μαζί της για άλλες τρεις εβδομάδες. Μέχρι που είπα νισάφι. Της τηλεφώνησα μια μέρα και της έδωσα τελεσίγραφο. «Ή έρχεσαι αύριο, ή κατεβαίνω εγώ εκεί πέρα και σε μαζεύω. Όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος. Δώσ’ το επιτέλους να ησυχάσουμε!». Της φώναξα. Ταρακουνήθηκε ευτυχώς και αποφάσισε να με ακούσει. Τώρα κάθομαι με το λάπτοπ στο πορτ καφέ και την περιμένω να έρθει. Το καράβι της θα έχει καθυστέρηση μιάμιση ώρα. Έχω έρθει εδώ από τις τρεις ενώ το πλοίο της έφτανε κανονικά στις πέντε. Σε μισή ώρα εξαντλείται και ο χρόνος της καθυστέρησης. Με το λάπτοπ, πέρασε η ώρα , χωρίς να την καταλάβω. Το βιβλίο δεν έχει προχωρήσει πολύ. Συγκεντρώνω σημειώσεις. Θέλω να προτείνω στην Πέτρα να το γράψουμε μαζί. Δεν ξέρω βέβαια αν έχει κάποια σχέδια για δουλειά εδώ. Τόσα πράγματα έχουμε να πούμε και να μάθουμε. Λέω πως θα βρεθεί ο χρόνος. Ο σωστός χρόνος για όλα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3284938719179268358?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-34686821469597416622011-02-15T13:49:00.000+02:002011-02-15T13:49:26.482+02:00ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ<br /><br /><br /><br /><br />Αθήνα 30 Απριλίου 2004<br /><br /><br /><br />Από τη στιγμή που δεν είχα σαν δικαιολογία τις σημειώσεις μου για τους κουρσάρους, σταμάτησα να χρησιμοποιώ τα σημειωματάρια. Αντί γι’ αυτά, άρχισα να γράφω στο word όποτε το θυμόμουν ή όποτε αισθανόμουν την ανάγκη να το κάνω μέχρι και σήμερα.. Αυτό γίνεται από τότε που τέλειωσα το βιβλίο και το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε, ασχέτως αν δεν έχει προβληθεί ακόμα. Απορώ γιατί με πίεσαν τόσο να το τελειώσω μέχρι το Φεβρουάριο, αφού δεν ξέρουν ούτε πότε θα παιχτεί.<br />Από την αρχή μέχρι το τέλος, στηρίχτηκα περισσότερο στα ιστορικά στοιχεία και λιγότερο στη φαντασία μου. Το κομμάτι όμως που αφορούσε τη φαντασία μου, έκανε το βιβλίο να μοιάζει σαν κινηματογραφικό σενάριο, ευχάριστο για να το δουν παιδιά και ενήλικες χωρίς να γίνεται βαρετό. Αυτό άλλωστε ήταν και το ζητούμενο της παραγωγής. Πληρώθηκα αναπάντεχα γρήγορα και καλά, σ’ αυτό δεν έχω παράπονο. Δεν πληρώθηκα όμως αρκετά γρήγορα για να κρατήσω το σπίτι στο Μεροσαυτό, που μήνα στο μήνα με φόρτωσε με το χρέος του ενοικίου και τώρα έχω να πληρώσω πέντε μήνες μαζεμένους. Είχα λοιπόν αποφασίσει να κάνω ένα σύντομο ταξίδι δυο τριών ημερών, για να εξοφλήσω το χρέος μου και να αδειάσω το σπίτι από τα πράγματα. Κάποια σκόπευα να τα πάρω μαζί μου στην Αθήνα, κάποια άλλα να τα αφήσω εκεί, γιατί είναι πράγματα που μόνο σε ένα νησιώτικο σπίτι ταιριάζουν. Μετά είχα τους δισταγμούς μου για το ταξίδι, επειδή είχα περάσει μια μέρα από το μπαρ του Bigboy στη Γλυφάδα κι αυτός μου είπε πως, τα πράγματα έχουν αγριέψει εκεί κάτω.<br />Ο Τάσος ήταν πυρ και μανία με τον Χάρη και πιο πολύ με κείνον τον Αλέξανδρο, που γνωρίσαμε μαζί στο γάμο. Ο τελευταίος είχε έρθει στην Αθήνα και ξαναπήγε στο νησί το Γενάρη. Στο διάστημα αυτό έκανε παρέα συνέχεια με το Χάρη. Δεν το απέκλεια ο κολλημένος Τάσος να δημιουργούσε προβλήματα και σε μένα, αν μάθαινε ότι βρίσκομαι εκεί. Το ίδιο έκανε σε όποιον γνώριζε για φίλο του Χάρη, ακόμα και στον Bigboy απ’ ότι μου είπε ο ίδιος. Άλλωστε, μου είχε πει και πως η Πέτρα δεν βρισκόταν πια στο νησί. Το τηλέφωνό της στην Αθήνα δεν το γνώριζα. Μια φορά μου είχε τηλεφωνήσει όλη κι όλη αφότου έφυγα, από το σπίτι του Χάρη στο σταθερό. Είχε πει πως θα τα πούμε καλύτερα όταν επιστρέψει κι αυτή. Δεν το έκανε. Εγώ δειλός όπως πάντα μαζί της, δεν τόλμησα να της πω να μου δώσει το νούμερό της. Είναι αλήθεια πως ήταν πολύ ζεστή μαζί μου και μου είπε πως της στοίχισε η αναχώρησή μου. Με ξεσήκωσε. Αν δεν ήμουν τόσο στριμωγμένος με το βιβλίο, θα είχα ξαναφύγει για το νησί αμέσως. Κι ας έλεγε ότι δεν χρειάζεται να το κάνω, γιατί δεν είναι και ο καλύτερος τόπος εκεί για να συναντηθούμε. Ύστερα καθώς εκείνη δεν μου τηλεφωνούσε, άρχισα να σκέπτομαι την αποτροπή αυτή και να τη σχετίζω με την παρουσία του Χάρη δίπλα της. Μήπως δεν ήθελε να καταλάβει αυτός δηλαδή ότι με συμπαθεί; Και που θα πήγαινε αυτό; Μια ζωή θα έπρεπε να του κρυβόμαστε; Προς τι; Αφού υποτίθεται της είχε ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Με τι την κράταγε; Μόνο με τα ποιήματα; Όσο ο καιρός περνούσε, τόσο αμφέβαλα για τα αισθήματα της και στο τέλος τσατισμένος με τον εαυτό μου και την ίδια, αποφάσισα να προσποιηθώ τον αδιάφορο. Σε μένα κυρίως. Φαίνεται πως ο Bigboy δεν το έφαγε αυτό και συνέχισε να μου δίνει πληροφορίες που την αφορούσαν. Όσα και να μάθαινα όμως από αυτόν, δεν τα έπαιρνα πολύ σοβαρά υπόψη μου. Αν ο Χάρης παρά τα τσιλημπουρδήματά του με τον εκάστοτε Αλέξανδρο την ήθελε κι αυτή για τον εαυτό του, κι αν η ίδια είχε αποφασίσει να μη δεσμευτεί για να μη νιώσει αυτός εγκαταλειμμένος, χάρισμά του. Δεν μπορούσα πια να καταλάβω κανένα. Και ένιωθα πως έχω σπαταλήσει πολύ φαιά προσπαθώντας το τελευταίο. Προσπάθησα τόσο πολύ να τους αποκρυπτογραφήσω, τόσο στην επικοινωνία τους μαζί μου όσο και μέσα από τα ποιήματά τους. Τρίχες κατάφερα. Τις περισσότερες φορές είχα την εντύπωση πως υπήρχε μεταξύ τους ένας εσωτερικός διάλογος. Του ενός προς τον άλλο. Διάβαζα ένα ποίημα του Χάρη τη μια μέρα και την άλλη, αυτός μου έδειχνε την απάντηση της Πέτρας. Νευρίαζα με αυτή την επιδεικτική του τάση να μου τα δείχνει, αλλά από την άλλη τον δικαιολογούσα. Ένιωθε πολύ κολακευμένος από τον τρόπο που η κοπέλα εκφραζόταν γι’ αυτόν. Κι εγώ θα ένιωθα. Τώρα με τρώνε οι τύψεις γιατί ενώ θαύμαζα και τους δύο γι’ αυτό που έκαναν, δεν του το είπα ποτέ. Βλέπεις από τότε που άρχισα να τον βλέπω σαν αντίζηλο, κουμπώθηκα. Δεν ήμουν το ίδιο άνετος όσο κι αν αυτός φαινόταν να μη το καταλαβαίνει. <br />Επειδή το να αγνοήσω τις πληροφορίες του Bigboy όσο και το να πείσω τον εαυτό μου ότι είναι αδιάφορος δεν είχε πραγματικό αποτέλεσμα, αποφάσισα στο τέλος να το κάνω αυτό το ταξίδι. Δεν είχα πεισθεί ούτε πως η Πέτρα έχει επιστρέψει στην Αθήνα, ούτε ότι ο τόνος της φωνής της στο τηλέφωνο και η συγκίνησή της όταν μου μιλούσε, ήταν ψεύτικα. Πέραν του γεγονότος ότι έπρεπε να πάω για να παραδώσω το σπίτι, ένιωσα πως είχε έρθει η στιγμή για ένα τελικό ξεκαθάρισμα της κατάστασης και ασπάστηκα τη μέθοδο του τσιρότου. Να τελειώσω δηλαδή με έναν οξύ πόνο βραχείας διάρκειας. Δεν πρόλαβα. Με πρόλαβαν τα γεγονότα. <br />Δεν μου τα είπε ο Bigboy αυτά. Τα διάβασα στις εφημερίδες. Τα άκουσα και στην τηλεόραση. Επί σειρά ημερών. "Ο αγρότης Τάσος Καλπάκης, ετών τριανταπέντε από το Μεροσαυτό, σκότωσε τη νύχτα της 17ης Φεβρουαρίου τον Αλέξανδρο Αθανασίου, ετών τριάντα ενός, από λόγους ερωτικής αντιζηλίας. Ο ομοφυλόφιλος Τάσος Καλπάκης, σύντροφος του συχωριανού του Θεοχάρη Γρηγορίου ετών τριάντα τεσσάρων, όταν ανακάλυψε τη σχέση του τελευταίου με τον Αλέξανδρο, όρμησε μέσα στο ιστιοπλοϊκό του θύματος αμέσως μόλις βγήκε από αυτό ο Γρηγορίου και, τον πυροβόλησε εξ επαφής με την κυνηγετική του καραμπίνα, τουλάχιστον πέντε φορές. Ύστερα αποπειράθηκε και ο ίδιος να αυτοκτονήσει, αλλά η μία σφαίρα που του είχε απομείνει, δεν διαπέρασε κάποιο ζωτικό του σημείο όταν αυτοπυροβολήθηκε και αμέσως μόλις βγήκε από το πλοίο τραυματισμένος, λιποθύμησε. Ο Τάσος Καλπάκης, έχει μεταφερθεί σε νοσοκομείο των Αθηνών, όπου και νοσηλεύεται φρουρούμενος". <br />Τρέμοντας έφτασα στο μπαρ του Bigboy. «-Έλα σε περίμενα». Μου είπε αυτός. Είχε την τηλεόραση ανοιχτή που έπαιζε δυνατά, τι άλλο; Ειδήσεις. «-Κάνε μου τη χάρη και κλείσ’ την να μιλήσουμε». Του είπα. «-Άκου πρώτα αυτό, σε ενδιαφέρει».<br />Και συνέχισε κι ο ίδιος να παρακολουθεί τις μαρτυρίες των κατοίκων. Είδα τότε τη Ζαχαρούλα που δήλωσε αρραβωνιαστικιά του Χάρη, να λέει πως ο τελευταίος την εκμεταλλεύτηκε άσχημα, ενώ έπαιζε διπλό παιχνίδι και γελούσαν όλοι μαζί της όταν αυτή μιλούσε για τον επικείμενο γάμο τους. Στην ερώτηση των δημοσιογράφων γιατί γελούσαν μαζί της, απάντησε επειδή ήξεραν πως ο Χάρης, είχε κι άλλες σχέσεις, ενώ ήταν με αυτό τον ανισόρροπο τον Τάσο. Πριν εμφανιστεί ο Αλέξανδρος στο νησί, έκανε παρέα με έναν συγγραφέα, ο οποίος φοβήθηκε κι έφυγε όταν τον απείλησε ο Τάσος. Είπε πως κατά το ήμισυ, ένοχος για αυτό το έγκλημα ήταν ο Χάρης, που οδήγησε τον αφελή Τάσο στα άκρα. Μιλώντας άλλοι άνθρωποι για τον Τάσο, είπαν ότι ζούσε απομονωμένος στις πλαγιές του βουνού, σπάνια κατέβαινε στο χωριό κι ότι δεν είχε ενοχλήσει ποτέ κανένα. Από τότε που άρχισε να κάνει παρέα με το Χάρη, εμφανιζόταν παντού μαζί του κι όταν βρισκόταν κάπου μόνος του, έδειχνε απελπισμένος και εχθρικός προς όλους. <br />Λυτοί και δεμένοι είχαν ξαμοληθεί να βρουν το Χάρη, ο οποίος αμέσως μετά την κατάθεσή του στον ανακριτή, είχε εξαφανιστεί αποφεύγοντας τις κάμερες και κανείς δεν ήξερε που βρισκόταν. Σκέφτηκα ότι στο σπίτι της μάνας του δεν θα μπορούσε να είναι, γιατί οι δημοσιογράφοι ήταν ήδη έξω από αυτό και τον περίμεναν. Του πατέρα του, ούτε. Ο κυρ Στράτος μάλιστα, όταν περικύκλωσαν το σπίτι του οι δημοσιογράφοι, βγήκε έξω και τους έβρισε. Τους αποκάλεσε κοράκια και τους συχωριανούς του ψεύτες και συκοφάντες. Ύστερα τους έκλεισε την πόρτα μέσα στα μούτρα και δεν ξαναβγήκε.<br />«-Που να κρύβεται ο φουκαράς γαμώτο…» Μου σχολίασε ο Bigboy. Ούτε κι αυτός μπορούσε να φανταστεί το μέρος όπου είχε καταφύγει ο Χάρης. Υπήρχαν μόνο δύο άνθρωποι που μπορούσαν να πουν με βεβαιότητα σχεδόν, το που βρίσκεται. Ο ένας ήμουν εγώ. Όσο για την Πέτρα, έπρεπε να τη βρω άμεσα, αλλά δεν ήξερα με ποιο τρόπο. <br />Κι εκεί που προβληματιζόμουν γι’ αυτό δίπλα στον Bigboy, γυρίζει αυτός και μου λέει. «-Α, ξέχασα. Πέρασε και η Πέτρα νωρίτερα από εδώ. Μου άφησε και το νούμερο ενός κινητού για να σου δώσω. Ήταν πολύ βιαστική και αναστατωμένη. Φεύγει απόψε το βράδυ για το Μεροσαυτό. Τι πάει να κάνει κι αυτή τώρα εκεί πέρα…χειρότερα θα γίνουν».<br />Δεν πρόλαβα να σκεφτώ τις κινήσεις της Πέτρας. Η απάντηση που του έδωσα, μου ήρθε αυτόματα στο στόμα. <br />«-Μπορούν να γίνουν χειρότερα ναι. Αν δεν πάει»<br />Δεν είχα ούτε το μυαλό για να τον ρωτήσω αν αυτή ήταν η πρώτη φορά που πήγε στο μαγαζί του η Πέτρα. Το μυαλό μου ήταν στον Χάρη και στη μέρα που τον είδα για τελευταία φορά. «Τον βρήκαν δυστυχώς. Έπεσε από το βράχο στην άκρη του όρμου. Μόνο που εκεί που έπεσε, ήταν επίσης βράχος, είκοσι πόντους κάτω από το νερό». Ο Χάρης θα πρέπει να είχε κρυφτεί μέσα στη σπηλιά που βρισκόταν κάτω από κείνο το βράχο.<br /> Έχωσα βιαστικά το χαρτί με το τηλέφωνο της Πέτρας στην τσέπη μου, και μ’ ένα γρήγορο «γεια χαρά» στον ξαφνιασμένο Bigboy βγήκα τρέχοντας από το μπαρ. <br />Από το σπίτι μου τηλεφώνησα στην Πέτρα. Μου απάντησε με αγωνία, σίγουρα περίμενε αυτό το τηλεφώνημα από ώρα. Το πλοίο της είχε ήδη ξεκινήσει για το Μεροσαυτό και της είπα ότι με το επόμενο θα πήγαινα κι εγώ αλλά η Πέτρα με απέτρεψε. Μου θύμισε πως το όνομά μου έχει μπλεχτεί με κάποιο τρόπο στην ιστορία και πως οι δημοσιογράφοι, θα προσπαθούσαν να βγάλουν λαβράκι με μένα. <br />«-Δεν θα αποδείξεις στη φάση αυτή πως δεν είσαι ελέφαντας. Άσε να λύσω εγώ αυτή την παρεξήγηση». Μου είπε. Της είπα που είναι το κλειδί του σπιτιού μου, ώστε αν έβρισκε το Χάρη να πήγαιναν εκεί. Θα ήταν πιο ασφαλείς μιας και το σπίτι ήταν έξω από το χωριό. Εκείνη μου απάντησε πως εκεί θα πήγαινε το Χάρη, αλλά ότι η ίδια έπρεπε να πάει στην κυρία Ουρανία, που θα ήταν απελπισμένη και μόνη. Θα έκανε μια προσπάθεια να φέρει και τον πατέρα του εκεί. Πίστευε πως πρέπει σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, αυτοί οι δυο να είναι μαζί. Ύστερα η συνδιάλεξή μας διακόπηκε απότομα. Προσπάθησα να την ξαναπάρω, αλλά δεν μπόρεσα να πιάσω. Άνοιξα την τηλεόραση κι έβλεπα το σήριαλ πια του φονικού κι άκουγα σε όλα τα κανάλια για τον μυστηριώδη συγγραφέα, που ο Τάσος είχε αναγκάσει να φύγει από το νησί και για το πόσο τυχερός υπήρξε που δεν ήταν αυτός το θύμα. Μια πληροφορία ψεύτικη, την είχαν κάνει ψωμοτύρι και πια ήμουν σίγουρος πως πολύ σύντομα θα έβρισκαν και την πόρτα μου στην Αθήνα. Για να αποφύγω κάτι τέτοιο, πήγα να μείνω στο σπίτι μιας φίλης μου και φίλης της Μαριάννας που είχε χάσει τον άντρα της και τα δύο παιδιά της έλειπαν από την Αθήνα για σπουδές. Μαζί μου είχα πάρει μόνο δυο τρία εσώρουχα και μια αλλαξιά ρούχα. Θεώρησα πως στην ανάγκη μπορούσα να κάνω μια έφοδο στο σπίτι μου προσεκτικά και να πάρω περισσότερα, αλλά ήλπιζα πως μετά τις πρώτες μέρες, η αναφορά στο πρόσωπό μου θα ξεχαστεί. <br />Το πρώτο βράδυ που έμεινα στο σπίτι της Λίζας, τηλεφώνησα στον Bigboy για να μάθω αν η Πέτρα είχε επικοινωνήσει μαζί του ψάχνοντας εμένα. Μέσα στη φούρια μου, είχα ξεχάσει το καινούργιο μου κινητό στο σπίτι. <br />«-Ναι με πήρε. Και είπε να σου πω να της τηλεφωνήσεις σε πρώτη ευκαιρία στο κινητό της, γιατί είναι ανάγκη. Ήταν αρκετά εκνευρισμένη<br />-Αν ξαναπάρει πέσ’της ότι θα την πάρω εγώ σε μία μιάμιση ώρα από τώρα». Του απάντησα και την ίδια στιγμή φόραγα το σακάκι μου. Η Λίζα προσφέρθηκε να με πάει με το αμάξι της μέχρι το σπίτι μου και έτσι σε είκοσι λεπτά ήμουν κιόλας απέξω. Είδα ανθρώπους να στέκονται έξω από την πόρτα μου με κάμερες και μικρόφωνα. Δεν ήξερα αν έχει βγει φωτογραφία μου στη φόρα και βούλιαξα στο κάθισμά μου για να μη με δουν. Είπα στη Λίζα να παρκάρει αρκετά πιο μακριά από κείνο το σημείο και να πάει η ίδια να φέρει το κινητό μου. Λίγο μετά την περίμενα μέσα στο αμάξι ενώ εκείνη μάζευε από το σπίτι μου το κινητό, λίγα ρούχα ακόμα και το μπλοκ με τα τηλέφωνά μου. Η όλη επιχείρηση δυσκόλεψε πολύ από τη στιγμή που εκείνη βγήκε από το σπίτι με μια βαλίτσα στα χέρια. Οι ερωτήσεις από τους δημοσιογράφους που φώναζαν έπεσαν βροχή κι ακούγονταν μέχρι το σημείο που βρισκόμουν. Οι κάμερες και όλος ο συρφετός, την ακολούθησαν μέχρι λίγα μέτρα πιο πέρα από το αμάξι. Εκείνη αποφάσισε τότε να σταματήσει ένα ταξί. Είχε αφήσει τα κλειδιά πάνω στο αμάξι και μάλλον ήλπιζε ότι θα την ακολουθήσω με αυτό, ή ότι θα πάω κατευθείαν στο σπίτι της. Κάπως έτσι σκεπτόμενος έβαλα μπροστά το αμάξι και έφυγα. Αποφάσισα να μην πάω στο σπίτι της αμέσως σε περίπτωση που την είχαν ακολουθήσει μέχρι εκεί και να κάνω μια στάση στο μπαρ του Bigboy. Θα τηλεφωνούσα στην Πέτρα με το κινητό του. Σίγουρα θα είχε κρατήσει μέσα το νούμερό της. Έχοντας μπλέξει μέσα στο μποτιλιάρισμα και περιμένοντας υπομονετικά στα φανάρια, έκανα μια γρήγορη ανασκόπηση. Τώρα εγώ τι λόγο είχα να κρύβομαι σαν να ήμουν κανένας ένοχος και να εξάπτω τη φαντασία τους σαν το πρόσωπο μυστήριο της υπόθεσης; Θυμήθηκα τα λόγια της Πέτρας. «-Άντε ν’ αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας» Και αμέσως μετά από αυτό μ’ έπιασε μια φοβερή ανησυχία. Όχι για το αν είμαι ή δεν είμαι ελέφαντας, αλλά για το γεγονός πως η Πέτρα, θα έβλεπε τη Λίζα να βγαίνει από το σπίτι μου με τη βαλίτσα, τους δημοσιογράφους να την κυνηγούν και μπορούσε να υποθέσει ότι της έχω πει ψέματα πως είμαι μόνος, ενώ υπάρχει μια γυναίκα στη ζωή μου. Οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν τη Λίζα αν είναι φίλη μου, πόσο καλά με ξέρει και τι ξέρει για το Χάρη, τον Τάσο και το φονικό. Ήλπιζα πως η Πέτρα θα συγκρατιόταν από το να βγάλει βιαστικά συμπεράσματα για μένα, στις δύσκολες στιγμές που βρισκόμασταν. <br />Έφτασα στο μπαρ γύρω στις δέκα και μισή και, είχα καθυστερήσει ήδη μιάμιση ώρα να τηλεφωνήσω στην Πέτρα. Όταν την πήρα δεν ακούστηκε ψυχρή, ούτε νευριασμένη μαζί μου, ήταν όμως πάρα πολύ ανήσυχη.<br />Μπερδεμένα μου είπε, ότι κόντευε να τρελαθεί από τη στιγμή που πάτησε το πόδι της στο νησί, επειδή οι δημοσιογράφοι την κυνηγούσαν παντού. Δεν μπορούσε να πάει στη σπηλιά χωρίς τον φόβο να την ακολουθήσουν. Η μάνα του Χάρη ήταν σε κατάσταση κατάρρευσης. Ο πατέρας του χτυπούσε το κεφάλι του και τα έβαλε με τον εαυτό του. Στο σπίτι μέσα, υπήρχαν μόνο εκείνη κι ένας φίλος του κυρ Στράτου, εκείνος ο καφετζής, που έκλεισε το καφενείο του και ήρθε για να του συμπαρασταθεί. Με όλον αυτό τον κόσμο μπροστά στην πόρτα όμως, δεν μπορούσε κι αυτή να ξεφύγει και τώρα ετοιμαζόταν να το σκάσει από το παράθυρο της τουαλέτας προς το βουνό.