Πρωί στον Υμηττό

Τρέμει ο κέρσορας. Ποιος ξέρει τι φοβήθηκε κι αυτός. Το οδοιπορικό στην Κεντρική Ευρώπη, θα συνεχιστεί σε πρώτη ευκαιρία. Προς το παρόν να πω μια καλημέρα στου φιλους μου.
Σήμερα τα χαράματα ανέβηκα στον Υμμητό. Όχι με τα πόδια, τέτοιες αποκοτιές δεν τις βαστάνε πια κι αυτά. Δεν είχε βγει ο ήλιος ακόμα. Η Καινούργια ημέρα ήταν στα σπάργανα. Ροδαλό μωρό με κρύα χέρια. Τ' αγριολούλουδα εκτός από ελάχιστα έχουν μαραθεί. Υπάρχουν και κάποια που αντέχουν στις αλλαγές του καιρού. Αυτά δεν μαράθηκαν. Τα τζιτζίκια έπιασαν μονομιάς το τραγούδι με το που κάθισα σε ένα ξύλινο κάθισμα. Αυτό έγινε μετά την κατεβασιά μου από την κορφή του βουνού. Εκεί που βρίσκονται οι κεραίες και η θέα. Στην πρωινιάτικη αχλύ τα σπίτια μοιάζουν με πλοία αραγμένα. Σ' ένα καρνάγιο που βρωμάει ψόφιες αναμνήσεις. Πέρα μακριά διακρίνεται το Πέραμα. Άλλες συνοικίες, που περπάτησα ή όχι. Δεν μπορώ να διακρίνω τους δρόμους που με έφεραν μέχρι εδώ. Είναι μεγάλη η Αθήνα και ακατάστατη. Έχουνε γίνει ανήφοροι οι κατηφόρες, και δύσβατες ζούγκλες σιδερικών τα δρομάκια. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξπου τους φαντάζομαι μέσα τους, και μέσα στα κλουβιά τους τα μονίμως αραγμένα, μου θυμίζουνε μύγες παγιδευμένες στο μπουκάλι. Όλα αυτά τα συλλογίζομαι κοιτάζοντας πέρα. Λίγο πιο πέρα, εκεί που δεν φτάνει το μάτι, βλέπω συνομωτικά κοριτσίστικα χαμόγελα και τρόμο. Φαντάζομαι το σήμερα κι έχω ήδη πάρει πάρει την εκδικησή μου. "-θα πηγαίνουμε όπου θέλουμε, θα κάνουμε ότι θέλουμε, θα μιλάμε όσο θέλουμε κι όχι κρυφά". Αυτές είναι οι υποσχέσεις που έδωσα. Ο πληθυντικός αφορά ένα άλλο κορίτσι, χαμένο σήμερα στους λαβύρινθους της ζωής. Δεν ξέρω καν με τι εξαγόρασε την ελευθερία του. Δεν ξέρω καν αν συναντήθηκε ποτέ μαζί της. Θα ήθελα αυτό το κορίτσι να το είχα μαζί μου σήμερα. Να βλέπαμε παρέα τα μονοπάτια του χρόνου. Τότε που ονειρευόμουν το πανηγύρι της νίκης μας. Τότε που η απουσίες χτίζανε τις ιδανικές μας μορφές. Ας είναι καλά ελεύθερη ή μέσα στη μέγγενη των επιτεύξεων χαμένη. Εγώ εδώ πέρα φυλλομετρώ τις προσδοκίες που απέμειναν. Δεν χρειάζεται καν να γυρίσω σελίδα αρκεί όμως που κρατώ ακόμη κάτι στα χέρια μου. Ένα σημειωματάριο, ένα μικρό βραχιόλι από λευκές χάντρες, μια γαλάζια αγάπη σε βλέμμα ξάστερο, τον ήχο ενός γέλιου άσβεστου στη μνήμη και μια αγκαλιά που μύριζε του μέλλοντος τ' αρώματα και της ελπίδας. Μια πασχαλίτσα κάθισε στον ώμο σου. Έχει το χρώμα της σκουριάς και βούλες μαύρες. Αλλιώς θυμάμαι εγώ τις πασχαλιές μα τι τα θέλεις. Σάμπως και την αγάπη αλλιώς δεν την ήξερα; Τώρα πια λέμε μια λέξη, τριαντάφυλλο πχ, και εμφανίζεται μπροστά μας μια τσουκνίδα. Αγάπη λέμε, κι ερχόμαστε φάτσα με φάτσα με το φθόνο. Ήλπιζα πάντα από την άλλη πως θα έμενες μικρή. Ξεχασμένη στο λειβάδι με τις παπαρούνες. Να μη μάθεις πως έγινε ο κόσμος σήμερα. Να μην αλλάξεις ποτέ τις έννοιες στις λέξεις. Εδώ πάνω λοιπόν μπορώ να σε βλέπω ακόμα με την πεταλούδα στα δάχτυλα. Εδώ πάνω, αυτή τη ροδαλή στιγμή της μέρας, σου στέλνω μνήμες που ανέκαθεν σου χρώσταγα και ξαναβλέπω το μέλλον που έγινε παρόν, χωρίς εσένα.
Θα κατέβω τώρα να μπλεχτώ στ' αδιάφορα πρόσωπα. Και στα αραγμένα καράβια που μυρίζουν ψόφιες αναμνήσεις. Τρέμοντας μέσα στο φυλλοκάρδι μου μήπως κάποια απ' αυτές τις βρωμερές μυρωδιές μου θυμίσει κάτι από το άρωμα του μέλλοντος σε σήψη. Μου θυμίσει εσένα.