Αποχαυνωθήκαμε μωρέ;

Στο κάτω κάτω, την ξέρουμε τη δουλειά των καναλιών. Εμείς τι δουλειά έχουμε να καθόμαστε να τους ακούμε; Τι δουλειά έχουμε να μπαίνουμε στο τρυπάκι της λογικής τους; Γιατί να μας νοιάζει αν θα πάρει η δεν θα πάρει η Ελλάδα την έκτη δόση; Μήπως τότε θα τρώμε καλύτερα; θα πληρώνουμε λιγότερα χαράτσια; Γιατί να μας νοιάζει αν θα μείνει η δεν θα μείνει η Ελλάδα στο ευρώ; Για να πέσουμε όλοι μαζί ενώ αλλιώς θα πέσουμε μόνοι μας; Γιατί να πιστεύουμε πως ξαφνικά θ' αρχίσουμε να τρώμε ο ένας τον άλλο; Επειδή έτσι βολεύει να πιστεύουμε οι πουλημένοι που μας κυβερνάνε; Γιατί να επαναπαυόμαστε με μια κυβέρνηση εγκάθετη που δεν βγήκε με εκλογές; Ότι είναι πέρα από τη θέληση του λαού φέρνει τη λύση στο λαό; Ωρε δεν πάμε καλά. Που πήγαν οι αγανακτισμένοι μας λοιπόν; Που πήγαν οι σύνδεσμοι, οι ομαδικές αλληλεγύες οι διευρυμένες ανταλλαγές, που πήγε στο σαμποτάζ των Γερμανικών προϊόντων; που πήγε η συμπαράσταση των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ από τη μια απεργούν κι από την άλλη μπουκάρουν να σε πιάσουν για το εισιτήριο, όταν απεργούν σου λένε μην πληρώνεις λαέ, συμπαράσταση κι όταν δεν απεργούν πλήρωσε λαέ, γιατί πρέπει κι εμείς να φάμε. Που πήγε η ομόνοια, η σύμπνοια, ο κοινός προσανατολισμός και στόχος που όφειλε να υπάρχει αυτή τη στιγμή; Που πήγε η πουτάνα η αναρχία μας; τώρα που τη χρειαζόμαστε την έκανε κι αυτή; Τόσα χρόνια μας την κοπάναγαν στο κεφάλι σαν ανικανότητα λαού στην πειθαρχία. Αυτή με το ανοιχτό καθαρό πρόσωπο που πάντα ήταν, και ποτέ δεν στερήθηκε το θάρρος του λόγου και της πράξης της. Όχι οι μαϊμούδες που για λόγους ευνόητους βγαίνουν και την παριστάνουν. Που πήγαν όλα μας; Αποχαυνωθήκμε ωρέ;