<br />Όλα αυτά μου τα είπε χωρίς ανάσα και γι’ αυτό την παρακάλεσα να ηρεμήσει και να σκεφτεί ψύχραιμα. Την ώρα που της μίλαγα, γυρνάει ο Bigboy και μου λέει. «-Ρε μπας πήγε στη σπηλιά που βρήκαν τον Ιάσονα;» Κόντεψα να καρφωθώ, αλλά το μάζεψα. Αν αυτός έριχνε ένα σήμα στο χωριό, θα έτρεχαν όλοι στη σπηλιά. Η φωνή της Πέτρας τώρα, ακουγόταν σπασμένη στο τηλέφωνο. <br />«-Παντελή; Είναι και ο Άργος νεκρός.<br />-Αυτό πάλι πως έγινε;» Τη ρώτησα ανήσυχος μιας και το μόνο που μου έλειπε, ήταν η δική της κατάρρευση τώρα. Μου είπε πως ο Άργος, όρμησε σε κάτι γαλοπούλες σε ένα χωράφι και τον πυροβόλησαν. Αυτό έγινε μόλις μια μέρα πριν επιστρέψει στο νησί εκείνη και ήταν μεγάλη ατυχία, αφού πήγε αποφασισμένη να τον πάρει μαζί της αυτή τη φορά.<br />«-Δεν πρόλαβα Τέλη. Φοβάμαι πως τίποτα δεν πρόλαβα». Μου είπε κλαίγοντας. <br />Την καθησύχασα, ενώ το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς για να αποφασίσω τι πρέπει να κάνω. Ο φίλος μου εξαφανισμένος και η γυναίκα που αγαπώ, σ’ αυτό το άγριο μέρος να προσπαθεί από τη μια να τον βρει κι από την άλλη να παρηγορήσει τους γονείς του, αψηφώντας τη δική της αγωνία. Κοντά σε αυτά, είχε ν’ αντιμετωπίσει τους δημοσιογράφους και την επιθετικότητα των κατοίκων. Και έχει σημασία τέτοιες ώρες τι αισθανόταν εκείνη για το Χάρη; Μεγαλύτερη σημασία είχε το γεγονός, ότι ένιωθε έντονη την ανάγκη της παρουσίας μου δίπλα της. Κι εγώ της έδινα συμβουλές από το τηλέφωνο, όντας έξω από τα πράγματα όταν εκείνη έπρεπε να τα αντιμετωπίσει όλα μόνη της. Μόλις τέλειωσε η συνδιάλεξη μαζί της, έφυγα βιαστικά από το μπαρ και πήγα στο σπίτι της Λίζας, έχοντας πάρει την απόφασή μου. Χωρίς να δώσω καμιά εξήγηση στην τελευταία, άνοιξα τη βαλίτσα που μου είχε φέρει και έβγαλα από μέσα τα ρούχα που θα έπαιρνα μαζί μου. Το μάτι μου έπεσε σε ένα σημειωματάριο που το είχα δεμένο χιαστί με σπάγκο. Η Λίζα είχε αρπάξει ότι βρήκε μπροστά της που θεώρησε ότι μπορεί να μου ήταν χρήσιμο και, το σημειωματάριο αυτό βρισκόταν πάντα δίπλα μου στο γραφείο. Το έριξα κι αυτό μέσα στο σάκο με τα πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου. Ήθελα να ξανακοιτάξω αυτές τις σημειώσεις στη διάρκεια του ταξιδιού μου. Στη Λίζα φεύγοντας είπα, ότι είναι καλύτερα να αντιμετωπίσω το πρόβλημα στη ρίζα του. Κι ανάθεμα αν ήμουν σίγουρος γιατί πράγμα μιλούσα, αλλά εκείνη έδειξε να κατάλαβε. Την ευχαρίστησα θερμά για τη βοήθειά της, αλλά επέμενε να με πάει με το αμάξι της μέχρι το λιμάνι και δεν μπόρεσα να της αρνηθώ. Έξω από το σπίτι της άναψαν πάλι τα φλας πάνω στα πρόσωπά μας. Την άρπαξα από το μπράτσο και προχωρήσαμε γρήγορα προς το αμάξι. Όταν φτάσαμε στο λιμάνι στον Πειραιά, οι παπαράτσι μας είχαν χάσει. Σιγουρεύτηκα πως έχει τον αριθμό του κινητού μου και αυτόν της Πέτρας για να κρατήσουμε την επαφή. Όταν έσκυψα να τη φιλήσω, με κοίταξε με το γνωστό πειρακτικό της ύφος. Τα μάτια της όμως έδειχναν θολά. <br />«-Η πιο κοντινές μας στιγμές τελικά, ήταν αυτές που πάντα σε έπαιρναν μακριά μου. Άντε τράβα από δω. Και κοίτα μην τα σκατώσεις».<br />Μου σφίχτηκε το στομάχι. Είχα κάποια αισθήματα για τη Λίζα. Όπως και για μερικές άλλες γυναίκες, άσχετα αν δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να τα δει. Ποτέ δεν έκανα σκέψεις πιθανολογώντας τις περιπτώσεις. Έτσι τις είχα καταδικάσει όλες να είναι φίλες μου. Μάλλον όμως η Πέτρα είχε δίκιο όταν μου έλεγε, πως δεν μπορεί τυχαία να γίνονται όλ’ αυτά. Να’ μαι λοιπόν τώρα, καθισμένος στα αναπαυτικά καθίσματα της τουριστικής. Επειδή εκείνη με χρειάζεται κι επειδή τελικά, τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Έλυσα το δεμένο σημειωματάριο και βρήκα ένα φύλλο χαρτί, από άλλο τετράδιο. Στις δυο πλευρές του, ήταν γραμμένα δυο ποιήματα. Είχα ζητήσει αυτό το χαρτί από το Χάρη και αυτός σήκωσε αδιάφορα τους ώμους του. «-Αν το θες πάρ' το. Έχουμε γράψει και καλύτερα» Το διάβασα ξανά. <br /><br />«Και σκαρφαλώσαμε στη ράχη της φάλαινας<br />σίγουροι πως κανείς δεν θα ακολουθήσει.<br />Έτσι μαζί της και μαζί θα ταξιδεύουμε,<br />μα ένας πίδακας, αυτός, θα μας χωρίζει πάντα.<br />Θά’ ρθει καλή μου μια μέρα <br />που και η θάλασσα θα σου αρνηθεί τα νερά της. <br />Για να πάψεις να κολυμπάς πίσω απ’ τις χίμαιρες».<br /><br />Στην πίσω μεριά του χαρτιού, διάβασα την απάντηση της Πέτρας. <br /><br /><br /><br />«Που να πάω μωρό μου;<br />Το άγνωστο με τρομάζει λιγότερο<br />Με κλείνει ένας τοίχος διάτρητος<br /> από τις λέξεις <br />που εκτοξεύτηκαν πάνω του<br />κι αυτές που στα κόκαλά μου σφηνώθηκαν,<br />ξέρεις πως είναι με την υγρασία.<br />Έξω στο δρόμο έχουν καταλάβει τις εικόνες<br />κι εκτοπίζουν τους ακροβολιστές<br />απ’ τις ταράτσες.<br />Άλλοτε μασκαρεύονται σε σύννεφα<br />και προσπαθούνε μάταια να γεννήσουν ήλιους<br />Κι άλλοτε κρύβονται σε μουσικές ανύποπτες<br />«Satisfy my soul baby, satisfy»<br /><br />Φέρνουν ενίσχυση στον ήχο τους<br />εκείνο το μακρόσυρτο σφύριγμα του αέρα<br />που ξεπηδάει απ’ τα συντρίμμια ηλιοβασίλεμα<br />μιας Ατλαντίδας που δεν πίστεψε στο χθες της.<br />Που να πάω αγάπη μου <br />τώρα και πάντοτε,<br />που να κρυφτώ…»<br /><br />Διαβάζοντας τα δυο ποιήματα, συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να τους κρατώ κακία επειδή δεν είχα τον τρόπο να υιοθετήσω μια τέτοια μορφή επικοινωνίας. Όσο κι αν ζήλευα δεν μπορούσα να νιώσω αδικημένος για κάτι τέτοιο. Αντίθετα μπορώ να πω, πως αυτός ο ομολογημένος και ταυτόχρονα ανομολόγητος έρωτας τους, με είχε κάνει να αγαπώ περισσότερο και τους δύο. Έφτασα στο σημείο να δω το Χάρη με τα μάτια της Πέτρας, προσπαθώντας να καταλάβω γιατί θεωρούσε πως βρήκε στο πρόσωπό του την αδελφή της ψυχή. Κι εγώ; Τι ρόλο παίζω γι’ αυτήν; Στο σύντομο διάστημα αυτής της γνωριμίας τι ήμουν γι’ αυτήν άλλο από ένας καλός φίλος, χρήσιμος για να ξεφορτώνει; Και τώρα πάλι έτρεχα για να μείνω πιστός στο ρόλο μου. Και αν η ατολμία μου έδωσε αυτή την κατεύθυνση στα πράγματα; Αν ερμήνευα το ποίημα της δίνοντας βάρος στις λέξεις «αγάπη μου» και «μωρό μου» το παιχνίδι ήταν χαμένο. Η Πέτρα τόσο στον γραπτό της όσο και στον προφορικό της λόγο, χρησιμοποιεί αυτές τις λέξεις. Λένε πως με κάποιο τρόπο η ποίηση, όλα τα επιτρέπει. Γιατί να το δέσω λοιπόν πως έτσι απευθύνεται στον πιο δικό της άνθρωπο;<br />Αισθάνθηκα πάλι πως ήταν λάθος η στιγμή για εγωιστικές σκέψεις και αποφάσισα να βγω έξω, στον καθαρό αέρα. <br />Έβαλα πίσω το χαρτί στο σημειωματάριο και σηκώθηκα. <br />Έξω βρέθηκα μόνος μου. Οι συνεπιβάτες μου δεν ρίσκαραν ένα νυχτερινό κρυολόγημα πάνω στο κατάστρωμα. Φώναξα δυνατά. <br />«-Ανάθεμα κι αν θα καταλάβω ποτέ τις γυναίκες. Κι αν περιμένω να γίνει αυτό για να δω άσπρη μέρα, θα πάω αγάμητος. Αϊ στο διάολο μαλάκα με το μυαλό που κουβαλάς!»<br />Κι αφού εκτονώθηκα κάπως έτσι, γύρισα στην τουριστική, έκλεισα τα μάτια μου και επιτέλους ξεράθηκα. <br /><br /><br /><br />Βυθίστηκα σε ένα τοπίο μαύρο, χωρίς όνειρα εκτός από το αλύχτισμα ενός σκύλου που άκουγα όση ώρα κοιμόμουν. Ξύπνησα από την ανακοίνωση στα μεγάφωνα ότι φτάσαμε. Η κυρία με το σκύλο σουβλάκι που καθόταν μπροστά μου, ετοίμαζε όρθια τα πράγματά της και μου έκρυβε τη θέα μπροστά. Ο σκύλος στην αγκαλιά της με κοίταζε ζαλισμένος. Τώρα που έπρεπε όλοι να ξυπνήσουμε, αυτός νύσταξε. Tο γάβγισμά του μου έγινε εφιάλτης. Όταν κατάλαβε ότι τον κοιτάζω άρχισε πάλι να γαβγίζει με κείνη την ψιλή διαπεραστική φωνή που βγάζουν τα μπασμένα και η κυρία του είπε. «Έλα Μίτσι, σταμάτα πια να γαβγίζεις στους ανθρώπους!». Σκέφτηκα πως η παροιμία «σκύλο που γαβγίζει μην τον φοβάσαι» δεν είναι σωστή γιατί αν ήταν έτσι, ούτε ο Άργος θα ξεπάστρευε τις γαλοπούλες του χωριού, ούτε ο Τάσος θα σκότωνε έναν άνθρωπο. Αμέσως το στομάχι μου ανακατεύτηκε. Ο Τάσος σκότωσε έναν άνθρωπο που κατά τις μαρτυρίες των κατοίκων, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Δεν το ήξερα αυτό όταν τον έδιωξα από το σπίτι μου, το βράδυ που αναζητούσε έξαλλος το Χάρη. Σκεπτόμουν τώρα πως αργά η γρήγορα η αλήθεια για μένα θα μαθευτεί και δεν ήταν μια αλήθεια που με εκθέτει, άρα έπρεπε να εστιάσω το ενδιαφέρον μου στους άλλους. Και αν οι δημοσιογράφοι επέμεναν να με κυνηγούν και εδώ, είχα αποφασίσει να τους μιλήσω για να ξαλαφρώσω λίγο τη θέση του Χάρη. Έβλεπα πια καθαρά πως όσο κρυβόμουν η φαντασία όλων οργίαζε. Σκόπευα να πείσω το Χάρη να πάρει μιαν άδεια διαρκείας από τη δουλειά του και να έρθει να μείνει στην Αθήνα μέχρι να του γίνει η καινούργια μετάθεση. Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες του χρειαζόταν έναν φίλο και εγώ το μόνο που έκανα μέχρι τώρα ήταν να τον αρνηθώ με τον τρόπο μου. Αν και ήξερα ότι έχει σπίτι στην Αθήνα, θα του πρότεινα να έρθει να μείνει στο δικό μου για να μην είναι μόνος του αυτό τον καιρό. Αλλά αυτό που προείχε αυτή τη στιγμή ήταν να τον βρούμε. Η Πέτρα όχι άδικα ανησυχούσε κι εγώ όχι άδικα έκανα αυτές τις σκέψεις αφού δεν ήξερα πόσο πιο άσχημα ήταν τα πράγματα στην πραγματικότητα. <br />Με το που μπήκα στο σπίτι μου αντίκρισα την Πέτρα. Έπεσε αμέσως στην αγκαλιά μου και έμεινε έτσι για κάμποση ώρα ανακουφισμένη από την παρουσία μου. Ο Χάρης δεν είχε βρεθεί και δεν ήταν ούτε στη σπηλιά του Ιάσονα ούτε σε κανένα από τα μέρη που τον έψαξε. <br />«-Έλα να βάλουμε ειδήσεις, μήπως έχουν βρει κάτι οι δημοσιογράφοι» της είπα. Με το που ανοίξαμε την τηλεόραση είδα τον εαυτό μου να τραβά τη Λίζα από το μπράτσο με το ένα χέρι και με το άλλο να κρύβω το πρόσωπό μου. <br />«-Μα γιατί κρύβεσαι; Ήταν λάθος αυτό Τέλη. Έπρεπε να βγεις και να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα, τώρα κάνανε εσένα σήριαλ»<br />Πριν προλάβω να της απαντήσω την είδα στο γυαλί να δίνει συνέντευξη.<br />«-Πότε μίλησες εσύ στους δημοσιογράφους;<br />-Χθες βράδυ. Άκου τι λέω»<br />Στη συνέντευξή της η Πέτρα έλεγε πως όχι μόνο δεν είχα καμιά σχέση με την υπόθεση του Τάσου, όχι μόνο δεν ήταν αλήθεια ότι ο Χάρης κι εγώ είχαμε κάτι παραπάνω από μια απλή φιλία αλλά και ότι αυτή, συζούσε με μένα στο Μεροσαυτό. Άρα όσες φορές ο Χάρης με επισκέφθηκε ήταν παρούσα και τίποτε ύποπτο δεν υπήρχε σε όλο αυτό. Έφτασε ακόμα πιο μακριά. Είπε πως ο Τάσος ήταν ένας προβληματικός άνθρωπος, που ο Χάρης προσπαθούσε να βοηθήσει με διάφορους τρόπους, επειδή στο χωριό μέσα δεν του μιλούσε κανείς έτσι αντικοινωνικός και πρωτόγονος που ήταν. Αυτός όμως έγινε διεκδικητικός με αποτέλεσμα να κάνει αυτό που έκανε. Ο λόγος της ήταν πειστικός και αποκαθιστούσε το Χάρη στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας καθώς και εμένα. Έπρεπε όμως να πεισθούν οι δημοσιογράφοι και από τις πράξεις της, γι’ αυτό ήρθε στο σπίτι μου με σκοπό να μείνει σ’ αυτό όσες μέρες θα έμενα κι εγώ. Αφού φρόντισε η Πέτρα να βάλει με κάποιο τρόπο τα πράγματα στη θέση τους σε αυτή τη συνέντευξη, η δημοσιογράφος που της έκανε τις ερωτήσεις άρχισε να την τσιγκλάει για την παρουσία αυτής της άλλης γυναίκας στη ζωή μου. Την ρώταγε αν ήξερε πως διατηρώ σχέση με αυτή τη γυναίκα, ή τέλος πάντων τι πίστευε πως υπάρχει ανάμεσα σε μένα και σ’ αυτήν.<br />Η Πέτρα δήλωσε πως είναι μια κοινή μας φίλη που προσφέρθηκε να με βοηθήσει κατά την απουσία της και τίποτα περισσότερο. Αλλά καπάκι είδαμε τη Ζαχαρούλα μετά από αυτή τη συνέντευξη να διαψεύδει την Πέτρα και να λέει ότι προσπαθεί να κουκουλώσει την υπόθεση. Η Ζαχαρούλα μίλησε μπροστά στις κάμερες το ίδιο βράδυ, όταν είδε τη συνέντευξη της Πέτρας που είχε ήδη παιχτεί μία φορά. <br />«-Τώρα αυτή τι ψάχνει;» Με ρώτησε νευριασμένη η Πέτρα και έκλεισε την τηλεόραση.<br />«-Την εκδίκηση της γυφτιάς, ξέρω κι εγώ βρε αγάπη μου…<br />-Και τη Λίζα αγάπη σου τη λες;<br />-Έλα τώρα, μη μου πεις ότι σου κάθισε αυτό…<br />-Ναι. Έχω δυσπεψία, όλα μου κάθονται.<br />-Πόσα από αυτά που είπες εκεί πέρα είναι αλήθεια;<br />-Τίποτα δεν είναι αλήθεια, το ξέρεις.<br />-Είναι όμως αλήθεια ότι η Λίζα είναι απλώς μια φίλη που με βοήθησε.<br />-Όσο αλήθεια είναι ότι εμείς οι δυο είμαστε ζευγάρι;<br />-Γιατί; δεν είμαστε; Επειδή δεν την έχουμε βαπτίσει δεν πάει να πει πως δεν υπάρχει και σχέση.<br />-Μαλακίες! τα ίδια μου έλεγε και ο Χάρης. Όλα με το μυαλό μας τα ζούμε».<br /><br />Η τελευταία της φράση δεν ήξερα αν αφορούσε μια πραγματική παραίτηση ή την είπε για να με προκαλέσει. Η κατάσταση ήταν πολύ κρίσιμη για να το παίξω πάλι ανίδεος και υπεράνω. Άλλωστε όσο κι αν νοιαζόμουν το Χάρη, η ίδια ήταν που με τράβηξε πάλι στο Μεροσαυτό. Ήταν καιρός να σταματήσουν αυτά τα πηγαινέλα. Να σταματήσουν οι σκέψεις. Τα λόγια. Τα «ίσως», τα «αν», τα ποιος «ξέρει». <br />Την τράβηξα στην αγκαλιά μου και της φίλησα το μέτωπο. Ύστερα της γύρισα το κεφάλι να κοιτάζω τα μάτια της. Της φίλησα τα χείλη. Με υποδέχτηκε ανοίγοντας το στόμα της περισσότερο. Μπήκα μέσα του ολόκληρος σαν τζίνι που βρήκε το λυχνάρι του. Εξερεύνησα το στομάχι, τα σπλάχνα της, τη διαδρομή του αίματος στις φλέβες της, την καρδιά της. Ακριβώς πάνω σε αυτό το παρατεταμένο φιλί χτύπησε το τηλέφωνό της. Τα γράμματα που αναβόσβηναν στο καντράν του, σχημάτιζαν τη λέξη «Χάρης».<br />«-Τον πούστη! κι από την κόλαση σε παίρνει είδηση;». Της ψιθύρισα. Τα μάτια της έλαμψαν από χαρά. Δεν ήξερα αν χαιρόταν για το φιλί ή γι’ αυτόν. Δεν τόλμησα να την εμποδίσω να του απαντήσει. Άλλωστε είχα ανησυχήσει κι εγώ. Δεν μπορούσε όμως κι αυτός ο μαλάκας να πάρει λίγο μετά; Αυτό ήταν το θέμα. <br />Η πρώτη του ερώτηση ήταν «-Ποιος είναι δίπλα σου;<br />« -Ο Παντελής» του απάντησε αυτή. <br />«- Μη με ψάχνετε στο νησί, αν με ψάχνετε» Είπε πικρόχολα αυτός. «-Βρίσκομαι στην Αθήνα»<br />Στη συνέχεια μας πληροφόρησε ότι τον έδιωξαν από τη νομαρχία και ότι είχε νιώσει την ακατανίκητη επιθυμία να φύγει αφήνοντάς τα όλα πίσω. Η μάνα του ήταν η μόνη που γνώριζε που βρισκόταν. Η Κυρία Ουρανία αποδείχτηκε άριστη ηθοποιός ακόμα και μπροστά στην Πέτρα. Ύστερα ζήτησε στο τηλέφωνο εμένα. Η φωνή του ήταν ζεστή αλλά μιλούσε κι αυτός συγχυσμένα. Κοντολογίς ήθελε να μου πει πως δεν έπαψε να με βλέπει σαν φίλο επειδή του πήρα την Πέτρα. Εγώ όμως καθόλου σίγουρος δεν ήμουν ότι αυτά τα δυο ίσχυαν. Οι δυνατές παρορμήσεις, προέρχονται κι από παράγοντες εξωτερικούς. Αν η Πέτρα δεν ένιωθε τόσο πιεσμένη ίσως ποτέ να μην ανταποκρινόταν σε αυτό το φιλί. Ίσως να ένιωθε ότι μου το χρωστάει και το πήρε σαν έναν τρόπο για να μου ξεπληρώσει τη συμπαράσταση. Ξέρω κι εγώ; Στη συνέχεια μου είπε ότι μένει σε ξενοδοχείο γιατί δεν ήθελε καθόλου επαφές με γνωστό κόσμο και δημοσιογράφους. Του είπα να πάει στη Λίζα. Τώρα που οι δημοσιογράφοι είχαν ανακαλύψει και το δικό μου σπίτι, δεν ήταν το καλύτερο μέρος γι’ αυτόν. <br />Σχολιάζοντας τα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών, μου ανέφερε τη Ζαχαρούλα. Είπε κάτι που με ξάφνιασε και με έβγαλε τελείως από την μέχρι τότε αντίληψη των γεγονότων. «-Η Ζαχαρούλα δεν έχει ιδέα πόσο κοντά στο θάνατο έφτασε.» <br />Του ζήτησα να μου εξηγήσει περισσότερα γι’ αυτό και το έκανε. Εν ολίγοις ο Χάρης, προσπάθησε να πάρει την οργή του Τάσου από τη Ζαχαρούλα και να τη ρίξει στον Αλέξανδρο, επειδή πίστευε πως σε έναν άντρα θα το σκεφτόταν να βιαιοπραγήσει. Έπεσε όμως έξω.<br />«-Γιατί ρε Χάρη; Γιατί έπρεπε να τα χειριστείς έτσι τα πράγματα; Τον Τάσο, αφού τον ήξερες, γιατί; <br />-Γιατί δεν είχα το θάρρος να τα χειριστώ αλλιώς, μη το ψάχνεις…» <br /><br />Οι αποκαλύψεις του Χάρη από τηλεφώνου με άφησαν άναυδο. Έκανε αγώνα για να γίνει αποδεκτός σαν ομοφυλόφιλος στην Αθήνα. Κάποια στιγμή σιχάθηκε το ανήλεο κυνηγητό της σεξουαλικής ικανοποίησης. Ήρθε στο Μεροσαυτό για να ζήσει μια πιο ήρεμη ζωή. Μου ομολόγησε πως το ενδιαφέρον του για τις γυναίκες δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. <br />«-Η Πέτρα γνωρίζει πως αν δεν με είχε βιάσει ο πατέρας μου, άλλη θα ήταν η σεξουαλική μου πορεία. Και είναι η μόνη που είχε το κουράγιο να το παλέψει, αλλά τη γνώρισα αργά. Το να κάνω έναν αποτυχημένο γάμο δεν ήταν ότι χειρότερο. Άλλωστε η Ζαχαρούλα θα έβγαινε κερδισμένη από αυτό και οικονομικά και κοινωνικά. Την ενδιαφέρει πολύ το κοινωνικό της πρόσωπο βλέπεις. Το να αποτύχω σε μια σχέση με την Πέτρα όμως, θα ήταν ολέθριο. Γιατί δεν ξέρω τι έχεις καταλάβει. Την αγαπώ πολύ. Γι’ αυτό επιθυμούσα να βρεθείς εσύ δίπλα της. Δεν μπόρεσα να σκεφτώ κάτι καλύτερο γι’ αυτήν και φρόντισε να μην ακούσει τι σου λέω».<br />Παρακάλεσα τη Πέτρα να μου φτιάξει έναν καφέ. .<br />Με κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα αναποφάσιστη. Ύστερα είπε μόνο, «Χα!» και σηκώθηκε για να πάει στην κουζίνα. Κανείς δεν περίμενε ότι θα το πίστευε, αλλά για την ώρα με βόλεψε αυτό. Ο Χάρης που άκουσε στο τηλέφωνο ακόμα και το καγχασμό της, γέλασε. <br />«-Ξέχασα βέβαια να σου πω, πως δεν είναι και το πιο εύκολο άτομο» <br />Όταν η Πέτρα ήρθε με τους καφέδες στα χέρια, της έδωσα το ακουστικό. Ο Χάρης είχε να πει και σ’ αυτήν κάτι ακόμα. Δεν άκουσα τι της είπε. Τα μάτια της όμως γέμισαν δάκρυα. Η φωνή της έσπασε, τα χέρια της έτρεμαν. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα έτρεχα δίπλα της, να τη στηρίξω. Μιλούσε όμως με τον άνθρωπο που απ’ ότι ο ίδιος είπε, την είχε εμπιστευτεί στα χέρια μου. Αυτός ο τοίχος θα υπήρχε αιώνια ανάμεσα σε μένα και σε κείνην. Ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος θα είχε ποτέ το δικαίωμα να μπει ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, είτε επικοινωνούσαν μεταξύ τους είτε όχι. Εκείνη την ίδια στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να την ξεγράψω οριστικά και αμετάκλητα. Ένιωθα όμως ότι τις αμέσως επόμενες στιγμές θα βίωνε τη χειρότερη απώλεια. Ήδη της συνέβαινε, ακούγοντας το Χάρη να την αποχαιρετά. <br />Αρνήθηκε να της πει που θα πάει αλλά της είπε ότι θα φύγει. Ότι κάποια στιγμή θα επικοινωνήσει εκείνος μαζί μας όταν τα πράγματα θα έχουν ηρεμήσει αρκετά, αλλά ότι δεν επιθυμεί να τον ψάξουμε. Της είπε ότι ξέρει τη συμπάθειά της για μένα κι ότι πιστεύει πως είμαι ο ιδανικός άντρας γι’ αυτήν. Ύστερα έκλεισε και η Πέτρα έμεινε με το ακουστικό ακουμπισμένο στο λαιμό της πνιγμένη στα δάκρυα. Σηκώθηκα. Την τριγύριζα σαν τη μύγα και δεν ήξερα αν έπρεπε να της πω κάτι, ή να την αγκαλιάσω. Το θολό της βλέμμα έπεσε πάνω μου. <br />«-Την ώρα που μας μίλαγε, έπινε. Κάτι κακό έχει βάλει στο νου του. Τον χάνουμε και δεν μας είπε ούτε σε ποιο ξενοδοχείο έχει πάει.<br />-Ας ελπίσουμε ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο» Βρήκα να της απαντήσω μόνο και μόνο για να την εξαγριώσω. <br />«-Μα κάνε κάτι τότε! Τι να ελπίσουμε;<br />-Οκ οκ. Θα πάρω στις πληροφορίες για να βρω από πού μας πήρε. Ηρέμησε». <br />Αλλά δεν έλεγε να ηρεμήσει. «-Τι πληροφορίες ρε Παντελή; Δεν είδες ότι πήρε από το κινητό του; Το όνομά του όταν αναβόσβηνε στο καντράν του δικού μου δεν το είδες; Δίπλα ήσουν!» <br />Σωστά δίπλα ήμουν. Και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Η Πέτρα, σαν το θηρίο στο κλουβί του πηγαινοερχόταν και άφριζε. Ήξερα πως έχει δίκιο. Εκείνες οι παρτίδες σκάκι που έπαιζα μαζί του τα βράδια στη βεράντα, μου είχαν πει κάτι για τη σκέψη του. Πάντα με έστελνε σε ένα άλλο σημείο από αυτό που σκόπευε να χτυπήσει. Όταν όλες οι δυνάμεις μας ήταν συγκεντρωμένες στη μια πλευρά της σκακιέρας, αυτός με ένα μόνο άλογο, μου έκανε ματ στην άλλη πλευρά. Ο Χάρης είχε και πάλι βγάλει το άλογό του. Ήξερα πως δεν υπάρχει τρόπος να αποτρέψω τη συνέχεια. <br />Δεν ήθελα να της το πω αυτό. Και υπάκουσα στην εντολή της να τηλεφωνήσω στην κυρία Ουρανία και να τη ρωτήσω σε ποιο ξενοδοχείο μένει ο Χάρης, γιατί πίστευε ότι σε μένα θα το πει. Η κυρία Ουρανία με ρώτησε που βρίσκομαι και εγώ της απάντησα ότι κρύβομαι από τους δημοσιογράφους, χωρίς να της κάνω ξεκάθαρο το που βρισκόμουν. Μου είπε το ξενοδοχείο, ένα μικρό οικογενειακό κάπου στα Πατήσια. Η Πέτρα τηλεφώνησε στη ρεσεψιόν. Ζήτησε από τον υπάλληλο να πάει να ελέγξει στο δωμάτιο του Χάρη, αν είναι μέσα ο ίδιος και σε τι κατάσταση βρίσκεται. Του εξήγησε ότι αντιμετωπίζει κάποια ψυχολογικά προβλήματα και ο υπάλληλος είπε ότι τον έχει αναγνωρίσει. Ύστερα περιμέναμε το τηλεφώνημά του για να μας πει τι ακριβώς συμβαίνει. Περιμέναμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-3468682146959741662?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-21605143046132656382011-02-14T17:07:00.001+02:002011-02-14T17:07:02.401+02:00ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ<br /><br /><br /><br /> Το μεσημέρι ξύπνησα στο κρεβάτι μου. Πήγα να δω την Πέτρα στον καναπέ του καθιστικού, αλλά είχε φύγει. Έφτιαξα καφέ για έναν ως συνήθως. Μετά σκέφτηκα πως έπρεπε να επαναλάβω τη βόλτα στο λιμανάκι, μήπως και κατάφερνα να πάω τελικά σε κείνο το κάστρο. Όσο κι αν δεν μου άρεσε η ιδέα, έκανα τελικά χρήση της πιστωτικής μου κάρτας, αλλά θα έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτικός και συγκεντρωμένος από δω και πέρα χωρίς άλλη αναβολή. Πήρα το καινούργιο σημειωματάριό μου, αφού το παλιό το είχα γεμίσει με τις παρατηρήσεις μου για τους ανθρώπους του νησιού, γνωστούς κι αγνώστους. <br />Μιάμιση ώρα μετά, βρισκόμουν στο καφενείο του λιμανιού. Αυτή τη φορά ήταν γεμάτο κόσμο και αυτό μου αναπτέρωσε τις ελπίδες για τη βάρκα που θα με περνούσε απέναντι. Ο Καφετζής ήταν στη θέση του. Το καφενείο μέσα γεμάτο άντρες και έξω από αυτό, τυλιγμένες με μακριές εσάρπες κάθονταν δυο γυναίκες και έπιναν καφέ. Μπήκα μέσα και έψαξα για άδεια καρέκλα. Δεν υπήρχε. Ρώτησα τον καφετζή αν υπάρχει ανάμεσά τους κάποιος με βάρκα, ώστε να κάνω τη δουλειά μου. <br />"-Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε άτομα αυτή τη στιγμή με βάρκα. Αλλά αμφιβάλω αν θα προθυμοποιηθεί να σε πάει κανείς. <br />–Και γιατί αυτό;". Ρώτησα κάπως εκνευρισμένος. <br />"–Έχει χαθεί ένα παλικάρι και το ψάχνει όλο το χωριό. Είμαστε όλοι μας αναστατωμένοι. Παιδί που αγαπούσε το Θεό, της εκκλησίας και έψελνε σαν τους αγγέλους. Τώρα δα ετοιμάζονται να φύγουν και να ψάξουν με τις βάρκες σε όλους τους όρμους και τις κρυφές παραλίες στη δυτική πλευρά του νησιού. Οι μισοί είναι κιόλας έξω και ψάχνουν. <br />-Κατάλαβα. Σε άσχημη μέρα έπεσα. <br />-Ναι, δεν ήσουν τυχερός σήμερα. Ανησυχούμε γιατί το παιδί δεν είναι και πολύ καλά. Έχει διάφορα ψυχολογικά προβλήματα».<br /> Είπε ο καφετζής και χάθηκε πάλι πίσω από τα ψυγεία για τις παραγγελίες. <br />Ξαφνικά σηκώθηκαν όλοι με μιας και βγήκαν από το καφενείο. Μόνο ένας γέροντας έμεινε στη θέση του και συνέχισε αμέριμνος να ρουφάει τον καφέ του.<br />"-Δεν πας εσύ με τους άλλους;" Τον ρώτησα.<br />"-Τζάμπα ο κόπος τους. Αν δεν γυρίσει μόνος του, έχει φουντάρει». Είπε αδιάφορα αυτός και άρχισε να παίζει το κομπολόγι του. <br />Στην πόρτα του καφενείου εμφανίστηκε ένας μεγαλόσωμος άντρας με τατουάζ και κοίταξε γύρω. «–Έφυγαν;» Ρώτησε το γέρο. «–Ναι πάνε». Του απάντησε εκείνος. <br />«-Άντε να δούμε τι θα καταφέρουμε. Α ρε Ιάσονα φωτιές που μ’ άναψες!». Είπε με απελπισμένη φωνή ο άντρας και βγήκε πάλι από το καφενείο. <br />«-Ο Bigboy». Σχολίασε σε μένα ο γέροντας. «-Αφεντικό του Ιάσονα. <br />-Του χαμένου υποθέτω.<br />-Του χαμένου. Ναι».<br />Έγραψα στο σημειωματάριό μου. «Ένας Ιάσονας χάθηκε. Τον ψάχνει όλο το νησί».<br /><br />Άκρη δεν έβλεπα να βγάζω μέσα στη χώρα, πήρα λοιπόν το λεωφορείο και γύρισα πίσω στο χωριό. Η κατάσταση άρχισε να μου τη δίνει. «Τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτό το μέρος; Τίποτα δεν μπορεί να κάνει κανείς;». Μούγκριζα και πηγαινοερχόμουν σαν το θηρίο στο κλουβί του, μέσα στο σαλόνι. <br />Έπεφτα από την ανησυχία στην απογοήτευση και από την απογοήτευση στην περιέργεια και από την περιέργεια στην κούραση κι όλα αυτά για τις υποθέσεις των άλλων. Δεν γινόταν να συνεχίσω έτσι. Να χαλάω τα λεφτά μου, να κοιμάμαι και να ξυπνάω με την αναβολή να παίζει σε πρώτο πλάνο. <br />«Πάει και τέλειωσε, δεν θα ξαναβγώ έξω αν δεν προχωρήσω την ιστορία μου σε βαθμό ικανοποιητικό». Είπα. Στην τελική είχα και το ίντερνετ, μπορούσα να ψάξω τις πληροφορίες μου εκεί. Ακόμα και για το κάστρο. Όσο για την ησυχία, πιο πολύ θα έβρισκα στο διαμέρισμά μου στο Χαλάνδρι. Εδώ η φασαρία ήταν ύπουλη. Ξεπεταγόταν μέσα στην απόλυτη ησυχία σαν διάολος και ήταν για το λόγο αυτό δυο φορές πιο ενοχλητική. Το χτύπημα ενός κουδουνιού σ’ έκανε να πετάγεσαι στο ταβάνι. Η βγαλμένη εξάτμιση μιας μηχανής, σ’ έκανε να χοροπηδάς για δέκα ολόκληρα λεπτά. Ενώ στην Αθήνα τα έχει όλα συνηθίσει το αυτί. Δεν σε αποσπούν. <br />Ότι ήταν να μάθω από τοπικούς παράγοντες για το θέμα μου, το έμαθα. Τα επιπλέον μπορούσα να τα ψάξω κι από αλλού. Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι κι αν δεν πήγαινα ποτέ στο κάστρο. Τώρα το έβλεπα καθαρά. Η δουλειά μου θα προχωρούσε πολύ γρηγορότερα στην Αθήνα. Βγήκα στη βεράντα. Ο ήλιος είχε πυρπολήσει τον ουρανό και τη θάλασσα. Ένα κόκκινο ποτάμι περνούσε τρέχοντας πάνω από το κεφάλι μου και μέσα από το σπίτι, ο Λέοναρντ Κοέν καληνύχτιζε τον κόσμο. Τα νησιά τριγύρω αχνοφαίνονταν στο μεταίχμιο και στη μέση της θάλασσας, η βραχονησίδα φάλαινα όπως την έλεγα, σου έδινε την εντύπωση πως βγάζει αφρούς από το στόμα. Τώρα πεντέξι βάρκες πλησίαζαν προς τα κει και στις δύο από αυτές, έπαιζε κιόλας πάνω κάτω το φως από τους θαλάσσιους φακούς. Μόλις βράδιασε, οι φωτοβολίδες από τις βάρκες, έκαναν τη νύχτα μέρα. Κόκκινη μέρα. <br />Θυμήθηκα πως οι κάτοικοι έψαχναν εκείνο τον νέο, τον Ιάσονα και υπέθεσα πως έφτασε η έρευνα μέχρι το σημείο εκείνο. <br />Από την άλλη μεριά της βεράντας, μπορούσα να δω στα έξι χιλιόμετρα τα χωριά το ένα δίπλα στο άλλο, το βουνό που έγερνε πάνω από αυτά και τις εκτάσεις της γης, που ήταν χωρισμένη κατά ιδιοκτησίες με μαντρότοιχους. Αλλού ελιές, αλλού αμπέλια και αλλού κυπαρίσσια. Μπήκα στη διαδικασία να σκέπτομαι, αν ήμουν ο Ιάσονας που θα μπορούσα να κρυφτώ; Σίγουρα δεν θα κολυμπούσα όλες αυτές τις ώρες. Αν ήθελα την ησυχία μου, θα πήγαινα στην κοίτη ενός μικρού χειμάρρου ή, στο κούφωμα κάποιας θαλάσσιας σπηλιάς. Πάνω στο βουνό δεν θα μπορούσα να σταθώ από τον αέρα και μόνο νεκρός θα έμενα τόσες ώρες μέσα στο νερό. Άρα έψαχναν ένα νεκρό οι βάρκες; <br />Πως με παρέσυρε έτσι αυτός ο κολότοπος! Αυτό το οδυνηρά όμορφο νησί που σαγηνεύει σαν την Κίρκη τους επισκέπτες του και τους κρατάει εκεί ναρκωμένους για να τους τραγανίζει σιγά σιγά τα όνειρα και τις ελπίδες τους, «πηγαίνοντας τις ζωές τους στων σχέσεων και συναναστροφών την καθημερινή ανοησία, ώσπου να γίνουν ξένες, φορτικές….»<br />Και καθώς οι στίχοι του Καβάφη με αφύπνισαν, είδα τις συναναστροφές να ψάχνουν τον Ιάσονα. Έναν ψυχοπαθή τέως ναρκομανή, τέως μουσικό, τέως βαποράκι, τέως ζωντανό κύτταρο που ζούσε πια ψέλνοντας και σβήνοντας κεριά στην εκκλησία. Και κόντρα σ’ αυτό, άκουσα μια γυναικεία φωνή που έφτανε πιο μακριά από τις φωτοβολίδες κι ακόμα πιο μακριά από τον πεσιμισμό μου. Μια φωνή που ερχόταν κι από το βουνό κι από τα σύννεφα κι από τη θάλασσα κι από τις σπηλιές. «Άργοοοο!». <br />Ήταν η Πέτρα που έψαχνε ακόμα το σκύλο της. <br /><br /><br /><br />Καθώς έβλεπα τις βάρκες να έχουν σταματήσει στη μύτη ενός όρμου λίγο πιο δυτικά από το σπίτι μου, μου ήρθε στη θύμηση η γνωριμία μου με έναν τύπο που μου είχε συστηθεί σαν Ιωάννης. Ήταν τέλος Σεπτέμβρη και ο κόσμος στην παραλία λιγοστός. Επί τρεις συνεχόμενες ημέρες έβλεπα έναν άνθρωπο να στέκεται στη μύτη του όρμου που τώρα ερευνούσαν οι βάρκες. Καθόταν οκλαδόν για κανένα δίωρο και όταν σηκωνόταν, κουνούσε το κεφάλι του με τρόπο που έδειχνε πως συνομιλεί με κάποιον. Τον κάποιο, δεν τον είδα ποτέ. Ύστερα ο νέος άντρας κατηφόριζε το λόφο και προχωρούσε προς το μέρος μου. Την πρώτη φορά που πέρασε από μπροστά μου, κούνησε το κεφάλι του. Του κούνησα κι εγώ το δικό μου. Τη δεύτερη έκανε το ίδιο, αλλά είπε ταυτόχρονα και τη λέξη «καλησπέρα». Την Τρίτη και τελευταία φορά που τον είδα, σταμάτησε και μου ζήτησε τσιγάρο. Εγώ εκείνη την περίοδο προσπαθούσα να το κόψω, αλλά είχα μαζί μου σε μια κασετίνα δυο τσιγάρα άφιλτρα, μήπως με πιάσει καμιά τρέλα και τρέχω. Του έδωσα το ένα κι έβαλα την κασετίνα πίσω στη θέση της. <br />«-Ξέρετε, προσπαθώ να το κόψω και δεν παίρνω μαζί μου πακέτο». Είπε.<br />«-Κι εγώ το ίδιο, αλλά έχω μαζί μου πάντα κάνα δυο.<br />-Εγώ δεν έχω.<br />-Προφανώς.<br />-Προτιμώ να μην έχω.<br />-Ναι αλλά δεν σε σταματάει αυτό από το να καπνίζεις τελικά.<br />-Όχι, τίποτα δεν με σταματάει. Αλλά τώρα, μόνο κανένα τσιγάρο που και που κάνω.<br />-Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις; <br />-Πολλά. Παλιά έκανα πολλά.<br />-Τσιγάρα;<br />-Πέστα κι έτσι».<br />Ο Τύπος γέλασε κι αποκαλύφτηκαν στο μπροστινό μέρος τα γυμνά του ούλα.<br />«-Δεν ήμουν πάντα καλό παιδί» πρόσθεσε μέσα στο γέλιο του. «-Μ’ έσωσε όμως ο Θεός».<br />«-Κανείς μας δεν ήταν» Είπα κι εγώ, έτσι για να πω κάτι.<br />«-Δουλεύεις πουθενά εδώ πέρα;<br />-Στο μπαρ που βλέπεις στο τέλος της παραλίας. Είναι του φίλου μου»<br />Είπε αυτός.<br />Εκ των υστέρων έμαθα πως το μπαρ στο τέλος της παραλίας, ανήκε σε αυτόν τον σωματώδη τύπο, τον Bigboy. Τώρα που θυμόμουν τη συζήτηση με τον Ιωάννη, κάπως άρχισε να ξυπνάει το μυαλό μου, να κάνω συνδέσεις. Αυτός ο Ιωάννης μετά από κάθε του φράση σχεδόν, έκανε το σταυρό του. Και όταν έφευγε, με αποχαιρέτησε με την ευχή «Ο Θεός μαζί σου». Οι άνθρωποι στις βάρκες και το νησί ολόκληρο, έψαχναν ένα νέο θρησκευόμενο με το όνομα Ιάσων. Πλέον ήμουν σίγουρος πως ο Ιάσων και ο Ιωάννης, ήταν το ίδιο πρόσωπο. Γιατί μου συστήθηκε έτσι δεν το ήξερα ακόμα. Το μυαλό μου πήγε στον μαθητή του Ιησού, τον Ιωάννη, ίσως του άρεσε να πιστεύει πως ήταν αυτός. Αλλά μπορεί και να ήταν άλλοι οι λόγοι. Λυπήθηκα για το φουκαρά φτωχοδιάβολο. Τώρα μπορούσα να καταλάβω γιατί τόσος κόσμος τον έψαχνε με αγωνία. Ήταν στην κυριολεξία ένας αμνός. Θυμόμουν την εξευγενισμένη του μορφή και την υποτακτική του συμπεριφορά. Όση ώρα μου μιλούσε, είχε σκυμμένο το κεφάλι του και κανένα δυο φορές που έκανα την κίνηση να φτιάξω την πετσέτα μου ή να πιάσω το σάκο μου, έτρεξε να με βοηθήσει. Δούλος του Θεού και δούλος των ανθρώπων. Τόσο βαθιά μέσα στο πετσί του ρόλου του είχε μπει. Και δεν είχε καμιά σχέση αυτό με τη δουλικότητα όπως τη συναντάμε σε πολλούς σύγχρονους ανθρώπους στις μέρες μας. Ο Ιωάννης ή Ιάσων, συμπεριφερόταν σαν να είχε το μάτι του Θεού πάνω του και παρακολουθούσε την κάθε του κίνηση. Για άλλη μια φορά το Μεροσαυτό κατάφερε να με βάλει μέσα στην αγωνία του. Ήλπιζα να τον βρουν το γρηγορότερο και να είναι ζωντανός. Το να έχεις την εικόνα κάποιου στο νου σου, είναι τελείως διαφορετικό από το να ακούς για το θάνατο κάποιου αγνώστου. Γίνεσαι θέλεις δεν θέλεις μέτοχος στη θλίψη. <br />Η Πέτρα έψαχνε το σκύλο της και δεν θα είχε χρόνο για να ερχόταν στο σπίτι μου απόψε, να μου δώσει κάποιες περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτόν τον Ιάσονα. Σίγουρα θα τον είχε συναντήσει στις μοναχικές της βόλτες τα απογεύματα με τον Άργο της. Αυτό δεν μου το είχε εξομολογηθεί η ίδια, ούτε την είδα ποτέ εγώ έξω. Μια μέρα που ο Χάρης είχε έρθει στο σπίτι, έφτιαξε μια ζωγραφιά με στυλό πάνω στο πακέτο από τα τσιγάρα του. Ήταν μια γυναίκα που περπατούσε σε μια παραλία και κρατούσε από το λουρί έναν σκύλο. <br />«-Ζωγράφισες τη μοναξιά ή τη συντροφιά;» Τον είχα ρωτήσει.<br />«-Και τα δύο». Μου απάντησε. «-Η Πέτρα είναι και τα δύο».<br />Έτσι κατάλαβα πως πέρναγε τον ελεύθερο χρόνο της η κοπέλα. <br /><br />Εδώ οι νύχτες είναι μεγαλύτερες απ’ ότι στην Αθήνα. Για μένα τουλάχιστον που μετράω το χρόνο με την ένταση, τα πράγματα έχουν έτσι. Έγραφα, διάβαζα, στριφογύριζα μέσα στο δωμάτιο, έβγαινα στη βεράντα κι άκουγα το γρύλο κοιτάζοντας τα φώτα των απέναντι νησιών και ήταν όλα όμορφα και συνάμα ανυπόφορα. Δεν την αντέχεις τόση αρμονία όταν σε βρει ο έρωτας. Είναι σαν λεπτομέρειες ενός πίνακα με κενή τη θέση του βασικού του θέματος. Είναι σαν να σου βγάζει τη γλώσσα της η ζωή, να σε σαρκάζει. Δεν σε χωράει ο τόπος. Δεν χωράς πουθενά. Δεν χωρούσα πουθενά. Κι αν αυτός ο Ιάσονας δεν χωρούσε επίσης πουθενά παρά τη σχέση του με το Θεό; Σκεπτόμουν πως ίσως κι αυτός είχε ερωτευτεί σε βαθμό τρέλας. Κάποια μπορεί να του την έσπασε και να τον απογοήτευσε. Κάτι τέλος πάντων του είχε κάνει. <br />Είναι ναι, μεγαλύτερες οι νύχτες εδώ. Αλλά και σαν να μην έχει σημασία ο χρόνος, το ακατάλληλο της ώρας, ο διαχωρισμός στις δραστηριότητες ανάλογα με τη θέση του ήλιου. Αυτή η ασημένια σφαίρα στον ουρανό, διεκδικεί συνέχεια την προσοχή σου. Στέκεται στη μέση του ανοιχτού σου παράθυρου και σε καλεί έξω, ξυπνάει τις κοιμισμένες αισθήσεις σου, φέρνει στα χείλη σου λέξεις που τις προφέρεις ασυναίσθητα… θάλασσα, φλοίσβος, ψίθυρος, πόθος, μουσική, ποίηση. «Μα που γύριζες, τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας», που γύριζες, που γυρίζεις. Της πέτρας και της θάλασσας, της Πέτρας…»<br />Δεν θα μπορούσε αυτή η διεκδίκηση του φεγγαριού να αφορά μόνο εμένα. Κανείς δεν ησυχάζει. Όχι μόνο αυτή τη βραδιά που οι βάρκες ψάχνουν τον Ιάσονα. Αλλά κάθε βραδιά. Κάθε εποχή του χρόνου. Βλέπεις κάτι γιαγιάδες τέτοια εποχή να βγαίνουν με τα πλεκτά τους από μια πόρτα και βιαστικά μπαίνουν σε μια άλλη. Κάτι παππούδες που υπολογίζουν την ώρα στο καφενείο για να γυρίσουν σπίτι να πάρουν το χάπι τους. Αλλά υπάρχει και ο κόσμος ο άλλος. Όλοι αυτοί που τρέχουν τη νύχτα πάνω κάτω με τα μηχανάκια και τα αμάξια τους. Όλες αυτές που περπατούν τρεις τρεις στα σκοτεινά γυρίζοντας από το μπαρ, με αστεία, γέλια και φωνές. Η κοινότητα των ξένων, η κοινότητα των ντόπιων, ομάδες που μετά την καλοκαιρινή τρέλα, σχηματίστηκαν ξανά για να αποτελέσουν τη νυχτερινή ζωή του τόπου. Και αυτοί που τις ακούνε μέσα από τα σπίτια τους, ή ξυλιάζοντας στις βεράντες με τις μαδημένες μπουκαμβίλιες. Συμμετέχουν νοερά στο κέφι τους, επειδή κάτι περισσότερο από αυτό θέλουν να κάνουν αυτοί όλοι. Εμείς όλοι. <br />Ξύπνησα πάνω στον καναπέ που είχα σωριαστεί με το ουίσκι στο χέρι μετά τη βεράντα. Το ποτήρι φυσικά δεν βρισκόταν πια στο χέρι μου, αλλά ούτε και στο πάτωμα ή στο τραπέζι. Από την κουζίνα μέσα άκουγα να έρχεται θόρυβος και μια ευχάριστη μυρωδιά μου χτύπησε τη μύτη. <br />«-Άντρας ή γυναίκα είσαι;» Φώναξα στον απρόσμενο επισκέπτη μου.<br />«-Όπως το πάρεις» Απάντησε η φωνή του Χάρη και τον είδα να εμφανίζεται μπροστά μου με δυο κούπες καφέ στα χέρια. Μου πρότεινε τη μία.<br />«-Άλλος έχει το όνομα κι άλλος τη χάρη μου φαίνεται. Λιώμα φαίνεσαι.<br />-Έλα ρε, δυο ποτήρια ήπια. Δεν είμαι έτσι από το ποτό. Δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου, αυτό είναι όλο.<br />-Εγώ πάντως σε βρήκα να κοιμάσαι του καλού καιρού. Τι έκανες όλο το βράδυ ξύπνιος;<br />-Τίποτα. Κοίταζα τις βάρκες που έψαχναν τον Ιωάννη, δηλαδή τον Ιάσονα. <br />-Τον βρήκαν δυστυχώς. Έπεσε από το βράχο στη θάλασσα, μόνο που εκεί που έπεσε ήταν επίσης βράχος, είκοσι πόντους κάτω από το νερό. <br />-Μα καλά δεν το ήξερε; Κάθε μέρα πήγαινε εκεί. <br />-Φυσικά και το ήξερε. Γι’ αυτό και έπεσε από εκεί.<br />-Μα γιατί, τι λόγο είχε ν’ αυτοκτονήσει;<br />-Νομίζω πως δεν ξεπέρασε ποτέ το θάνατο της κοπέλας του. Ο Ιάσονας όταν έμενε στην Αθήνα ήταν μπλεγμένος με τα ναρκωτικά. Ήταν μουσικός κι έπαιζε κιθάρα σε ένα συγκρότημα. Πολλά τραγούδια του γκρουπ ήταν δικά του. Ίσως τους έχεις ακούσει, λέγονταν dreamers. Ο Bigboy ήταν drummer σε αυτό το συγκρότημα. Ήταν καλοί και είχαν αποκτήσει πολλούς θαυμαστές. Είχαν προλάβει να βγάλουν και δυο LP. Ύστερα ο Ιάσονας έφερε στο γκρουπ μια κοπέλα. Ήταν απ’ όσο έχω ακούσει ένα πανέμορφο και αθώο πλάσμα. Ο Ιάσονας τη λάτρευε. <br />Η κοπέλα δεν είχε σχέση με τα ναρκωτικά και τον απέφευγε αν και τον είχε ερωτευτεί κι εκείνη. Ο Ιάσονας έκανε αποτοξίνωση και έκοψε τις επαφές του με τα κυκλώματα. Ο Bigboy όμως που είχε ένα μπαρ στη Γλυφάδα, δεν είχε καταφέρει να ξεφύγει από τους νονούς. Τον εκβίαζαν κάθε τόσο ζητώντας όλο και μεγαλύτερο ποσό χρημάτων. Μπάτσοι ήταν. Την τελευταία φορά τους την έστησε. Ειδοποίησε την ασφάλεια και αυτοί σημάδεψαν τα χρήματα. Πιάσανε τους εκβιαστές αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί. Οι φίλοι τους, πάλι μπάτσοι, για να τον εκδικηθούν έβαλαν βόμβα μέσα στο μπαρ. Η βόμβα έσκασε το βράδυ που το συγκρότημα έπαιζε και το μπαρ ήταν κατάμεστο από κόσμο. Έγινε χαμός. Θα έχεις ίσως ακούσει την περίπτωση. Σκοτώθηκαν τρία άτομα, τραυματίστηκαν πολλοί, μακελειό έγινε. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και η Μιρέλλα. Η κοπέλα του Ιάσονα. Ο Ιάσονας που είχε τραυματιστεί σοβαρά, όταν βγήκε από το νοσοκομείο, πήγε να ξαναπέσει στα ναρκωτικά. Ο Bigboy που ένιωθε ένοχος για το θάνατο του κοριτσιού, τον απέτρεψε. Του πήρε τη δόση που τον είχε προμηθεύσει ένας παλιός ντίλερ και την έστειλε πίσω σ’ αυτόν, με την προειδοποίηση ότι αυτή τη φορά θα τους ξεπαστρέψει έναν έναν ο ίδιος προσωπικά. Άφησαν ήσυχο τον Ιάσονα λοιπόν γιατί ο Bigboy δεν είναι απ’ τα παιδάκια που τα αγνοείς. Και μετά αυτός τον έφερε στο νησί και τον βοηθούσε να σταθεί στα πόδια του. Αλλά ο Ιάσων ποτέ δεν έγινε ξανά ο παλιός του εαυτός. Ένας άλλος άνθρωπος βρέθηκε στη θέση του και ήταν αυτός που γνώρισες. Ο Bigboy τον είχε κάτω από τη φροντίδα του. Αλλά αυτός δεν νοιαζόταν πια για τίποτα. Είχε παραιτηθεί από όλα και απέκτησε στενές σχέσεις με το Θεό. Εκτός αυτού, είχε πάθει κάποια μόνιμη βλάβη στον εγκέφαλο μετά από κείνη την επίθεση στο μπαρ. Ποτέ δεν μιλούσε για τη Μιρέλλα ή για τη νύχτα εκείνη και ο Bigboy δεν ήξερε πόσα θυμάται και τι.<br /> Είμαι περίεργος να δω τι έχει καταλάβει η Πέτρα γι’ αυτόν, τον έβλεπε κάθε μέρα εκεί στην παραλία. Μερικές φορές του πήγαινε και κανένα cd. Αγαπούσε πολύ τα παλιά ροκ". <br /><br />Καθώς ανέφερε την Πέτρα, βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω αν τελικά αυτοί οι δυο είναι ζευγάρι. <br />«-Τι να σου πω τώρα ρε Παντελή. Εσύ αν το πεις αυτό, ξέρεις τι να κάνεις μετά. Εγώ αν το πω, δεν μπορώ να φανταστώ τη συνέχεια. Ή δεν έχεις πάρει είδηση τίποτα;»<br />Μου απάντησε.<br />Πήρα δεν πήρα είδηση, δεν μπορούσα να καταλάβω το δέσιμό τους, αφού και οι δυο ομολογούσαν πως ήταν κάτι παραπάνω από φιλία. Δεν το ονόμαζαν όμως. <br />Όταν τον ρώτησα τι περιμένει από την Πέτρα, μου απάντησε με τη φράση «απολύτως τίποτα», αλλά όταν του είπα ότι θα επιχειρήσω τότε να την προσεγγίσω εγώ, πάγωσε. Ένιωσε τότε την ανάγκη να μου εξηγήσει τη σχέση του με τον Τάσο. <br />Ότι είναι ένας τύπος που ανέχεται όλες τις παραξενιές του , χωρίς να τον ζαλίζει με πολλές ερωτήσεις και επιπλέον είναι υπάκουος σαν σκυλί. <br />«-Αλλά ζηλεύει ο κερατάς. Ζηλεύει παθιασμένα. Το μόνο μέρος που μπορώ να πάω να ηρεμήσω χωρίς να με ακολουθεί, είναι το σπίτι σου. <br />-Νομίζεις». Του είπα καθώς κοίταξα έξω από το παράθυρο, στο δρόμο. Το ανοιχτό φορτηγάκι του Τάσου ήταν παρκαρισμένο στην άκρη του δρόμου κι αυτός μέσα κάπνιζε αρειμανίως με το βλέμμα του καρφωμένο στην πόρτα μου. <br />«-Άντε κοπάνα την, σε περιμένει. Δεν θέλω να έχω και τις εφόδους του τώρα» <br /><br /><br />Λίγο πριν φύγει ο Χάρης μου είπε, πως ο Ιάσονας στην Ελλάδα δεν είχε συγγενείς. Οι γονείς του είχαν πεθάνει πριν χρόνια στην Ιταλία όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και πως εδώ ήταν χωρίς οικογένεια. Το Μεροσαυτό μπορεί να τον αγάπησε, αλλά στην κηδεία του θα είναι μόνο ο Bigboy από πλευράς συγγενών. Είχε σκεφτεί λοιπόν να πάμε οι Αθηναίοι που ζούσαμε εκεί για συμπαράσταση στον Bigboy. Εμένα βέβαια ο τελευταίος δεν με ήξερε παρά μόνο οπτικά, αλλά δεν είχε σημασία. Συμφώνησα. Ύστερα κοίταξε το ρολόι του και είπε πως έχει αργήσει. Τον περίμεναν η μάνα του και η Πέτρα για φαγητό στο σπίτι. Λύσσαξα. Δηλαδή η άλλη δεν μπορούσε να φάει χωρίς αυτόν; Η μάνα του καλά, να το καταλάβω. <br />«-Προχτές σε περίμενε όλη τη νύχτα εδώ. Που ήσουν και δεν την πήρες ούτε ένα τηλέφωνο;» <br />Μου είπε πως ο πατέρας του τηλεφώνησε πως δεν νιώθει καλά και, έτρεξαν με τη μάνα του μέχρι το χωριό για να τον βοηθήσουν. Τον πήγαν στο νοσοκομείο σίγουροι σχεδόν πως έχει πάθει έμφραγμα, γιατί είχε πόνο στο στήθος και είχε πιαστεί η ωμοπλάτη του. Αλλά μετά τις εξετάσεις που του έκαναν, αποδείχτηκε πως είχε αρπάξει ένα χοντρό κρύωμα. Εκεί στον κήπο που παλεύει με τα νερά, ιδρώνει, τον χτυπά ο αέρας, στεγνώνει και δεν θέλεις πολύ. <br /><br />«-Πάντως την πνευμονία την έχει σίγουρη και τώρα είναι κρεβατωμένος με αντιβίωση και κλαίει τη μοίρα του. Θα συνέλθει. Επιφορτίστηκα και με την ευθύνη να του πηγαίνω φαγητό κάθε μέρα με τον Τάσο. Του αγόρασα και μια τηλεόραση για να μη βρίζει μόνος του όλη τη μέρα ο μαλάκας. Κόντεψε να μου τη φέρει στο κεφάλι. «-Τι με πέρασες εμένα για αργόσχολο και μου έφερες τηλεόραση; Πάρ’ την από εδώ, εγώ έχω δουλειές να κάνω. Δεν προλαβαίνω για χαζομάρες».<br />Χρειάστηκε να τον απειλήσω για να μείνει στο κρεβάτι. Μάλλον του άρεσε αυτό. Και τώρα κάθεται εκεί σαν καλό παιδί και με περιμένει να του πάω το φαγητό και κανένα περιοδικό να διαβάζει».<br />Η πνευμονία σε έναν μεγάλο άνθρωπο δεν είναι υπόθεση εύκολη. Αλλά ο Χάρης πιστεύει ότι ο πατέρας του είναι σκυλί αντοχής και θα την ξεπεράσει εύκολα. <br />Δεν έχει συνειδητοποιήσει πως ακόμα και οι πιο σκληροί γίνονται αδύναμοι μπροστά σε μιαν αρρώστια. Μερικοί άνθρωποι σου δίνουν την εντύπωση πως ποτέ δεν πρόκειται να αρρωστήσουν, ή να πεθάνουν. Την περνάνε αυτή την εικόνα, γιατί ούτε και οι ίδιοι έχουν σκεφτεί πόσο ευάλωτοι είναι και πόσο εύκολα μπορεί να αποχαιρετήσουν αυτό τον κόσμο. Σκεπτόμουν πως αυτό το «μια κακία μένει», θα πρέπει να έγινε σλόγκαν αφότου η ανθρωπότητα γνώρισε τον κυρ Στράτο. <br /><br />Ξέχασα να ρωτήσω το Χάρη αν η Πέτρα βρήκε τελικά το σκύλο της, τον Άργο. Σκέφτηκα όμως, ότι όσες φορές και να τον βρει τόσες θα τον χάσει. Ο Άργος είναι ένα ντόπιο αδέσποτο που η Πέτρα αγάπησε και μάζεψε και περιέθαλψε. Μπορεί να την αγαπάει κι αυτός με τον τρόπο του αφού κάνει μεγάλες χαρές όταν την ξαναβλέπει, αλλά έχει συνηθίσει να ζει ελεύθερος. Να τριγυρίζει στα χωριά και στις παραλίες, να τον ταΐζουν οι τουρίστες, να κυνηγά τις γάτες και τους γλάρους, να ξεπαστρεύει τις κότες έξω από τα κοτέτσια τους. Η Πέτρα φοβάται πως κάποιος ντόπιος θα του την ανάψει κάποια στιγμή, κυρίως για τις κότες και κάθε φορά, του αγοράζει ένα καινούργιο λουρί πιο γερό από το πρώτο, για να τον κρατάει κοντά της. Αλλά τον Άργο δεν τον πτοούν τα δεσμά. Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να εμποδίσει το ένστικτό του που τον σπρώχνει να βγει ξανά στους δρόμους και να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του. <br />Η τελευταία πληροφορία που πέρασα στο Χάρη το πρωινό αυτό, ήταν ότι σε δυο μέρες φεύγω από το Μεροσαυτό και γυρίζω πίσω στην Αθήνα, για να τελειώσω το βιβλίο μου εκεί. Ήλπιζα πως μαθαίνοντας η Πέτρα για την αναχώρησή μου, θα έρθει να με δει. Να πούμε τουλάχιστον ένα αντίο. Ο ίδιος δεν τόλμησα να της τηλεφωνήσω. Είχα ακόμα μια ευκαιρία να τη δω κι αυτή θα ήταν την επομένη στην κηδεία του Ιάσονα. Όχι μόνο γιατί είχα συμπαθήσει τον άτυχο νέο, όχι μόνο γιατί μου το είπε ο Χάρης να παραβρεθούμε για συμπαράσταση στον Bigboy, αλλά και γιατί ήξερα πως η Πέτρα θα ήταν εκεί, δεν γινόταν να μην παραβρεθώ σε αυτή την κηδεία. Μόνο που καθυστέρησε να γίνει κι εγώ ανέβαλα το ταξίδι μου γι’ αυτό. <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κηδείες και γάμοι<br /><br /><br /><br />Πρέπει να κάνω κάτι με το σύστημα καταγραφής των γεγονότων. Έτσι όπως πάω, στο τέλος θα χαθώ. Δηλαδή όχι πως αυτό δεν έχει ήδη συμβεί. Αλλά δεύτερο και τρίτο χάσιμο μέσα στην ίδια υπόθεση πάει πολύ. Όταν άρχισα να γράφω μέσα εδώ, δεν το έκανα με σκοπό να καταγράψω την κάθε μέρα ξεχωριστά, δεν ήξερα καν ότι θα καταλήξω να χρησιμοποιώ αυτό το σημειωματάριο σαν προσωπικό ημερολόγιο. Δεν θυμάμαι την ακριβή ημερομηνία των γεγονότων, παρά μόνο τη σειρά τους και με αυτό τον τρόπο τα αναφέρω. Αλλά υπήρξαν κάτι σημαδιακές ημέρες, όπως εκείνη που γνώρισα την Πέτρα, Σάββατο του Νοέμβρη του 2003. <br />Τα Σάββατα ο Χάρης δεν δουλεύει και τα πρωινά πηγαίνει βόλτα στη χώρα όπου κάνει τα ψώνια του και μετά κάθεται στο καφέ του λιμανιού. Πάντα τον βλέπω με παρέα εκεί. Εκείνη τη μέρα, δεν τον ενόχλησε κανείς. Ήταν βλέπεις με μια όμορφη κοπέλα, δεν ήθελαν να του κάνουν χαλάστρα. Η Πέτρα και ο Χάρης κάθονταν κοντά ο ένας στον άλλο για να ακούγονται όταν ψιθύριζαν, κι έτσι τους βρήκα όταν πήγα εκεί να τον συναντήσω. Μου έδωσαν από την αρχή την εντύπωση πως είναι ζευγάρι. Στην πορεία διαψεύστηκα, αλλά όχι τελείως. <br />Η κηδεία του Ιάσονα έγινε χθες. Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου.<br /> Παρά το γεγονός ότι αυτός δεν ήταν από το Μεροσαυτό, η κοσμοσυρροή ήταν μεγάλη. Ο Bigboy κατάφερε να πείσει τον ιατροδικαστή που ήρθε να εξετάσει τις συνθήκες του θανάτου του, ότι αυτός δεν αυτοκτόνησε και ότι επρόκειτο για ατύχημα. Δηλαδή δεν τον έπεισε, αλλά δέχτηκε να γράψει στην αναφορά του «ατύχημα», για να έχει ο Ιάσων μια χριστιανική κηδεία, μιας και ήταν τόσο κοντά στο Θεό τα τελευταία χρόνια της ζωής του. <br />Οι άλλες μέρες με όνομα, ξεπετάγονται σαν πιτσιλιές εδώ κι εκεί, μέσα στο χρονικό χάος που επικράτησε μέσα μου από τη στιγμή που άφησα την Αθήνα και ήρθα στο Μεροσαυτό. Δεν ξέρω καν αν πρόκειται για ένα είδος αυτοσυντήρησης, ή έχω τόσο πολύ μπει μέσα στη δίνη των γεγονότων που δεν τα προλαβαίνω. Εξαφανίσεις ανθρώπων και ζώων, κηδείες, γάμοι, έρωτες, αρρώστιες, θάνατοι. Όλα χορεύουν γύρω μου σαν να είναι ενωμένα με αόρατα σχοινιά κι όλα αυτά , μαζί με κάτι τοπικά γλέντια ή κάποιον καυγά πολιτικής, ή ποδοσφαιρικής υφής, αποτελούν τη ζωή του νησιού. <br />Ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας του απολογισμού. Τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια έχουν κλείσει εκτός από αυτά που παραμένουν ανοιχτά για τους ντόπιους. Τα κάθε είδους μαγαζιά είναι ανοιχτά μόνο μέσα στη χώρα κι από αυτά, μόνο όσα εξυπηρετούν τις ανάγκες του τόπου. Μέχρι και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έτσι λειτουργούν τα πράγματα στο Μεροσαυτό. <br />Ο Δεκέμβρης είναι επίσης ο μήνας των γάμων. Όλοι περιμένουν να περάσει το καλοκαίρι, να κάνουν τον οικονομικό τους απολογισμό και να προχωρήσουν στο στήσιμο του σπιτικού τους. Βλέπεις έναν γάμο μπορείς να τον προγραμματίσεις, μια εγκυμοσύνη ή μια γέννα το ίδιο, έναν θάνατο όμως όχι. <br /><br /><br /><br /><br />Δεν είχε γίνει ακόμα η κηδεία του Ιάσονα. Την καθυστέρησαν γιατί το πτώμα είχε μεταφερθεί στο νεκροτομείο και εξεταζόταν από τους ειδικούς. Και από τη μέρα του θανάτου του μέχρι τη μέρα της κηδείας, τα γεγονότα δεν έπαψαν να διαδέχονται το ένα το άλλο. Ούτε η θλίψη δεν προλάβαινε να καθίσει μέσα μας ούτε η χαρά. Γιατί δεν ήταν μόνο η θλίψη που έπαιζε σε αυτό το μέρος. Καθώς το πτώμα εξεταζόταν στο νεκροτομείο, οι προετοιμασίες ενός γάμου έφτασαν στο τελικό τους στάδιο. Το Σάββατο, παντρευόταν η αδελφή της Ζαχαρούλας, η μεγάλη. Η Ζαχαρούλα παρά το γεγονός ότι είχε χάσει τον πατέρα της πρόσφατα, ήταν παρούσα στο γάμο αυτό. Εγώ φυσικά σαν ξένος δεν ήμουν προσκεκλημένος, αλλά ήταν ο Χάρης. Ο οποίος δεν ήθελε να πάει μόνος του και ήρθε από το σπίτι για να με ψήσει να πάμε παρέα. <br />«-Πάρε τον Τάσο», του είπα. «-Πάρε την Πέτρα. Δεν έχω ξένος άνθρωπος δουλειά σε ένα τέτοιο γεγονός». Μου είπε πως η Πέτρα δεν γουστάρει τους γάμους και όσο για τον Τάσο, δεν ήθελε να τον τραβάει παντού μαζί του. Δυο ώρες με έψηνε. Στο τέλος με κατάφερε. <br /><br />Εκεί στο γάμο, έγιναν διάφορα παιχνίδια. Αρχικά ο Χάρης μου αποκάλυψε πως η Ζαχαρούλα, ήταν υιοθετημένη και πως η κοπέλα που παντρευόταν ήταν αδελφή της, αλλά η Ζαχαρούλα δεν το ήξερε, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα. Επίσης πως ο λόγος που σταμάτησαν να κάνουν παρέα, ήταν πως εκείνη έψαχνε τον ιδανικό σύζυγο στο πρόσωπό του και αυτό, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει. Έτσι άρχισε να την αποφεύγει. Μου αποκάλυψε επίσης, πως είχε αρχίσει να ξανασκέπτεται την περίπτωση, γιατί καθώς ήταν ένα απλό κορίτσι δεν θα καταλάβαινε πολλά για τον ίδιο και, θα αποτελούσε την τέλεια κάλυψη γι’ αυτόν και τον εκάστοτε Τάσο. Βλέπω τα ψωμιά του Τάσου κάθε ώρα να λιγοστεύουν, αλλά δεν ρώτησα τίποτα. Ύστερα οι καλεσμένοι με πρώτους τους νιόπαντρους, άρχισαν να χορεύουν. Ένας τύπος με πολύ μοντέρνο ντύσιμο και όμορφο παράστημα σηκώθηκε και χόρεψε ένα κινηματογραφικό Ζεϊμπέκικο. Ο Χάρης αλληθώρισε. Ο τύπος από το ζεϊμπέκικο πέρασε στο τσάμικο και μετά στον μπάλο. Ήταν σε όλους τους χορούς άψογος, χόρευε σαν επαγγελματίας και το είπα στο Χάρη. Εκείνος συμφώνησε και επειδή μας είχε φάει η περιέργεια τον καθένα για διαφορετικούς λόγους, με έβαλε ο κεραυνοβολημένος Χάρης να τον ρωτήσω. Του ικανοποίησα την επιθυμία και έμαθα πως λέγεται Αλέξανδρος και πως για πολλά χρόνια ανήκε σε συγκρότημα για λαϊκούς χορούς. Έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη με την ομάδα του, αλλά τελικά εγκατέλειψε το χορό. Τον Χάρη τον πήρε είδηση αμέσως και από τις ματιές που αντάλλαξαν, κατάλαβα πως ήμουν πλέον περιττός. Το πρόβλημα ήταν τώρα η επιστροφή στο σπίτι μου, αλλά και γι’ αυτό βρέθηκε λύση. Κάποιοι που έφευγαν από το γάμο και πήγαιναν στην ίδια κατεύθυνση, προσφέρθηκαν να με πάρουν μαζί. Ο Χάρης θα πήγαινε δεν ξέρω που, με το αμάξι του Αλέξανδρου. Ήμασταν στην καληνύχτα όταν η Ζαχαρούλα ήρθε κοντά μας και φίλησε το φίλο μου. <br />«-Ούτε έναν μπάλο δεν με χόρεψες απόψε». Του είπε. <br />Εκείνος της χαμογέλασε και μετά χαμογέλασε στον Αλέξανδρο. Του ζήτησε να του δώσει πέντε λεπτά. Ο Αλέξανδρος το διασκέδαζε και κάθισε σε μια πεζούλα να τον απολαύσει. Έκανα κι εγώ το ίδιο. Η Ζαχαρούλα ήταν σκέτος αέρας στο χορό και ο Χάρης δίπλα της, έπαιρνε κάτι από το κέφι και την τσαχπινιά της. Σκέφτηκα πως θα μπορούσαν και να ταιριάζουν. Αλλά δεν μου άρεσε το σχέδιο που λίγη ώρα πριν εκείνος μου είχε αποκαλύψει. Τι έφταιγε τώρα κι αυτή; Ο Χορός τελείωσε και η Ζαχαρούλα φίλησε το Χάρη στο μάγουλο. Αυτός της ανταπέδωσε το φιλί και κάτι της ψιθύρισε στο αυτί. Η κοπέλα έδειχνε χαρούμενη και του χάιδεψε τα χέρια. «-Θα ξεράσω τώρα». Σχολίασε με κακιασμένη φωνή ο Αλέξανδρος. Τελικά αυτός και ο Χάρης, έφυγαν μετά το μπάλο του δεύτερου και εκ των υστέρων έμαθα πως πήγαν στο ιστιοπλοϊκό του Αλέξανδρου. Με αυτό είχε έρθει στο νησί παρέα με ένα ζευγάρι, που τώρα ήταν κάπου έξω και διασκέδαζε. Δεν έμαθα αν το ζευγάρι ήταν άντρας και γυναίκα, ή κάποιο άλλο σχήμα. <br /><br />Στο κεφάλι μου δυο ώρες μετά την επιστροφή στο σπίτι, ηχούσε ακόμα η νησιώτικη μουσική, τα ζεϊμπέκικα και το χτύπημα των πιρουνιών στα τραπέζια για να φιληθούν οι νιόπαντροι. Ωραία βραδιά, σκεπτόμουν. Επιτέλους το ρίξαμε λίγο έξω. Μόνος στο σπίτι και δεν ήθελα να πάω αμέσως για ύπνο. Προσπαθούσα να φανταστώ την Πέτρα στη θέση της νύφης. Το νυφικό της θα ήταν γαλάζιο σαν τη θάλασσα. Στα χέρια της αντί για ανθοδέσμη, θα κράταγε λευκά κύματα. Τα μαλλιά της θα ήταν στολισμένα με αστερίες, τα μπράτσα της με … φρένο. Το κουδούνι της πόρτας με ξύπνησε. Ψιλοζαλισμένος από το κρασί, μισοαποχαυνωμένος από το όνειρο, άνοιξα την πόρτα. Στο σπίτι μπούκαρε σαν μαινόμενος ταύρος ο Τάσος. <br />«-Που είναι αυτός ο κερατάς; Εδώ κρύβεται; Που τον έχεις; <br />-Ρε Τάσο έλα στα συγκαλά σου. Γιατί να κρύβεται κάποιος στο σπίτι μου; Αν ψάχνεις το Χάρη θα είναι ακόμα στο γάμο.<br />-Δεν είναι. Από κει έρχομαι. Και μου είπανε πως έφυγε με έναν κοκοβιό από την Αθήνα.<br />-Τι να σου πω δεν ξέρω. Εγώ ήρθα πριν από λίγο και νυστάζω φοβερά. Με ξήλωσες. Πήγαινε κι άλλη φορά να σκέπτεσαι την ώρα πριν μπουκάρεις στα σπίτια. <br />-Θα τους βρω να τους πεις. Δεν θα μου γλιτώσουν. Θα μάθω ακριβώς ποιος είναι αυτός και θα τον κάνω να φύγει νύχτα από το νησί.<br />-Δεν έκανε τίποτα ρε Τάσο ο άνθρωπος, γιατί να φύγει από το νησί;<br />-Ξέρω εγώ αν έκανε και τι έκανε» Είπε εκείνος με το πεισματάρικο ύφος του και βγαίνοντας μου πέταξε και μένα το μπαλάκι.<br />«-Αν μάθω ότι του κάνεις πλάτες για να συναντάει αυτόν τον λελέ, θα την πληρώσεις κι εσύ, να το ξέρεις. <br />-Ρε δεν μας χέζεις; <br />-Καλά εγώ μίλησα». Απάντησε με φανερά κατεβασμένο τον τόνο του και προχώρησε προς το αμάξι του. <br /><br />Και με τον Τάσο να ψάχνει το Χάρη και με την Πέτρα να έχει πάλι εξαφανιστεί, πέρασαν οι μέρες και έφτασα στην παραμονή της αναχώρησής μου. Ήταν η ίδια μέρα που κηδεύανε τον Ιάσονα. Είχα μια υπόσχεση να ξεπληρώσω και μια ύστατη ελπίδα να με ανακουφίζει. <br /><br />Η κοσμοσυρροή ήταν μεγάλη. Από κάθε χωριό εκείνη την πένθιμη Δευτέρα έφτασαν άνθρωποι, που είτε εξ ακοής γνώριζαν για τον Ιάσονα, είτε τον ήξεραν προσωπικά. <br />Βλέπεις ο Ιάσονας στις ζωντανές παραστάσεις της Μεγάλης Παρασκευής, έτσι όπως σχεδόν εξαϋλωμένη ήταν η μορφή του, έκανε το Χριστό. Έτεινα να πιστέψω πως κάθε τόπος έχει το Χριστό του, αλλά κάποιοι θα με πίστευαν για βλάσφημο αν το εξέφραζα ανοιχτά. Σ’ αυτή την κηδεία είδα την ανάγκη των ανθρώπων για πίστη και θέωση. Σε μια εποχή όπου ακόμα και η θρησκεία βρίσκεται κάτω από αμφισβήτηση, στο Μεροσαυτό οι κάτοικοι πάσχιζαν ν’ αποκτήσουν τον δικό τους άγιο. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω αλλιώς. <br />Ο Χάρης στεκόταν δίπλα μου σιωπηλός και η Πέτρα ήταν χαμένη κάπου μέσα στο πλήθος. Ο Bigboy καθόταν δίπλα στο φέρετρο κι όταν οι νεκροθάφτες πήγαν να το σηκώσουν, τους παραμέρισε και κάλεσε τους άλλους δυο από το παλιό μουσικό συγκρότημα να σηκώσουν το φίλο τους. Τους έλειπε ένας, γιατί ο τέταρτος ήταν μέσα στο φέρετρο και γι’ αυτό κοίταξαν τριγύρω να δουν κάποιο κοντινό πρόσωπο του Ιάσονα. Η καρδιά μου πήγε να σπάσει, όταν αντίκρισα την Πέτρα να τρέχει στην άδεια γωνία του φέρετρου και να την σηκώνει. Οι άντρες της έβαλαν τις φωνές, οι γυναίκες σταυροκοπήθηκαν αλλά αυτή απτόητη, σήκωσε και συνέχισε να σηκώνει, ενώ φώναξε στον Bigboy. «Ποιος άλλος;». Ο Μεγαλόσωμος κούνησε το κεφάλι του καταφατικά και έπιασε κι αυτός τη γωνία του. Ύστερα είπε σε όλους τους ενοχλημένους να την αφήσουν να συνεχίσει. <br />Κι έτσι, τρεις άντρες και μια γυναίκα, οδηγούσαν το νεκρό στην τελευταία του κατοικία, με αργό τελετουργικό βήμα. Και ήταν αυτή η Πέτρα μου. Το κορίτσι που ονειρεύτηκα, η γυναίκα που είδα να στέκεται αγέρωχη πάνω στα βράχια με τον αέρα να μετατρέπει τα μαλλιά της σε μαστίγιο της σκέψης μου. Ήταν η μούσα μου, ο ερωτάς μου ο πόθος μου, αυτή που στα μάτια μου ήταν γεννημένη να μάχεται, να ερωτεύεται, να δίνεται, να κατακτιέται μέχρι το τελευταίο της μόριο, από την αγάπη. Και δεν μ’ ένοιαζε αν όλα αυτά ήταν αποκύημα της φαντασίας μου, ή ήταν πραγματική. Προφανώς είχα βουρκώσει από τη συγκίνηση. Ο Χάρης δίπλα μου με σκούντησε.<br />«-Έλα ρε μαλάκα, σύνελθε». Κι αμέσως μετά από αυτό μου πρότεινε να πάρουμε την Πέτρα από κει με το τέλος της κηδείας και να πάμε σε ένα μέρος οι τρεις μας, να περάσουμε το βράδυ μαζί, μιας και επρόκειτο να φύγω. «-Άντε τελευταία σου ευκαιρία να τα βρεις μαζί της. » Είπε. <br />Ψέματα είπε. Στα μάτια του διάβασα την αγωνία από μια πιθανή τέτοια εξέλιξη. Φαίνεται πως ο Χάρης, προσπαθεί με κάποιο τρόπο να ξεκολλήσει την Πέτρα από πάνω του. Αλλά την ίδια στιγμή, δεν το θέλει. Γιατί γύρισε και μου είπε.<br />«-Απόψε κάποιος θα πληρώσει το τίμημα της κόλασης. Και δεν θα είσαι εσύ αυτός».<br />Αλλά ο Χάρης υπολόγισε χωρίς τον ξενοδόχο. Πριν καν αρχίσουν να φεύγουν οι πρώτοι από τον καφέ της παρηγοριάς, η Πέτρα είχε εξαφανιστεί. Ρωτήσαμε τον Bigboy και κάθε άλλο, μήπως ήξεραν που πήγε. Δεν είχε ιδέα κανείς. Τηλεφωνήσαμε στην κυρία Ουρανία, δεν είχε εμφανιστεί ακόμα στο σπίτι. Το φως στο δωμάτιό της δεν είχε ανάψει. Ούτε μουσική από μέσα ακουγόταν. Ρώτησα το Χάρη αν υπήρχε περίπτωση να είχε πάει στο μέρος που συναντιόταν με τον Ιάσονα. Ίσως για να μείνει μόνη της μαζί του μια τελευταία φορά. Ο Χάρης μου απάντησε πως αυτό ήταν το πιθανότερο αλλά αν ήταν έτσι, δεν θα έπρεπε να την ενοχλήσουμε. <br />Ο Τάσος με το φορτηγάκι του μας περίμενε στην έξοδο του νεκροταφείου. Ήθελα να’ ξερα τι θα τον έκανε ο Χάρης αυτόν, αν είχαμε βρει την Πέτρα. Τον ρώτησα.<br />«-Θα του έλεγα να φύγει» απάντησε με το πιο φυσικό ύφος. <br />Μπήκαμε στο αμάξι και με οδήγησαν στο σπίτι μου. <br />«-Γεια σου ρε φίλε, καλό ταξίδι για αύριο και καλά Χριστούγεννα. Κοίτα να μη μας ξεχάσεις εκεί στις πρωτεύουσες, μπλέξεις με τους διανοούμενους και ρίξεις μαύρη πέτρα». Είπε ο Χάρης και με αγκάλιασε. <br />"-Γεια σου, καλό ταξίδι". Είπε ξερά και ο Τάσος.<br />Αυτό ήταν. Στεκόμουν μπροστά στην αυλόπορτα σαν ηλίθιος, ενώ σκεπτόμουν πως τόσους μήνες μετά, δυο ανθρώπους ήθελα μόνο να αποχαιρετήσω κι ο ένας δεν ήταν εκεί. <br />«-Άντε ένας ένας να ξεκουμπίζεται.» Άκουσα τον Τάσο να λέει στον Χάρη, καθώς έμπαιναν στο φορτηγάκι. <br /><br /><br /><br /><br /><br />Αποχαιρετισμός<br /><br /><br /><br />Είδα το καράβι να μπαίνει στο λιμάνι ενώ βρισκόμουν ακόμα μέσα στο ταξί κι έτρεχα να προλάβω. Άργησα, γιατί γύρισα πίσω στο σπίτι τρεις φορές. Όλο κάτι ξεχνούσα. Τα πράγματά μου τα αμπαλάρισα χθες, αλλά δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι θα κάνω με το σπίτι. Λυπάμαι να το αφήσω, αλλά θα αναγκαστώ σύντομα να το κάνω, εκτός κι αν γίνει κανένα θαύμα με τα οικονομικά μου. Την τελευταία φορά που βγήκα έξω να περιμένω το ταξί, κοίταξα το δρόμο στο σημείο από όπου ξεπρόβαλε συνήθως η Πέτρα. Θα έπρεπε μέχρι εκείνη τη στιγμή να είχε μάθει ότι φεύγω. Το ταξί ήρθε, τα πράγματα φορτώθηκαν κι εγώ ακόμα κοίταζα το δρόμο. «- Τι διάολο, έχουμε πει τόσα, ολόκληρη νύχτα περάσαμε μαζί. Δεν άξιζα ένα αντίο;». Ύστερα το πήρα απόφαση. Δεν υπήρχε άλλος χρόνος. Είπα στον ταξιτζή να φύγει. <br />Άφηνα όλα μου τα αναπάντητα ερωτηματικά για την Πέτρα, το Χάρη, τη συνέχεια αυτού το άγριου σήριαλ που ο φίλος μου ξεκίνησε, αλλά και για μένα. Νόμιζα πως ήξερα ποιος είμαι και τι θέλω. Στο Μεροσαυτό τοποθέτησα αλλού τις αξίες μου κι άρχισα να βλέπω αλλιώς τη ζωή. Στην Αθήνα για παράδειγμα δεν θα τολμούσα ούτε να σκεφτώ, πως θα μπορούσα να τραβήξω την προσοχή μιας γυναίκας σαν την Πέτρα. Απ’ όσο ήξερα τον εαυτό μου δεν ήμουν και κανένας φοβερός εραστής. Το χάλι μου το οικονομικό δεν θα μου επέτρεπε ούτε μια βόλτα να τη βγάλω. Αυτή αγαπούσε το θέατρο και τον κινηματογράφο, αγαπούσε να πηγαίνει σε συναυλίες και γενικά να βγαίνει πολύ. Εγώ τα είχα βαρεθεί όλα αυτά και προτιμούσα να τη βγάζω στο σπίτι γράφοντας, ή διαβάζοντας. Αλλά εδώ το μόνο που φαινόταν να έχει σημασία, ήταν αυτές οι πολύτιμες στιγμές της επικοινωνίας μας. Έλαμπαν σαν διαμάντια αυτές οι στιγμές, ανάμεσα στις ξερές καλημέρες και τα καχύποπτα βλέμματα του κόσμου. Κρίμα που δεν φρόντισα να αποκτήσω ένα δεύτερο κινητό. <br />Ίσως τότε να μην έχανα τόσο απότομα τα ίχνη της. Αφότου μου κλέψανε το προηγούμενο, δεν το αντικατέστησα. Είχα σκεφτεί πως εδώ στο νησί δεν θα το χρειαστώ, αφού ήρθα για να ξεφύγω από όλους. Είχε συμφωνήσει και ο Χάρης με την απόφασή μου να μην αγοράσω ένα. Ήταν κι αυτός βλέπεις ένας από τους τελευταίους υπέρμαχους της ζωντανής επικοινωνίας. Είχαμε διακωμωδήσει πολλές φορές το στιλ και τη μανία όλων αυτών που περπατούσαν με το κινητό κολλημένο στ’ αυτί. <br />«-Οι πρώτοι που έτρεξαν να το αποκτήσουν, είναι οι γύφτοι. Αλλά τελικά είναι πολλοί περισσότεροι απ’ όσοι νόμιζα». Μου είχε πει ο Χάρης. Πράγματι. Οι περισσότεροι μιλάνε στη μέση του δρόμου, κάνοντας τα εν οίκω εν δήμω και, το θέμα έχει ξεφύγει από το να είναι απλώς αστείο. Έχει καταντήσει γελοίο. <br />Μόνος τώρα στην άκρη της κουπαστής, με το ψοφόκρυο να μου έχει πιρουνιάσει τα μάγουλα, κοίταζα κάτω την αποβάθρα και πιο πέρα τα μαγαζιά, τους δρόμους, τους ανεμόμυλους, το κάστρο που δεν επισκέφτηκα ποτέ και το ζοφερό μου μέλλον. <br /><br />Η αλήθεια είναι πως όλα τα έκανα με μισή καρδιά. Πρώτα χάθηκε ο ενθουσιασμός μου για τη ζωή και ύστερα και για το ίδιο το γράψιμο. Ήταν πιο πολύ η τάση μου για απομόνωση που με έφερε σε αυτό το μέρος παρά η όποια επίσημη πρόφαση, για να αποφύγω τις ερωτήσεις από κάθε κατεύθυνση. Παρά το ότι έχουν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια, ο θάνατος της Μαριάννας, της γυναίκας μου, μου στοίχισε περισσότερο από όσο άφησα να φανεί. Κι αυτό γιατί σιχαίνομαι τις παρηγοριές. <br />Βέβαια δεν φανταζόμουν πως θα μπλεκόμουν τόσο πολύ με τους ανθρώπους εδώ και μάλιστα πως από τη μια στιγμή στην άλλη θα βρισκόμουν ερωτευμένος. Το πιο θετικό από όλα είναι μάλλον αυτό κι νιώθω να ευγνωμονώ την Πέτρα για τα συναισθήματα που μου ξύπνησε ακόμα και εν αγνοία της. Έχω πεισθεί πως το κορίτσι ιδέα δεν έχει για το τι συμβαίνει μέσα μου, όπως εγώ δεν έχω ιδέα του γιατί, περίμενα και να τα καταλάβει όλα μόνη της και να ανταποκριθεί. Σαν μωρή παρθένα έχω συμπεριφερθεί και το ξέρω πως είναι άδικο να σκέπτομαι για κείνην αρνητικά. Αλλά να. Έχω μείνει με τη βεβαιότητα, πως για κάποιες ώρες τουλάχιστον αγγίξαμε τις ψυχές μας. Θα ξεφώνησα και τρεις φορές. «Άξιζα ένα αντίο που να με πάρει ο διάολος! Δεν το άξιζα;»<br />«Παρακαλούνται οι κύριοι επισκέπτες να εξέλθουν, το πλοίο αναχωρεί αμέσως. Επαναλαμβάνω…»<br />Η άγκυρα που σηκώνεται, οι μηχανές που δυναμώνουν, το σχοινιά που μαζεύονται, οι στρόφαλοι που γυρίζουν, το λιμάνι που απομακρύνεται και κείνο το πορτοκαλί φόρεμα που ανεμίζει. Το σώμα, που ισορροπεί πάνω στη μύτη του βράχου. Εκείνα τα μαλλιά που ξαμοληθήκαν να φτάσουν λες στο πλοίο μου. Εκείνα τα χέρια που με το ζόρι κρατήθηκα να μην αρπάξω στα δικά μου. Κουνιόντουσαν τώρα κάνοντας νεύματα. Και η φωνή της, έτσι όπως την άκουσα όταν καλούσε το σκύλο της. Μόνο που αυτή τη φορά φώναζε το όνομά μου. Τη μισή λέξη την έπαιρνε ο αέρας.<br /> «…εληηηη!», έφτασε στ’ αυτιά μου η κατάληξη. Άρχισα να τρέχω πάνω κάτω στο κατάστρωμα. Να χοροπηδάω ολόκληρος. Τι να της πω από κει πάνω; Πώς να καταλάβει; Μου έκανε ένα νεύμα ότι θα μου τηλεφωνήσει. Μου κούνησε στον αέρα κάτι που έμοιαζε με χαρτί. Εύχομαι να ήταν αυτό που κατάλαβα. Απελπισμένος σταμάτησα να τρέχω πάνω κάτω και, καθόμουν έτσι ακίνητος όσο το πλοίο έπαιρνε τη στροφή του και την κοίταζα. Έκανε κι εκείνη το ίδιο. Την τελευταία στιγμή της έστειλα ένα φιλί. Μου έστειλε κι αυτή ένα. Ύστερα βρέθηκα στη θέση αυτή. Καθισμένος πάνω σε ένα κιβώτιο για σωσίβια, κοιτάζω μια τη θάλασσα και μια τα γράμματα που ολοένα στριμώχνονται. Το δεύτερο μπλοκ μου τελειώνει. Δεν υπάρχει χώρος για άλλες μνήμες. Δεν υπάρχει χώρος για τίποτα. Ίσως μόνο για τους στίχους του Χάρη, που είχα διαβάσει πάνω στο πακέτο από τα τσιγάρα του κι έψαχνα να βρω για ποιον τους έγραψε. «Θα ξανασυναντηθούμε./ Σε άλλα λιμάνια και σταθμούς/ άλλο πρόσωπο κρατώντας τη νύχτα/ για να πούμε την ψωριάρα λέξη/ που χάθηκε στους υπονόμους των επιθυμιών/ κάποια Τετάρτη».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-2160514304613265638?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-54991900207358364372011-02-03T12:58:00.003+02:002011-02-03T13:00:05.749+02:00Τα φτερά της Πέτρας <br /><br />«Δούλεψε λοιπόν όλο το καλοκαίρι η Πέτρα στη Χώρα και μετά πήρε την απόφαση και μεταφέρθηκε σ’ αυτή την άλλη πλευρά του «Μεροσαυτό», για δέκα ημέρες. Νοίκιασε ένα όμορφο δωμάτιο που λόγω "τέλος σαιζόν", η τιμή του είχε πέσει πολύ. Το νοίκιασε με την πρόθεση να απολαύσει επιτέλους τον μεσημεριανό ύπνο της, το φαγητό της, τις βόλτες της και κυρίως τα ταξίδια της με τη σκέψη. <br />Μόνο που τη νύχτα όταν πήγε να κοιμηθεί, άκουσε φασαρία, φωνές και γιουχαΐσματα να τη φτάνουν από τη βόρεια πλευρά του χωριού. Κι ενώ το ξενοδοχείο της βρισκόταν τουλάχιστον πεντακόσια μέτρα έξω από το χωριό, τα άκουγε όλα σαν να γινόταν έξω από την πόρτα της συμπλοκή, ή σαν να έκαναν επιδρομή στη στέγη του ξενοδοχείου της οι Νίντζα. Βγήκε στο μπαλκόνι της να δει κι αντίκρισε δεκάδες τις νυχτερίδες να πετούν ανήσυχες, βγάζοντας ήχους συριστικούς που της προκάλεσαν δέος και την έκαναν να ανατριχιάσει. <br />Κατέβηκε στη ρεσεψιόν, χτύπησε το κουδουνάκι και εμφανίστηκε ο ξενοδόχος ανήσυχος κι αυτός. Μόλις την είδε κατάλαβε αμέσως πως η κοπέλα ήταν τρομαγμένη. Την καθησύχασε και τη μετέφερε σε ένα άλλο δωμάτιο, στο ισόγειο, χωρίς μπαλκόνι, αλλά με μια βεράντα μπροστά του, που μπορούσε να κρατήσει το φως της ανοιχτό όλη τη νύχτα, για να νιώθει πιο ασφαλής. Κι αυτό ακριβώς έκανε η Πέτρα. Άφησε το φως της βεράντας ανοιχτό και τίποτα πια δεν πλησίασε στο δωμάτιό της. Μόνο που δεν μπόρεσε να ξανακοιμηθεί. Από τη μια το φως που χτύπαγε στα μάτια της, από την άλλη ο απόηχος των όσων είχε ζήσει πρόσφατα μέσα στην παραζάλη του καλοκαιριού. <br />Το τέλος του Σεπτέμβρη ήταν γι’ αυτήν πάντα η πιο αγαπημένη εποχή. Ακριβώς τότε που ο υπόλοιπος κόσμος τα μάζευε για να γυρίσει στις δουλειές του, αυτή άρχιζε ν’ απολαμβάνει τις λίγες στιγμές της απόλυτης ελευθερίας της, όπου μπορούσε να πάει όπου ήθελε και να ζήσει με όποιον τρόπο το ήθελε, για δέκα ημέρες. Μετά θα έπρεπε να γυρίσει στην Αθήνα. <br />«Σπουδάζεις κάτι στην Αθήνα;» Τη ρώτησα. <br />«Δεν είμαι και τόσο μικρή, τα έχω παρατήσει από χρόνια. Γράφω σε μια εφημερίδα έτσι για το κέφι μου και για να έχω ένα τρόπο να ξεμπουκάρω. Από λεφτά ψείρες».<br />Το ενδιαφέρον μου γι’ αυτήν διπλασιάστηκε, όταν έμαθα ότι σχετίζεται και η ίδια με την πέννα. <br />Εκείνη τη μέρα η Πέτρα, σκεπτόταν πως ξόδεψε ένα ολόκληρο καλοκαίρι στο Μεροσαυτό κι άλλο δεν είδε από τα πρόσωπα της δουλειάς της και τους πελάτες. Δεν μίλησε με φίλο ή γνωστό, ούτε μια φορά. Είχε μπει στην πρίζα σαν αυτόματο και είχε αποβάλει σκέψεις και συναισθήματα. Αλλά τώρα όλα αυτά τελείωσαν. Τώρα είχε μια πολύ δυνατή επιθυμία να μοιραστεί αυτές τις πολύτιμες στιγμές της χαλάρωσής της με μια καλή παρέα. Αλλά εδώ που ήρθε για να ησυχάσει, δεν υπήρχε κανείς γνωστός της. Χαμογέλασε στη δήλωση του πόσο παράδοξες ήταν οι κινήσεις της συχνά. Είχε διαλέξει αυτό το σημείο, ακριβώς γιατί δεν θα έπεφτε επάνω σε κανέναν γνωστό. <br />«-Δεν είχα σκεφτεί πως με τον όρο «γνωστός», δεν εννοούμε πάντα το ίδιο πράγμα. Γνωστός είναι και κάποιος που αναγνωρίζει η ψυχή σου, ενώ δεν τον έχουν ξαναδεί τα μάτια σου. Έτσι δεν είναι;» Με ρώτησε. Άντε να της απαντήσω εγώ τώρα. <br /><br />Αφού είδε κι απόειδε με τον ύπνο, σηκώθηκε και ντύθηκε. Ο ξενοδόχος με τη γυναίκα του κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο και το ροχαλητό του, ήταν ένας ακόμη σοβαρός λόγος, που την έσπρωχνε να βγει από κει μέσα. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα και η απόσταση από το ξενοδοχείο μέχρι το χωριό, ήταν μια μεγάλη σκοτεινή διαδρομή, γεμάτη θροΐσματα από φύλλα αόρατων δέντρων και σουρσίματα νυχτόβιων ζώων. Πάνω στον ουρανό χόρευε αργά ο γαλαξίας και τ’ αστέρια που τη συντρόφευαν, της ξύπνησαν τη μελαγχολία από μια άλλη εποχή που είχε κουρνιάσει μέσα της. «-Ήταν έρωτας;» Τόλμησα να τη ρωτήσω . «-Ποτέ το κενό μιας καρδιάς δεν το φτιάχνει το σήμερα». Είπε κι εγώ ακόμα σκέπτομαι την αλήθεια του λόγου της.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο Χάρης ούτε τηλεφώνησε, ούτε ήρθε το βράδυ που η Πέτρα τον περίμενε στο σπίτι μου. Ξέμεινε λοιπόν εκεί και δεν της έκανε καρδιά να αφήσει το τζάκι και τις εξομολογήσεις της. Είχε βρει έναν φανατικό ακροατή και σκόπευε αυτό να το χρησιμοποιήσει μέχρι τελικής πτώσης. Είναι αλήθεια ότι θα την προτιμούσα γυμνή στο κρεβάτι μου να μου τα λέει όλα, ξαπλωμένη στο μπράτσο μου. Αλλά ήξερα πως αν διακινδύνευα το παραμικρό, θα την έχανα και ίσως για πάντα. Αυτή ήταν η ευκαιρία μου να τη φέρω κοντά μου, ή να πάω εγώ κοντά της και τα ηνία ήταν στα χέρια της. Όλα όσα μου είπε είχαν ενδιαφέρον, γιατί μου έδιναν την πορεία και τη συνέχεια ενός ανθρώπου, που καθόλου δεν ήξερα και ήθελα τόσο πολύ να μάθω. Αλλά δεν μπορούσα να μη την ονειρεύομαι ξαπλωμένη. Τελικά τόλμησα να της προτείνω να χρησιμοποιήσει τον καναπέ δίπλα της και να στηρίξει το κεφάλι της στα μεγάλα μαξιλάρια. Είχα κι εγώ ένα τέτοιο κάτω από τον αγκώνα μου, πάνω στο χαλί που είχα ξαπλώσει. Υπάκουσε με τη μία. Προφανώς η κοπέλα ήταν πολύ κουρασμένη και είχε ανάγκη από λίγο ύπνο. Κάθε τόσο τα βλέφαρά της έγερναν, αλλά της άρεσε να μου αφηγείται και εγώ φρόντιζα να την κρατώ ξύπνια, για όσο τουλάχιστον άντεχε, επειδή ήθελα να τα μάθω όλα γι’ αυτήν με τη μία. Τι αναπάντεχη ευτυχία! <br />«Σ ευχαριστώ Χάρη! Σ’ ευχαριστώ που δεν ήρθες», σκεπτόμουν χαιρέκακα.<br />Αν ήξερα σε τι ήταν μπλεγμένος εκείνη τη νύχτα ο φίλος μου, θα ντρεπόμουν για τη χαρά μου. Το έκανα εκ των υστέρων. <br /><br />Η Πέτρα που είχε μεγαλώσει από τη μια μέσα στις αλάνες από την άλλη με τον φόβο του πατέρα της μέσα στο σπίτι, δεν μπορούσε να πειθαρχήσει στους σχολικούς κανόνες. Την είχε λοβοτομήσει, είπε, η τόση πειθαρχία και κρύφτηκε για χρόνια αφήνοντας τους δασκάλους να τη θεωρούν καθυστερημένη. Τουλάχιστον έτσι είχε καταφέρει να μην ασχολούνται μαζί της. <br />Της άρεσε να κάνει θελήματα για τους γείτονες. Να εισπράττει τους επαίνους που της έλειπαν στο σχολείο και στο σπίτι, από τη γειτονιά. Κουζίνες ηλεκτρικές δεν υπήρχαν μέσα σε πολλά σπίτια, οι άνθρωποι έβαζαν το φαγητό τους στο ταψί κάθε Κυριακή και το έστελναν στο φούρνο. Όταν πήγαινε στο φούρνο κανένα ταψί, καθόταν και περίμενε για να δει τι θα τραβήξει έξω ο φούρναρης με το φτυάρι του κι αν ήταν ένα φαγητό που της άρεσε, του έλεγε, «-να τσιμπήσω λίγο από αυτό;». Αυτός δεν μπορούσε να αντισταθεί στη γλυκύτητά της, ούτε να παραβλέψει τον υπομονετικό τρόπο που περίμενε για να βγει το ταψί, φρόνιμη φρόνιμη χωρίς να πειράζει τίποτα μέσα στο μαγαζί και χωρίς να βγάζει άχνα. «-Τσίμπα!». Της έλεγε ο φούρναρης και με τη μακριά του πιρούνα μετά, της έκοβε ο ίδιος ένα καλό κομμάτι και της το έβαζε μέσα σε μια λαδόκολλα για να μην καεί. Αυτή αφού το έπαιρνε έξω, καθόταν στο σκαλοπάτι και το τσιμπολογούσε μέχρι να κρυώσει και κόψε κόψε, κατάφερνε να το φάει καυτό στο τέλος. Ύστερα έπαιρνε το ταψί που ήταν γι’ αυτήν, έδινε το χέρι της στον φούρναρη που την χαιρετούσε πάντα με αυτό τον τρόπο και, έφευγε τρεκλίζοντας από το βάρος για να πάει το φαγητό στον προορισμό του. Αν ο προορισμός ήταν το σπίτι κανενός γείτονα κι όχι το δικό της, οι άνθρωποι τη ρωτούσαν τι θέλει να την φιλέψουν κι αυτή έλεγε «τίποτα». Καθόλου του φαγητού δεν ήταν αυτό το παιδί, πετσί και κόκαλο. Η μάνα της την κυνηγούσε για να φάει κάτι και μόνο στο φούρνο φαινόταν να ζηλεύει τα φαγητά που έβγαιναν, με τις μυρωδιές να της σπάνε τη μύτη και την κόρα που το ψήσιμο έφτιαχνε επάνω στο κρέας. Αυτήν ακριβώς την κόρα της άρεσε να τραγανίζει και καθόλου το κρέας πιο μέσα. Τίποτα λοιπόν δεν ήθελε να την φιλέψουν οι γείτονες για τις υπηρεσίες της, άλλωστε αυτό που εκείνη ήθελε, δεν το είχε κανένας. <br />Δεν είχε καμιά σχέση με φαγητό. Σε ένα από τα σπίτια που δούλευε η μάνα της και την είχε πάρει μαζί της, είχε δει ένα παιδικό περιοδικό με γυαλιστερό εξώφυλλο και μια ζωγραφιά πάνω του, που της είχε κάνει πολύ εντύπωση. Δυο άνθρωποι πετούσαν με κέρινα φτερά και ο ένας, που ήταν ένα όμορφο παλικάρι έπεφτε με τα φτερά του λιωμένα ενώ ο άλλος, ο μεγαλύτερος, το κοιτούσε έντρομος από πιο μακριά και δεν προλάβαινε να πάει έγκαιρα κοντά για να το σώσει. <br />Δεν είχε φανταστεί μέχρι τότε με τι μπορεί να μοιάζουν δυο άνθρωποι που πετάνε και, είχε απορήσει και θαυμάσει το θάρρος τους να το επιχειρήσουν βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Με αφορμή αυτή τη ζωγραφιά, αναρωτιόταν για χρόνια αν υπήρχε τρόπος τόσα χρόνια μετά να πετάξει ένας άνθρωπος χωρίς να σκοτωθεί κι άρχισε να μελετάει τα πάντα για το πέταγμα, τα αεροπλάνα, τα ελικόπτερα, την ανατομία των πουλιών, τις αεροδυναμικές γραμμές και τα πρώτα πειράματα των αδελφών Ράιτ. Επειδή τα αεροπλάνα και οι αεροπορικές εταιρείες ήταν ένα φαινόμενο σχετικά καινούργιο στη χώρα μας, όποτε έβλεπε αεροπλάνο να πετάει έτρεχε στο δρόμο και το χαιρέταγε. Νόμιζε πως ο πιλότος τη βλέπει από κει πάνω και της κουνάει το χέρι. <br />Δυστυχώς το εσωτερικό του περιοδικού αυτού, δεν είχε προλάβει να το δει, γιατί ήρθε το παιδάκι που ήταν ο κάτοχός του και της το άρπαξε από τα χέρια και δεν της έδωσε την ευκαιρία ούτε τις ζωγραφιές στα γρήγορα να κοιτάξει. Και έπειτα ήθελε όσο τίποτε άλλο να ξαναβρεί αυτό το περιοδικό και να το έχει δικό της και να το διαβάζει όσο θέλει και να επιχειρήσει να ζωγραφίσει κι αυτή τις ίδιες ζωγραφιές που είχε μέσα του, μέχρι να μάθει να τις φτιάχνει απέξω, χωρίς να κοιτάζει. Αυτό ευχόταν να ήταν σε θέση να της προσφέρει κάποιος, αλλά επειδή ήξερε ότι οι γείτονες θα γελούσαν με την απαίτησή της, έδινε την απάντηση «τίποτα» και ξεμπέρδευε. <br />Ύστερα στο σχολείο, κάθε που ο δάσκαλος και τα παιδιά την κορόιδευαν επειδή ποτέ δεν ήξερε το μάθημα, κοίταζε έξω από το παράθυρο ψηλά και φανταζόταν πως έρχεται ένα αεροπλάνο γι’ αυτήν, που θα χαμηλώσει πολύ μέχρι μπροστά από το παράθυρο, θα πηδήξει από κει μέσα του και θα δραπετεύσει. Το ίδιο φανταζόταν ότι συμβαίνει και στο σπίτι της, κάθε φορά που γινόταν φασαρία και εκείνη έτρεμε από το φόβο της σαν ένα φυλλαράκι, τις ώρες που ο πατέρας της πλησίαζε απειλητικός τη μάνα της και της έριχνε το πρώτο χαστούκι. Κι αν τα πράγματα έμεναν εκεί στο πρώτο χαστούκι, το κακό ήταν μικρό και η ανακούφιση που δεν έγινε κάτι χειρότερο, ήταν μεγάλη. Σε κείνες τις χειρότερες περιπτώσεις που τα πράγματα δεν έμεναν στο πρώτο χαστούκι, η Πέτρα χαμογελούσε κοιτάζοντας ένα αεροπλάνο να έρχεται, έναν πιλότο να της απλώνει το χέρι και αυτή να πηδάει μέσα στο αεροπλάνο και να χάνεται μαζί του στα σύννεφα. Μου είπε πως τα κατοπινά χρόνια, ένοιωθε πολύ ένοχη που η φαντασία της δεν την πήγαινε λίγο πιο πέρα, ν’ αρπάξει και τη μάνα της από τα χέρια του πατέρα και να σωθούν οι δυο τους πετώντας μακριά. <br />Αργότερα στο γυμνάσιο σκεφτόταν πως όταν τελειώσει, θα μπει στη σχολή αεροσυνοδών και θα κάνει το όνειρό της με το πέταγμα, πραγματικότητα. Αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, δεν είχε την απαιτούμενη πειθαρχία για να το πετύχει. Έγινε όμως καλή σκιτσογράφος. <br />Η Πέτρα, όταν σχόλναγε από το ξενοδοχείο που δούλευε στο Μεροσαυτό, φόραγε το μαγιό της, έπαιρνε το μπλοκ και τα μολύβια της και πήγαινε να φτιάξει μια άλλη σειρά από σχέδια, καθισμένη σε ένα διαφορετικό μέρος από την προηγούμενη φορά. Πάντα φρόντιζε να είναι κρυμμένες οι παραλίες με τον κόσμο πίσω από τους βράχους, ενώ παράπλευρα και μπροστά της, ακρωτήρια, μακρινοί λόφοι, θημωνιές και θάλασσα. <br />Καθόλου δεν της άρεσε η ιδέα να συμπεριλάβει το ζωντανό στοιχείο της παραλίας στα σχέδιά της. Όταν τα σχεδίασε όλα πάνω από τρεις φορές το καθένα και, έπρεπε να πάει στην άλλη πλευρά του «Μεροσαυτό» για να βρει καινούργια θέματα, είχε τελειώσει το καλοκαίρι, μαζί και η δουλειά της. Στη διάρκεια της παραμονής της εκεί, δεν είχε κάνει κανένα φίλο και ούτε αναρωτήθηκε αν θα υπήρχε άνθρωπος άντρας η γυναίκα, με τον οποίο θα μπορούσε να κάνει παρέα.<br />Αυτό λοιπόν το πρώτο καλοκαίρι που βρέθηκε μόνη της στο Μεροσαυτό, θα το αποχαιρετούσε με μια μικρή δόση μελαγχολίας, αλλά με περισσότερη ανακούφιση, που η εξοντωτική της εργασία είχε τελειώσει και θα απολάμβανε επιτέλους λίγη ξεκούραση.<br />Ο πατέρας της ο κυρ Μενέλαος δεν είχε βγει ακόμα στη σύνταξη, αλλά οσονούπω θα έβγαινε και από του χρόνου σκόπευε κι αυτός να μετακομίσει μόνιμα εκεί. Η μάνα της η κυρία Μαρία, αν και δεν συμπαθούσε καθόλου το Μεροσαυτό, θα ήταν υποχρεωμένη να τον ακολουθήσει. Γιατί βλέπεις είχε μάθει να τους φροντίζει όλους. Αφότου η Πέτρα μεγάλωσε και τα πράγματα ηρέμησαν στο σπίτι, η κυρία Μαρία συνειδητοποίησε πως τώρα που το παιδί της είχε τραβήξει το δρόμο του, δεν της απέμενε κανείς άλλος εκτός από αυτόν. Πως θα ζούσε χωρίς να την χρειάζεται πια κανείς; «Αυτό πια δεν θα είναι ζωή, θα είναι καταδίκη» έλεγε. Άντε τώρα να της εξηγήσει κανείς ποια ήταν η πραγματική καταδίκη γι’ αυτήν και την Πέτρα, χωρίς να γίνει κακός και χωρίς να της τονίσει πως οι θυσίες που έκανε και τα βάσανα που για χάρη του παιδιού της υπέστη, δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να συμβούν. Πως όλα έγιναν για το τίποτα, ή ακόμα χειρότερα, για μια πληγή που η Πέτρα κουβαλάει εσαεί μέσα της. <br />«-Αποφεύγω τις πολλές συναντήσεις με τον πατέρα μου. Δεν ξέρω αν θα διαλέξω το ίδιο μέρος του χρόνου για να δουλέψω. Αν και μου έχει έρθει βολικό να μένω σε χώρο δικό μου και να μην πληρώνω ενοίκιο. Έτσι τα λεφτά που έβγαλα, θα μου καλύψουν τις βασικές ανάγκες μου το χειμώνα. Και θα γράφω απερίσπαστη για την εφημερίδα, χωρίς να στενοχωριέμαι για το τι θα φάω και το πως θα πληρώσω το ενοίκιο στην Αθήνα. <br />Στη δουλειά φέτος τα πήγα καλά. Και οι εργοδότες μου αν και γεμάτοι μικρότητες άνθρωποι, έμειναν ευχαριστημένοι. Μου είπαν πως αν θέλω, μπορώ να ξαναγυρίσω του χρόνου, φτάνει να τους ειδοποιήσω εγκαίρως. Δεν το βλέπω...δύσκολα θα τους άντεχα για ένα ακόμα καλοκαίρι και αφού δεν θέλω να είμαι στο ίδιο μέρος με τον πατέρα μου, θα πρέπει να ξεκινήσω να ψάχνω από τον Απρίλιο για δουλειά , κάπου αλλού. <br />Αλλά δεν έχω καταλήξει πουθενά ακόμα. Είπα πως έχω δέκα μέρες να τις περάσω ξεκούραστα και να τις απολαύσω. Εδώ θα έμενα μόνο δυο τρεις, ήθελα να πάω κι αλλού. Ξεκίνησα λοιπόν από αυτή την άλλη πλευρά του νησιού. Νοίκιασα ένα φτηνό δωμάτιο και μπήκα σε mood για να απολαύσω επιτέλους τον μεσημεριανό ύπνο μου κι όλα όσα είχα κατά νου. Δυο μέρες μετά τη συνάντησή μου με το Χάρη, γνώρισα και την κυρία Ουρανία. Την είδα στο μίνι μάρκετ του χωριού και με ρώτησε αν ξέρω καμιά κοπέλα, που να θέλει δουλειά τέτοια εποχή. Στην αρχή την άκουσα αδιάφορα και πήγα να φύγω. Αλλά η γυναίκα μου φώναξε, «χίλια πεντακόσια ευρώ δίνω για ένα μήνα. Ίσως δουλέψει και δύο μήνες με τα διπλάσια χρήματα». Κοκάλωσα στη θέση μου. Τόσα λεφτά σε ένα μήνα δεν τα έβγαλα ποτέ. Και τελικά είπα το ναι και μεταφέρθηκα σε ένα από τα δωμάτια της αγροικίας της. Εκεί την άλλη μέρα συνάντησα πάλι το Χάρη που μου είπε ότι είναι γιος της και η έκπληξή μου ήταν μεγάλη και η χαρά μου μεγαλύτερη. Δεν μπορεί να γίνονται τυχαία όλα αυτά Παντελή. Είναι αδύνατον να μην υπάρχει ένας σκοπός για τον οποίο όλα γίνονται» <br /><br />Αμέσως μετά την τελευταία της πρόταση, άρχισε να μου λέει για το πως γνώρισε το Χάρη που την έκανε να θέλει να παρατείνει για λίγο την παραμονή της στο νησί. <br /><br />«-Στο φωτισμένο χωριό που λες, ήταν πια όλα ήσυχα. Οι άνθρωποι επιτέλους είχαν ηρεμήσει και μαζευτεί στα σπίτια τους. Από μερικά, άκουγες σιγανές φωνές, κάποιοι συντρόφευαν διακριτικά τη νύχτα στη δουλειά της. Περιηγήθηκα στα στενά του χωριού. Μελέτησα για λίγο εκείνη την τοιχογραφία που ακόμα μύριζε λάδι στην πλατεία με τις μουριές. Άγγελοι και Αρχάγγελοι και το δάχτυλο της δημιουργίας και δυο κόσμοι χωρισμένοι με ένα σύνορο αχνό σαν τον γαλαξία. Ο ένας κόσμος είχε πρόσωπα γεμάτα παράκληση και αγωνία, νόμιζα πως ακούω τις κραυγές της απελπισίας τους. Ο άλλος καθόταν πάνω σε ένα λευκό σύννεφο κι έδειχνε να μην τον αφορά η αγωνία της ανθρωπότητας. Μου σφίχτηκε η καρδιά. «Αν είναι να περιφέρομαι πάνω σε ένα σύννεφο σαν ασύνειδη ύπαρξη, καλύτερα θα ήμουν με αυτούς τους άμοιρους που φωνάζουν και εκλιπαρούν για συγχώρεση». Αποφάσισα.<br />Εκείνη τη στιγμή λίγο πιο πέρα από μένα, ήρθε και στάθηκε ένας άντρας με μια βαλίτσα. Φαινόταν ταξιδιώτης που μόλις κατέφθασε. Κοίταξε πρώτα τον τοίχο, μετά εμένα κι έξυσε το κεφάλι του. <br />«-Σας διαβεβαιώνω ότι την τελευταία φορά που ήμουν εδώ, αυτός εδώ ο τοίχος αναγνωριζόταν σαν τοίχος φτιαγμένος από φυσιολογικού ανθρώπου χέρι. Δεν ξέρω τι έγινε. Ελπίζω να μην είναι η αιτία πάντως, που δεν υπάρχει ψυχή στο χωριό.<br />-Ή ο ζωγράφος στέρεψε από έμπνευση, ή ο ποιητής κάποιο άλλο βαθύ νόημα ήθελε να μας δώσει που ο άσχετος λαός δεν συλλαμβάνει. <br />-Ή κάποιος θα έπρεπε να συλλάβει το ζωγράφο.<br />- Πάντως κι εγώ σας διαβεβαιώνω, ότι το χωριό μέχρι πριν από μιάμιση ώρα, ήταν γεμάτο από αυτούς εδώ»<br />Του έδειξα την πλευρά της τοιχογραφίας με το απελπισμένο πλήθος. <br />«-Ακριβώς έτσι;» Με ρώτησε ο άντρας.<br />«-Ναι. Με μόνη τη διαφορά ότι οι κραυγές ακούγονταν. Αλλά δεν μπόρεσα να βγάλω λέξη από αυτά που φώναζαν. <br />-Κατάλαβα. Σας αναστάτωσαν τον ύπνο ε;<br />-Μπορείτε να το πείτε. Κατά το ήμισυ. Ήταν κι ένας στρατός από νυχτερίδες που μου επιτέθηκε. Γενικά όλοι επιθετικοί μου φαίνονται εδώ πέρα.<br />-Αυτή την ιδέα πρέπει να σας την αλλάξουμε. Θα μείνετε πολύ; Χάρης».<br />Μου πρότεινε το χέρι σε χειραψία. Ανταποκρίθηκα με χαρά. Καταλαβαίνεις, ένιωσα όπως, όταν είσαι σε ξένη χώρα και ακούς κάποιον να μιλάει τη γλώσσα σου . <br />«-Πέτρα. Ευτυχώς η δυστυχώς φεύγω μεθαύριο. Όσο για σας, καλωσορίσατε»<br />-Ευχαριστώ, καλώς σε βρήκα. Εντάξει με τον πληθυντικό, έκανε το χρέος του, ας μιλάμε σαν άνθρωποι τώρα». <br />Γέλασα αλλά εκτίμησα πολύ αυτή του την αμεσότητα. Τον ξέρεις το Χάρη τώρα, δεν κρατάει τους τύπους σε τίποτα.<br />-Κι όμως υπάρχουν κάποια πράγματα που τον δεσμεύουν σε σχέση με αυτό. Αλλά τέλειωσε με αυτό που λες και θα το συζητήσουμε» Της είπα. <br /><br />«-Ο Χάρης, μου είπε πως πρέπει να σπεύσει να μου γνωρίσει όλα τα ενδιαφέροντα του χωριού, αφού θα έφευγα τόσο σύντομα, εκτός κι αν με κατάφερνε να μείνω περισσότερο. Ύστερα προσφέρθηκε να με συνοδεύσει μέχρι το ξενοδοχείο μου. Χωρίς να μου δώσει τον καιρό να το καλοσκεφτώ, μπήκε μέσα σε μια αυλή και αμέσως μετά εμφανίστηκε πάλι μπροστά μου με τα χέρια του άδεια. <br /><br />«-Πάμε.. υποθέτω μένεις στο ξενοδοχείο του Αρχοντάκη».<br /><br />Του είπα ναι, και ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε το στενό προς τον μεγάλο δρόμο. <br />Καθώς προχωρούσαμε, γύρισα και είδα έναν άντρα που στεκόταν μπροστά στην πόρτα της αυλής του και μας παρατηρούσε. Σήκωνε τώρα στα χέρια του τη βαλίτσα που ο Χάρης, είχε ακουμπήσει στην πεζούλα της.<br />«-Μια καλησπέρα δεν ήξερες να πεις πρώτα; Αν δεν έκανε το λεωφορείο την τελευταία του στάση εδώ, ούτε που θα σταμάταγες καθόλου στο χωριό. Γαϊδούρι. Ίδιος η μάνα σου! Αχάριστος!». Φώναξε.<br />«-Για σένα είναι αυτό το ψαλτήρι;». Ρώτησα το Χάρη.<br />«-Ναι, είναι ο αγαπημένος μου μπαμπάς.<br />-Έπρεπε να πας να τον δεις. Τώρα θα τα έχει μαζί μου».<br />Ο Χάρης γέλασε πολύ, ξεκαρδιστικά. Δεν μπορούσα να καταλάβω πού έβρισκε το αστείο και μου εξήγησε πως αν και με λένε Πέτρα, δεν ήμουν εγώ η πέτρα του σκανδάλου για τον πατέρα του, αλλά αυτός ο ίδιος. Ο πατέρας του είχε επιλέξει να τον αντιμετωπίζει έτσι, για να διασκεδάζει τις τύψεις του. Προσπαθούσα να καταλάβω για ποιο πράγμα μου μιλάει, αλλά φοβόμουν να του κάνω προσωπικές ερωτήσεις. Δεν χρειάστηκε, τα είπε όλα μόνος του. <br />«-Ο πατέρας μου δεν κλείνει ποτέ το φως του δωματίου του τη νύχτα. <br />-Γιατί αυτό; <br />-Τη φοβάται τη νύχτα. Φοβάται πως άμα κοιμηθεί με το φως κλειστό, θα έρθουν οι εφιάλτες να τον αρπάξουν. <br />-Έχω δει και χειρότερους που δεν τους τρώει καμιά τύψη. Τουλάχιστον αυτός έχει συνείδηση». Του είπα. <br />«-Καμιά συνείδηση. Απλώς γέρασε κι έχει πολλές ανασφάλειες. Αλλά ότι ναι, η σχέση μας είναι η χειρότερη που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε πατέρα και γιο, αυτό είναι αλήθεια.»<br />Δεν ήξερα αν αυτό ήταν μια προσπάθεια αστεϊσμού από μεριάς του ή μιλούσε τελείως σοβαρά. Όταν κατάλαβα πως ίσχυε το δεύτερο, σχολίασα πως είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου, να τσακώνεται η παλιά γενιά με την καινούργια.<br />«-Δεν πρόκειται για νοοτροπίες γενεών. Ο πατέρας μου άλλωστε δεν έχει όμοιό του». <br />Με διέκοψε εκείνος και μπήκε κατευθείαν στην εποχή, που χωρίς να τρέξει ένα δάκρυ στα μάτια του, φόραγε το παντελόνι του μόλις ο κύριος Στράτος τον άφηνε και πήγαινε και κλειδωνόταν στο δωμάτιό του. Κάθε φορά είπε που έλειπε η μάνα του γινόταν αυτό. Με μια ασήμαντη αφορμή ο πατέρας του, του κατέβαζε το παντελόνι και τον χτυπούσε στα πισινά με μια λωρίδα.<br />«-Έτσι χωρίς λόγο;» τον ρώτησα σοκαρισμένη. <br />« -Με λόγο βέβαια. Δεν έμαθα να πλένω σωστά τα ποτήρια, να τρίβω το κεφάλι μου πίσω από τα αυτιά όταν έκανα μπάνιο, να μη διαβάζω δυνατά, να μη σκαλίζω τη μύτη μου, να μην πιάνω τις γάτες και τους σκύλους, να μην αναπνέω δυνατά, να μη βήχω να μη. Μια φορά τον είχα τρομάξει τόσο πολύ με την απειλή μου ότι θα πέσω από το μπαλκόνι, που εκείνος αραίωσε τη συχνότητα του ξύλου. Από τότε δεν χρησιμοποίησε ποτέ ξανά τη λωρίδα του, παρά μόνο με το χέρι μου έδινε καμιά σφαλιάρα στο πρόσωπο και όλα τελείωναν εκεί. Ύστερα ούτε τη σφαλιάρα μπορούσε να μου δώσει. Γιατί μια μέρα του άρπαξα το χέρι στον αέρα και παραλίγο να του το σπάσω. Αλλά όταν τα χρόνια πέρασαν αρκετά μετά από αυτή την άγρια περίοδο, του πέταξα μια μέρα πως είναι ο χειρότερος άνθρωπος που γνώρισα και πως θα ευχόμουν να μην είχα γεννηθεί, παρά να τον είχα πατέρα. <br />Ύστερα πέρασα στο οικονομικό, Θεσσαλονίκη. Στο τελευταίο έτος, τον ειδοποίησαν μια μέρα, ότι είχα πάθει ατύχημα με το μηχανάκι και βρισκόμουν σε κώμα. Δεν ήξεραν οι γιατροί αν θα συνερχόμουν ποτέ. Αυτός δεν έφευγε από το νοσοκομείο ούτε για να πάει να κοιμηθεί, ούτε καλά καλά για να φάει. Η μάνα μου του έφερνε το φαγητό στο νοσοκομείο και ύστερα εκείνη καθόταν πάνω από το προσκέφαλο μου και αυτός έβγαινε στην αυλή να καπνίσει. Κι εκεί μου είπε η μάνα μου πως έκλαιγε και με παρακαλούσε να συνέλθω και μου υποσχόταν πως θα επανορθώσει για τα λάθη του, με το να γίνει για μένα ο καλύτερος πατέρας. Να το χέσω. Κι αν ήταν αργά για κάτι τέτοιο, μου υποσχόταν πως θα φύγει από τη ζωή μου και δεν θα τον ξαναδώ, θα με αφήσει να ηρεμήσω, φτάνει να συνέλθω κι εκείνος θα κάνει ότι του πω. <br />Φαίνεται πως οι προσευχές και τα παρακάλια του εισακούστηκαν. Άνοιξα τα μάτια μου μέσα στον πόνο μου και είδα πρώτα τη μάνα μου και πιο πίσω αυτόν. Δεν το έκανα επίτηδες, άλλωστε ζαλισμένος από το κώμα και το χτύπημα, δεν μπορούσα να βρίσκομαι σε τέτοια εγρήγορση. Αλλά φαίνεται το απωθημένο μου μαζί του, ήταν βαθύ κι έτσι όταν τον αντίκρισα να με κοιτάζει χαρούμενος, ενοχλήθηκα.. «-Τι κάνει αυτός εδώ; Διώξε τον σε παρακαλώ». Είπα στη μάνα μου<br />Αυτός έσκυψε το κεφάλι του και βγήκε από το δωμάτιο. Βγήκε από το νοσοκομείο. Βγήκε δια παντός από τη ζωή μου και από τη ζωή της μάνας μου. Και ήρθε να ζήσει στο Μεροσαυτό. <br />Έχει μια ήσυχη και μοναχική ζωή που του αρέσει. Δεν έχει πάρε δώσε με τους ανθρώπους. Η ζωή του οργανωμένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια, με πολλή δουλειά στον κήπο και πολλές ασχολίες μετά από αυτήν. Μόνο τις νύχτες όταν ξαπλώνει, όταν τον παίρνει ο ύπνος μάλλον, τον επισκέπτονται οι εφιάλτες. Κάθε νύχτα οι περαστικοί έξω από το σπίτι, τον ακούνε να φωνάζει και δεν ξέρουν αν το κάνει στο ύπνο του ή στον ξύπνιο του. <br />«-Ούτε μια φορά δεν σε άκουσα να με φωνάζεις πατέρα. Έχω κάνει τόσα για σένα και ούτε μια φορά δεν με είδες και δεν μου μίλησες σαν πατέρα σου. Στο διάολο πουτάνας γιε κι ακόμα παραπέρα!».<br />Με ρωτάνε όλοι στο χωριό τι πρόβλημα έχω με τον πατέρα μου. Χωρίς να έχω ανοίξει το στόμα μου εγώ, από τις βρισιές του και μόνο, από τη μουρμούρα του, μας έχουν πάρει είδηση οι πάντες».<br />Ανάκατα σου τα λέω κάπως, γιατί είπαμε κι άλλα στα ενδιάμεσα, για τις σπουδές μας, τα χόμπι μας, τα ερωτικά μας… Βλέπεις αντί να με αφήσει στο ξενοδοχείο μόλις φτάσαμε, συνεχίσαμε να περπατάμε μέχρι την παραλία και εκεί, καθίσαμε και μιλούσαμε μέχρι το πρωί. Μη με κοιτάζεις έτσι». <br /><br /><br />Ήταν πολλές οι πληροφορίες που μου έδωσε η Πέτρα μέσα σε μια νύχτα για την ίδια, το Χάρη, τον πατέρα του, το χωριό. Ένιωθα πως το πιο βασικό δεν ειπώθηκε, αλλά ίσως να μη το ήξερε ούτε και η ίδια. Τι έκανε το Χάρη να εκμυστηρευτεί τόσα πολλά σε κείνη από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους; Τι τον έκανε να μην εμπιστεύεται εμένα τόσους μήνες μετά ακόμα, ενώ του έχω βγάλει τόση εγκαρδιότητα, τόσες πραγματικά καλές και ειλικρινείς προθέσεις; <br />Ένιωθα κουρασμένος από την ακρόαση, από τις σκέψεις μου, από τα ερωτηματικά μου, από την έγνοια μου για το φίλο μου αλλά και από την αγωνία μου για την ανταπόκριση της Πέτρας. Εκείνο το μαξιλάρι πάνω στο οποίο είχα ακουμπήσει το κεφάλι και τον αγκώνα μου, είχε γίνει πλάκα, ένα με το πάτωμα, όμοιο με μια χαλκομανία που την πατάς αποβάλλοντας τα νερά γύρω της, την πατάς για να ενσωματωθεί σε ένα ξένο αντικείμενο. Ένιωθα ο ίδιος σαν χαλκομανία και το μαξιλάρι, όσο η αφήγηση της Πέτρας προχωρούσε, τόσο απέβαλε τις προστατευτικές του ιδιότητες, από τη σκληράδα του πατώματος και το κρύο. <br />Η Μαριάννα η γυναίκα μου, πέθανε με τον καημό πως δεν κατάφερε να μου δώσει το παιδί που τόσο λαχταρούσαμε και οι δύο. Δεν ήταν δικό της το λάθος αλλά το κουβάλησε μέσα της έτσι, μέχρι την τελευταία της στιγμή. Η γυναίκα που μαζί της είχα δει όλα τα απίθανα ως πιθανά, δεν υπήρχε πια. Κι εγώ από τότε και μετά δεν ξανασκέφτηκα ποτέ το θέμα της πατρότητας. Μέχρι αυτή τη στιγμή που οι πικρόχολες σκέψεις με κατέκλυσαν. «Αν υπήρχε Θεός, θα φρόντιζε τα παιδιά που έρχονται στη γη, να πέφτουν σε καλύτερα χέρια.» <br /><br />«-Τι ψάχνεις όμως; Τι είναι αυτό που πάνω από όλα σε ενδιαφέρει;» Ρώτησα την Πέτρα.<br />«-Τον εαυτό μου Παντελή. Μόνο αυτόν». <br />Ήταν η τελευταία της φράση πριν κλείσει κουρασμένη τα μάτια της και με αφήσει να την κοιτάζω μαγεμένος. Στο τέλος αποκοιμήθηκα κι εγώ επάνω στο χαλί, μέχρι που το τζάκι έσβησε κι ένιωσα την παγωνιά να με τυλίγει ολόκληρο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-5499190020735836437?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-52977012718810312902011-02-01T13:48:00.002+02:002011-02-01T13:48:55.437+02:00Είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος που έγραψα και μου απέρριψαν οι εκδότες. Ντεν πειράζει. Ξεκινώ την ανάρτηση του μυθιστορήματος εδώ σε συνέχειες ανα κεφάλαιο. θα δημοσιεύσω το πρώτο κεφάλαιο τώρα. Αν υπάρξει ενδιαφέρον από τουλάχιστον τρεις αναγνώστες, θα συνεχίσω τις αναρτήσεις μέχρι το τέλος. Καλή σας ανάγνωση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4194285093976393419-5297701271881031290?l=refenecom.blogspot.com' alt='' /></div>herinnahttp://www.blogger.com/profile/11730858865697176077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4194285093976393419.post-22938213176702077222011-02-01T13:46:00.000+02:002011-02-01T13:46:54.365+02:00ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ<br /><br /><br />«Όταν τον πρωτοσυνάντησα, μόλις είχα νοικιάσει το σπίτι μου στο νησί. Τότε δεν μου είχε σκάσει ακόμα η πρόταση γι’ αυτό το βιβλίο που ανέλαβα την υποχρέωση να γράψω. Διακοπές έκανα κι εγώ και αυτός. Ο πατέρας του όμως, έχει εγκατασταθεί μόνιμα και από πλευράς κατοικίας, δεν θα είχε πρόβλημα αν αποφάσιζε να το κάνει και ο ίδιος. Και το ήθελε. Ήθελε να μετατεθεί, να ξεπεράσει τις φοβίες του και να δοκιμάσει μια πιο ήσυχη ζωή, αλλά φοβόταν πως δεν θα καταφέρει να αφομοιωθεί. Βλέπεις ο Χάρης, δεν ήταν ένα δικό τους παιδί. Ασχέτως αν ο πατέρας του καταγόταν από εδώ και είχε μια σεβαστή περιουσία, ασχέτως ακόμα και του γεγονότος ότι η οικογένειά του τα τελευταία πόσα χρόνια, έχει επιστρέψει στο Μεροσαυτό και έχει μεγαλώσει την περιουσία της. Δικό τους παιδί θα ήταν μόνο αν και οι δυο γονείς ήταν από τον ίδιο τόπο και αν ο ίδιος είχε μεγαλώσει και πάει σχολείο σ’ αυτόν, πριν θεωρηθεί αναγκαίο να φύγει για να πάει να σπουδάσει. <br />Ενώ τώρα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η καταγωγή του Χάρη από τα μέρη δεν τον έκανε αυτομάτως και ντόπιο, πολύ περισσότερο με μια μητέρα από την Μεγάλη πόλη, την πόλη δηλαδή όπου όλα τα στραβά και ανάποδα συμβαίνουν, με πρώτο και καλύτερο τη διαστροφή. Άρα γύρευε τι σόι γυναίκα ήταν η μητέρα του πριν να γνωρίσει τον βλάκα τον πατέρα του, που έπεσε σαν το ψάρι στα δίχτυα της λες και χάθηκαν οι νύφες του χωριού. <br />Όλα αυτά και άλλα ακόμα, ο Χάρης δεν ήξερε ότι θα τα βρει μπροστά του όταν ασπάστηκε την ιδέα της μητέρας του να αιτηθεί την μετάθεσή του από τη νομαρχία στο επαρχείο του νησιού, όπου θα ήταν και ο μοναδικός κρατικός υπάλληλος από τη συγκεκριμένη υπηρεσία. <br />Μου είπε πως από την πρώτη φορά που αντίκρισε το μέρος, είχε γοητευτεί από τη φυσική ομορφιά του κι άρχισε σιγά-σιγά να χτίζει όνειρα, για την υπέροχη ζωή που θα αποκτούσε μετά από τη μετάθεση. <br />Η μετάθεση όμως αργούσε να έρθει κι όπως στα μάτια μας το κάθε τι αποκτά άλλη σημασία όταν το θέλουμε πολύ, έγινε και στα μάτια του Χάρη το «Μεροσαυτό», ένας πολυπόθητος στόχος.<br />Το εξερεύνησε όσο ελάχιστοι ντόπιοι το είχαν κάνει σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Δεν υπήρχε λαγκαδιά, ποταμάκι, κορφούλα, χωριό, εκκλησία, αρχαίος τόπος, βράχος ή πέτρωμα που να μη το μάθει, καθώς και όλα τα είδη της χλωρίδας και πανίδας από τη μια άκρη στην άλλη.<br />Όλα λοιπόν μέχρις αυτό το σημείο τα είχε μάθει ο Χάρης για το Μεροσαυτό. ΄Η σχεδόν όλα. Για τους ανθρώπους, δεν είχε μάθει ακόμα τίποτα. Θυμόταν τα παιδικά του χρόνια, όπου κάθε του επίσκεψη, αποτελούσε ένα σημαντικό γεγονός. Κόσμος συνέρεε στο σπίτι από όλο το χωριό. Άνθρωποι που του ήταν άγνωστοι μα δήλωναν συγγενείς και του τσιμπούσαν τα μάγουλα και τον έσφιγγαν μέσα σε αγκαλιές που μύριζαν ξινισμένο ιδρώτα και ζυμάρι. Αυτά ήξερε για τους ανθρώπους και δεν του ήταν μία δυσάρεστη ανάμνηση, διότι εκ των υστέρων εκτίμησε την απλοϊκή ζωή στον καθημερινό μόχθο. <br />Μόνο που τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά από τότε που ήταν παιδί μέχρι τώρα, που ετοιμαζόταν για τη μεγάλη κίνηση. Να αφήσει τους γκρίζους τοίχους και την καυτή άσφαλτο και να έρθει να μείνει για πάντα σ’ αυτό το μέρος. <br />Δεν είχε τίποτε άλλο να κάνει στην ονειροσκοτώστρα. Κι ας την βλέπουν σαν πόλη των ευκαιριών, όπως βλέπουν τις μεγάλες πόλεις αυτοί που ζουν αλλού και πηγαίνουν ίσα για να επισκεφτούν τα μαγαζιά, να ψωνίσουν, να διασκεδάσουν τη νύχτα, να κινηθούν ελεύθερα, να ερωτευτούν ελεύθερα. <br />Για το Χάρη, ο κύκλος αυτός έκλεισε. Σιχάθηκε τα τσιμέντα, τα πολλά μαγαζιά, τα αυτοκίνητα, τις εξατμίσεις, το θόρυβο, την αντανάκλαση της ζέστης στα ψηλά κτίρια, τη μαυρίλα, τη βρωμιά, την τρεχάλα, τους αγοραίους έρωτες, τη μοναξιά. <br />Στο νησί πάλι, το μόνο πράγμα που παρέμεινε σταθερό και αναλλοίωτο, είναι οι παντός τύπου απαγορεύσεις. Δεν υπάρχει όριο σ’ αυτές, ούτε συγκεκριμένη λίστα που να είναι καταγεγραμμένες, ώστε τουλάχιστον να αποφύγει κανείς την κακοτοπιά μιας αθέμιτης παρανομίας. Όλα είναι παράνομα. Ο έρωτας, οι ματιές, το ντύσιμο, το δυνατό γέλιο, η μελαγχολία, η απομόνωση, οι παρέες, το ξενύχτι, αλλά και ο ύπνος, το διάβασμα, ο γυμνισμός, οι προγαμιαίες σχέσεις και φυσικά η μοιχεία. Τα μόνα που είναι ακόμα νόμιμα είναι η δουλειά, το βρισίδι, το ξυλοκόπημα των γυναικών και η τεκνοποίηση. <br />Καμία βεβαίως από τις παραπάνω παρανομίες δεν υπήρξε απαραβίαστη από τους ίδιους, αλλά στο Χάρη πήρε καιρό να το ανακαλύψει αυτό.<br />Οι ντόπιοι κατά τα άλλα, είναι καθώς πρέπει άνθρωποι. Σου λένε πάντα σχεδόν καλημέρα, ακόμα κι όταν δεν έχουν όρεξη να την πουν κι αυτό το τελευταίο, το καταλαβαίνεις από το βρυχηθμό ορισμένων το πρωί. Δεν το παρεξηγείς όμως, γιατί σκέφτεσαι ότι είναι μια απάντηση όπως και να το κάνουμε.. Τώρα αν μέσα από αυτό το βρυχηθμό ο άλλος σε στέλνει και στον αγύριστο, δεν μπορείς να το ξέρεις, ωστόσο ανταπόκριση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπάρχει. Επίσης οι ντόπιοι, πάντα έχουν το ενδιαφέρον να σου μιλήσουν όταν λείπεις για πολύ καιρό, για να σε καλοδεχτούν πίσω. «Ήρθες; Καλωσόρισες. Και πότε με το καλό θα ξαναφύγεις;»<br />Ο Χάρης ακόμα κι αυτά τα θεωρούσε χαριτωμένα. Διακωμωδούσε με καλή πρόθεση τις τοπικές ατάκες και ήταν ανοιχτός και ευχάριστος με όλους. Έχω γελάσει πολύ με τις περιγραφές του, τότε που επιχειρούσε να με αποσπάσει από τη σκέψη του πόνου στη μέση μου. <br />Όταν ήρθε η μετάθεσή του, τον εγκατέλειψε και ο τελευταίος του ενδοιασμός σε σχέση με την μόνιμη εγκατάστασή του στο Μεροσαυτό. <br />Ένα πράγμα μόνο τον προβλημάτιζε λίγο καθώς ετοίμαζε το σπίτι του για να μείνει. Ήλπιζε πως δεν θα χρειαστεί να το αντιμετωπίσει. Οι κάτοικοι, βλέπουν τον κάθε ελεύθερο με καλό επάγγελμα σαν υποψήφιο γαμπρό για τις κόρες τους. Και όπως τρέχουν όλοι στο βουνό για λαγούς όταν έρχεται η εποχή του κυνηγιού, έτσι κι όταν μεγαλώσουν τα κορίτσια τους, ξαμολιούνται και όποιος προλάβει το νυμφίο είδε. Αυτός ήταν ταγμένος εχθρός του γάμου. Αν και δεν θα χρειαζόταν καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για να αποφύγει γονιούς και θυγατέρες, τον άγχωνε η σκέψη. Ευτυχώς ο τρόπος της ζωής του τον κρατούσε σε απόσταση από την τοπική καθημερινότητα. Το πρωί στο επαρχείο και τα απογεύματα συνήθως έτρεχε για να οργανώσει καμιά εκδήλωση. Αργότερα το βράδυ, πήγαινε σε κανένα μπαρ να χαλαρώσει, ή ερχόταν στο σπίτι μου. Του άρεσε η θέα από το μπαλκόνι μου και ήταν πολλές οι στιγμές που έπεσε σε περισυλλογή με το βλέμμα χαμένο στο πέλαγο. Έδειχνε πως κάτι τον απασχολούσε έντονα, αλλά δεν το συζητούσε. Μαζί φιλοσοφούσαμε, ή σχολιάζαμε κάποιο από τα κατορθώματα των ντόπιων και γελούσαμε. Απέφευγε να μου πει λεπτομέρειες από τη ζωή του.<br />Ύστερα έπεφτε μια νέκρα. Σαν να ήχησε το σιωπητήριό της η νύχτα κι έπρεπε μετά από αυτό, να βγάλουμε το σκασμό και να πέσει ο καθένας μας στις μαύρες του σκέψεις. Σαν να μην υπήρχε κάτι ευχάριστο να σκεφτούμε και να σχολιάσουμε παρέα πια. <br />Την πρώτη φορά που το έκανε, με είχε θορυβήσει. Ύστερα το συνήθισα. Ακόμα περισσότερο, μπορούσα να προβλέψω ακριβώς τη χρονική στιγμή που πεταγόταν από την καρέκλα του και με μια ξερή καληνύχτα, έβγαινε από την πόρτα. Εγώ καληνύχτα στον εαυτό μου δεν μπορούσα να πω. Και έμενα για ώρα στο μπαλκόνι παρατηρώντας τα φωτισμένα πλοία να ξεμακραίνουν. Δεν ξέρω αν μόνο για κάτι τέτοιο άξιζε να εγκαταλείψει κανείς την πόλη. Έτσι κι αλλιώς ο Χάρης, κοιτούσε πάντα ψηλά και τραγούδαγε και σκεπτόμουν πως, ίσως μόνο σ’ αυτό εδώ το μέρος, μπορούσε το φεγγάρι να του πει τόσα πολλά. <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο Μυστήριος κύριος Ευστράτιος <br /><br /><br />Είχα πάει σε κείνο το γραφικό λιμανάκι όπου οι βάρκες, είναι αγκυροβολημένες στο ενδιάμεσο των ψαροκάικων και μου έκανε εντύπωση αυτή η απερισκεψία των κατόχων τους. Με έναν δυνατό αέρα τα πλεούμενα ταράζονται, μετατοπίζονται και θα μπορούσαν εύκολα τα μεγάλα να συνθλίψουν τα μικρά. Έχει συμβεί πολλές φορές και γι’ αυτό δεν μπορούσα να καταλάβω, με ποια λογική οι ψαράδες στρίμωχναν τις βάρκες τους διακινδυνεύοντας ένα τέτοιο ατύχημα. Δεν είχα το χρόνο να το ψάξω τη μέρα εκείνη, γιατί βιαζόμουν να φτάσω στο ενετικό φρούριο, που έβλεπα να δεσπόζει επιβλητικό στην απέναντι πλευρά. Είχα καθυστερήσει σημαντικά την έρευνα για την παρουσία των πειρατών στα νησιά τον 16ο αιώνα και, σκόπευα να μάθω τα πάντα για τους τρόπους προστασίας των κατοίκων, είτε επρόκειτο για τους αυτόχθονες, είτε για Φράγκους κατακτητές που αναγκάστηκαν κι αυτοί να τους αντιμετωπίσουν. Ωστόσο μέσα στα καφενεία των χωριών, είχα πληροφορηθεί πως αρκετά από τα έθιμα των κατοίκων, συμβόλιζαν κάποιο σημαντικό περιστατικό από εκείνη την εποχή. Δεν πήγε και τελείως χαμένος ο χρόνος που διέθεσα συζητώντας με τους ντόπιους. <br />Στο μοναδικό ουζάδικο του λιμανιού, βρισκόταν εκείνο το πρωί μόνο ένας άνθρωπος. Έπινε τον ελληνικό του καφέ με θόρυβο και, φόραγε μια τραγιάσκα που του έκρυβε τα μάτια. Από μια προσωπική μου διαστροφή, δεν αντέχω να μιλάω με ανθρώπους που δεν μπορώ να δω τα μάτια τους, γι’ αυτό και παρά την ανυπομονησία μου, φύλαξα τις ερωτήσεις μου για τον μαγαζάτορα που εκείνη την ώρα έλειπε. Είχε πάει παραγγελία με καφέδες στην αγροτική τράπεζα, που ήταν στην άκρη του μόλου. Από λεπτό σε λεπτό θα επέστρεφε. <br />Ο Άνθρωπος με την τραγιάσκα, έβηξε δυο φορές δυνατά και με κοίταξε λοξά.<br />Μου έδωσε την εντύπωση πως ήθελε κάτι να πει, αλλά φάνηκε να άλλαξε γνώμη. Έσκυψε πάλι στον καφέ του. Κοίταξα το ρολόι μου. Ήταν ήδη δέκα το πρωί και οι αναχωρήσεις για το κάστρο απέναντι, γίνονταν μέχρι τη μία. Σε μια ερευνητική βόλτα που έκανα, δεν συνάντησα κάποιον βαρκάρη για να ρωτήσω την ακριβή ώρα αναχώρησης. Ένας ντόπιος μου είπε ότι δεν υπάρχει καθορισμένη ώρα. Πας και βρίσκεις τον πρώτο διαθέσιμο με βάρκα στο καφενείο και, του λες να σε πάει. Μόνο τα καλοκαίρια, είπε, υπάρχουν τακτικά δρομολόγια αλλά τώρα, μέσα στο Νοέμβριο να μη τα ζητάω πολλά. <br />Ο μόνος λοιπόν που θα μπορούσε να μου δώσει μια χρήσιμη πληροφορία για τη συνέχεια της μέρας μου, ήταν ο καφετζής. Ο οποίος αργούσε. Και ο οποίος είχε αφήσει το κατάστημά του στη φροντίδα των πελατών. Δηλαδή του ενός και μοναδικού πελάτη, εγώ δεν πιάνομαι αφού ακόμα δεν είχα ούτε τον καφέ μου παραγγείλει. Πούντος! Όσο η ώρα περνούσε, τόσο περισσότερο χόρευα επάνω στην καρέκλα. Ήμουν αποφασισμένος να επισκεφτώ το κάστρο σήμερα. Αρκετό χρόνο έφαγα γνωρίζοντας τους ανθρώπους. Όλη μου η ενέργεια ένοιωθα πως είχε ξοδευτεί να σκέπτομαι τα θέματά τους. Γιατί ναι. Η ιστορία του ενός εδώ πέρα, μπλεκόταν με την ιστορία του άλλου κι ενώ φαινόταν πως έτρεχε ο καθένας τις υποθέσεις του, στην πραγματικότητα όλοι μαζί, έτρεχαν τη μία και μοναδική υπόθεση στην οποία κινδύνεψα να αναμιχθώ κι εγώ. Δηλαδή τι κινδύνεψα, μπήκα σ’ αυτήν με τα μπούνια εδώ που τα λέμε. Αυτή ήταν η υπόθεση του Χάρη. <br />Για να ξεκινήσει ένας νέος τη ζωή του σε έναν τόπο γεμάτο προλήψεις και προκαταλήψεις, έπρεπε να δώσει λόγο για όλες τις μέχρι τώρα πράξεις του κατά τη διάρκεια της ζωής του στην πόλη. Ήταν ανήκουστο. Ήταν γελοίο. Προσπαθούσα να το διακωμωδήσω ή να το δω σαν μια τοπική παραξενιά, σαν μια άνευ ουσίας ενασχόληση των κατοίκων, επειδή δεν είχαν και τίποτε καλύτερο να κάνουν. Αλλά ήμουν ήδη πολύ φορτισμένος. Οργισμένος θα έλεγα με τον τοπικό έλεγχο. Όσο έκανα τις διακοπές μου εδώ απολαμβάνοντας καφέδες, ποτά και μπάνια, μου φαινόντουσαν όλοι ωραίοι. Χρειάστηκε να έρθω να μείνω για μεγάλο διάστημα, να κάνω το Χάρη φίλο μου και μερικά άλλα άτομα για να καταλάβω, πόσο ασφυκτικά καταπιεστική μπορεί να γίνει η τοπική κοινωνία για έναν νέο άνθρωπο. <br />Και τώρα πια δεν κρατιόμουν. Να πέσω με τα μούτρα στη δουλειά, αυτό ήθελα. Να τελειώσω αυτό το βιβλίο και να γυρίσω πίσω στις ανέσεις μου. Με εκνεύριζε η έλλειψη θέρμανσης από παντού. Όπου και να πήγαινες, ήταν παγωμένα. Η υγρασία με είχε κάνει να μοιάζω σαν σακάτης. Μονίμως πια περπατούσα κουτσαίνοντας. Φανταζόμουν τον Μπαρμπαρόσα να καταφθάνει εύρωστος, εύσωμος και δυνατός. Έλεγα πως ακόμα και η δύναμη της κρίσης του θα πρέπει να ποτίστηκε με υγρασία. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι τόσες φθορές του. Οι κάτοικοι βέβαια καμαρώνουν, ότι έκαναν αντίσταση κατά των πειρατών μέσα στα χωριά και έξω από αυτά, μέχρι που τους αποδυνάμωσαν. Τρίχες. Δεν αναφέρονται πουθενά αυτά. <br /><br />Υποτίθεται ότι έπρεπε να ταξινομήσω τις καταγραφές μου σε μια χρονολογική σειρά με τρόπο που τόσο η δράση των πειρατών, όσο και η παράπλευρη ζωή των κατοίκων, να αποτελούν μια συνέχεια. Το βιβλίο θα αποτελούσε βάση για τη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ που θα χρηματοδοτούσε η ΕΤ1. Ήταν η ευκαιρία μου να ξεκινήσω μια συνεργασία μαζί τους, που θα μου έλυνε το σοβαρό οικονομικό μου πρόβλημα. Αλλά μόνο με τη δουλειά δεν ασχολήθηκα από τότε που κατέφθασα εδώ για δεύτερη φορά. Το έχει το αίμα μου φαίνεται να μπλέκω σε καταστάσεις. Τώρα όμως, τώρα έπρεπε να συγκεντρωθώ. Δεν μου είχε απομείνει πολύς χρόνος από την εξάμηνη προθεσμία που μου έδωσαν. Σκεπτόμουν εγώ. Ο καφετζής όμως είχε άλλη γνώμη. Αναρωτήθηκα, αν θα επέστρεφε μόνο και μόνο για να κλείσει το μαγαζί του για τη μεσημεριανή ανάπαυλα. <br />Ο αέρας έξω στο μεταξύ δυνάμωσε πολύ, λυσσομανούσε. Τώρα είχα κι εγώ πρόβλημα να φορτωθώ σε μια βάρκα και να το παίξω ο ίδιος κάπταιν φουρτούνας. Στο κάτω κάτω είχα ανάγκη να πιω αυτό τον έρημο καφέ.<br />«-Αυτός δα μπορεί να έρθει και σε μισή ώρα».<br />Είπε ξαφνικά ο άνθρωπος με την τραγιάσκα. Με χαροποίησε που επιτέλους άκουσα φωνή εκεί μέσα. Μπορούσα βέβαια να σηκωθώ και να φύγω αν ήθελα οπωσδήποτε να ακούσω ένα άνθρωπο να μιλάει. Αλλά με είχε φάει και η αγωνία για τα σχέδιά μου.<br />«-Να το ξεχάσω λες;<br />-Εξαρτάται τι ζητάς. Αν θέλεις ένα απλό καφέ, στον φτιάχνω. Αν θέλεις βάρκα όμως, πρέπει να ειδοποιήσουμε κάποιον στο σπίτι του.<br />- Σ’ ευχαριστώ, με υποχρεώνεις. Ναι, θέλω ένα μέτριο ελληνικό».<br /><br />Αυτός σηκώθηκε απότομα από την καρέκλα του, μπήκε πίσω από τα ψυγεία όπου βρίσκεται το γκάζι και, ανάμεσα στα χαρχαλέματα ξεχώρισα το θόρυβο του κουταλιού που ανακάτευε. <br />«-Πως πάει το βιβλίο σου; Προχωράει;» φώναξε κάπως άγρια <br />και τίκ τικ με το κουταλάκι συνέχιζε τη δουλειά του. Έκπληκτος εγώ,<br />«-Το ποιο μου; Α, ναι ναι, μια χαρά». Και ύστερα κοκάλωσα έντρομος μάλλον στη θέση μου. <br />«-Μην απορείς, μου έχει μιλήσει ο γιος μου για σένα. Ο Παντελής Λάζος δεν είσαι; <br />-Ναι αυτός είμαι. Ο γιος σου ποιος είναι;<br />-Ε ποιος δα θέλεις να είναι; Ένα φίλο έχεις εδώ. <br />-Και γιατί άνθρωπέ μου δεν μου το λες τόση ώρα; Χαίρομαι που σε γνωρίζω κυρ-Στράτο. Δεν ήξερα ότι συχνάζεις σ’ αυτό το μέρος.<br />-Γιάντα το ξέρει ο άλλος; Μόνο ο φίλος μου ο Μάρκος το ξέρει.<br />-Ποιος είναι ο Μάρκος; <br />-Ο καφετζής ντε. Είμαστε παιδικοί φίλοι. Μ’ άφηκε εδώ στο πόδι του για λίγη ώρα..».<br /><br />Να λοιπόν που ο Χάρης έχει λαθέψει σε ένα σημείο. Ο πατέρας του δεν είναι τελείως ακοινώνητος. Έχει ένα παιδικό φίλο που τον εμπιστεύεται. Σκέπτομαι ότι, ίσως αυτό να μην είναι το μοναδικό πράγμα στο οποίο έχει λάθος εικόνα, σε ότι αφορά την προσωπικότητα του κυρ Στράτου. Αλλά δεν θέλω να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα. Ο φίλος μου, μου έχει εξομολογηθεί και περιγράψει συγκλονιστικά γεγονότα. Όσο κι αν πιστεύω ότι λόγω της αντιπάθειάς του, σε κάποια πράγματα ίσως και να τον αδικεί, δεν μπορώ αυτή τη στιγμή παρά να τον δω με τα μάτια του. Άλλωστε δεν έχω καμία πρόθεση να ψάξω για τα δίκια του γέρου. Όσα κι αν είναι αυτά, δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν άλλοθι για τις πράξεις του. <br />Έχω στο μυαλό μου έντονα εκείνη τη νύχτα που ο Χάρης, μέσα από το πικρόχολο χιούμορ του, μου μίλησε για τη σχέση του με τον πατέρα του. <br /><br />Ο κύριος Ευστράτιος έχει επιστρέψει στο Μεροσαυτό εδώ και δέκα χρόνια. Η γυναίκα του και ο Χάρης που τότε ήταν είκοσι τριών χρονών, δεν τον ακολούθησαν. Βρήκε το πατρικό του σπίτι ερείπιο με αρουραίους και φίδια να κατοικούν μέσα. Απέξω, το είχαν πνίξει τα αγριόχορτα. Έκανε όλα όσα χρειάζονταν για να το κάνει ξανά κατοικήσιμο. Χάλασε πολλά χρήματα, αλλά τα λεφτά δεν αποτέλεσαν ποτέ το πρόβλημά του όταν έπρεπε να κάνει ένα άνοιγμα. Υπήρξε πολύ προσεκτικός με αυτά, όλα τα προηγούμενα χρόνια. Την εποχή που έφυγε, η γενέτειρά του δεν ήταν τόσο πλούσια όσο την βρήκε όταν ξαναγύρισε, αλλά μάλλον ένα πολύ φτωχό Μεροσαυτό, με περιορισμένη παραγωγικότητα κι ακόμα πιο περιορισμένα έσοδα. <br />Η οικογένειά του δεν ήταν από τις προνομιούχες του χωριού. Ο πατέρας του ήταν ράφτης και ρούχα οι άνθρωποι στο χωριό δεν έραβαν πολλά. Την τέχνη την είχε μάθει στη Σύρα, όπου είχε πάει τσιράκι για τρία χρόνια ενός φημισμένου Συριανού ράφτη. Τον πιο πολύ καιρό ήταν χωρίς δουλειά. Υπήρχε το σπίτι της μάνας του που της το έδωσαν προίκα στο γάμο της και ήταν αυτό η μόνη τους περιουσία. Είχαν κι ένα γαϊδουράκι, που με αυτό κουβαλούσαν το γάλα από μια αγελάδα που συντηρούσαν σε ένα νοικιασμένο χωράφι. Μέσα σ’ αυτό η μάνα του είχε και κότες κι ένα μέρος του, το καλλιεργούσε και πουλούσε τα λαχανικά της στη χώρα. Η ζωή τους ήταν πολύ δύσκολη κι έγινε ακόμα δυσκολότερη, όταν ήρθε στη ζωή και το τρίτο παιδί τους. Τότε αποφάσισαν να φύγουν και να πάνε στην πρωτεύουσα για να δουλέψουν. Η γιαγιά του Χάρη έπιασε αμέσως δουλειά σε μια βιοτεχνία καλτσοποιϊας, ενώ ο παππούς του, πήγε στο κατάστημα ενός συχωριανού του που πουλούσε υφάσματα. Εκεί με τις γνώσεις του της ραπτικής, από απλό εμπόριο υφασμάτων, μετέτρεψαν ένα μέρος του χώρου σε ραφτάδικο κι έτσι το κέρδος ήταν διπλό. Ο συχωριανός του τον έκανε συνέταιρο μετά από λίγα χρόνια και έτσι, όταν εκείνος πέθανε, έμεινε η επιχείρηση ολόκληρη στον παππού του Χάρη. Όταν μεγάλωσε ο Στράτος, ο πατέρας του αντί να τον στείλει στο γυμνάσιο, τον πήρε κοντά του στο μαγαζί για να του μάθει το εμπόριο. Και μέχρι τα δεκαπέντε του χρόνια αυτός, είχε γίνει ξεφτέρι. <br />Αφού απολύθηκε από το στρατό, ο πατέρας του, του βρήκε την ιδανική νύφη. Ήταν η κυρία Ουρανία. Ήταν η ανιψιά ενός πελάτη του, ετών εικοσιπέντε και για τα δεδομένα της εποχής, μεγάλη για γάμο. Ήταν μεγαλύτερη από το Στράτο δυο χρόνια, αλλά αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα για τον πατέρα του, αφού η οικογένεια της κοπέλας διέθετε μια σεβαστή περιουσία και η ίδια, ήταν μεγαλωμένη με αυστηρές αρχές. Αυτό η οικογένεια του κοριτσιού, τους το είχε τονίσει τουλάχιστον πέντε φορές κατά τη διάρκεια του προξενιού. Όσο για τον ίδιο το Στράτο, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τον ρωτήσει. Ακολουθούσε πειθήνια τις αποφάσεις του πατέρα του και δεν τόλμησε ποτέ να του φέρει αντίρρηση σε τίποτα. <br />Έτσι η επιχείρηση επεκτάθηκε και πριν ο παππούς Θεοχάρης ευτυχήσει να γνωρίσει το εγγόνι του, καμάρωσε το γιο του ως ιδιοκτήτη άλλων δύο παρόμοιων μαγαζιών μέσα στην πόλη. Όταν ο Χάρης ήρθε στη ζωή, ο παππούς του δεν υπήρχε πια. Το μοναδικό πρότυπο αρσενικού γι’ αυτόν, υπήρξε ο πατέρας του. Ένα πρότυπο σκυμμένο πάνω από λογαριασμούς και λογιστικά βιβλία, αγέλαστο, αμίλητο, συνοφρυωμένο και εχθρικό προς αυτόν και τη μάνα του. <br />Ο κύριος Ευστράτιος δεν είχε καλές σχέσεις με τη γυναίκα του, αλλά ούτε και με κανένα άλλο άνθρωπο. Η κυρία Ουρανία έφτιαχνε το φαγητό και, το άφηνε επάνω στο τραπέζι σκεπασμένο κι εξαφανιζόταν. Ο κύριος Ευστράτιος έτρωγε, μάζευε μετά τα πιάτα του, τα έπλενε κι έφτιαχνε τον καφέ του μόνος του. Όταν κυκλοφορούσε αυτός μέσα στο σπίτι, δεν το έκανε κανένας άλλος. Ο Χάρης κλεινόταν στο δωμάτιό του και η κυρία Ουρανία στο δικό της. <br />Πεντέξι χρόνια μετά επιστροφή του πατέρα στο Μεροσαυτό, ήρθε και η κυρία Ουρανία να εγκατασταθεί μόνιμα εκεί. Αυτή ήξερε πρώτη ότι ο Χάρης ετοιμαζόταν γ