Πόσο μακριά είναι η ουρά σου;

Άλλοι έχουν δόντια άλλοι έχουν ουρές. Όταν έχεις μακριά ουρά και δεν μπορείς να την κρύψεις, κάνεις μια τρύπα στο παντελόνι σου και την αφήνεις απέξω. Εγώ ουρά δεν έχω αλλά καλού κακού την έκανα την τρύπα στο παντελόνι μου αχρείαστη να' ναι. Από πάνω φόρεσα και μια μακριά καμπαρτίνα για να μη φαίνεται τίποτα. Σιγουρεύτηκα βεβαίως πριν ότι αυτή δεν έχει τρύπα στο πίσω μέρος της. Και βγήκα καμαρωτή καμαρωτή να πάρω το λεωφορείο. Είδα τους ανθρώπους να με κοιτούν και να πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα. Κοιτάζω κάτω από την καμπαρτίνα μου μπας βγήκε καμιά ουρά ενώ δεν έβλεπα, τίποτα αέρας. Τι στο διάολο βλέπουν τότε οι άλλοι και κάνουν παραπέρα; Μυρίζω τις μασχάλες μου, μια χαρά σαπούνι κι αποσμητικό, μυρίζω τα ρούχα μου, μια χαρά μαλακτικό λεβάντα το αγαπημένο μου. Ψάχνω το σαγόνι μου, αποτριχωμένο και λείο το μουστάκι μου το ίδιο. Οι άνθρωποι όμως συνέχιζαν να πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα. Βγάζω το καθρεφτάκι από την τσάντα μου, κοιτάζομαι, μάτια κόκκινα σαν τον κώλο της μαϊμούς. Να γιατί τρόμαξε ο κόσμος. Σου λέει όπου νά ναι θα πετάξει τρίχες και ουρά και όλα εκείνα τα φρικιαστικά πράγματα που έχει ένα τέρας. Διότι άλλο να κάθεσαι στη στάση δίπλα σε ένα γορίλα, άλλο δίπλα σε ένα υποψήφιο γορίλα. Το υποψήφιος είναι που τρομάζει τους πάντες. Άπαξ και έγινες ότι ήταν να γίνεις, δεν φοβάται κανείς. Το πολύ πολύ να σου κόψουν την καλημέρα.
Ρε τι κολίρια τι νερά τι πράγματα, τίποτα, τα μάτια κόκκινα. Πάω στον οφθαλμίατρο και με ψάχνει, δεν βρίσκει τίποτα λάθος με τα μάτια μου. Μου λέει στον ψυχολόγο να πας. Γιατί στον ψυχολόγο; ρωτάω η αφελής. Μα είναι φως φανάρι, τα μάτια σου είναι κόκκινα γιατί κλαις. Τρελός είσαι γιατρέ μου; που με είδες εσύ να κλαίω; Μέσα στην καλή χαρά έφυγα να πάω στη δουλειά μου και κοκκίνησαν χωρίς λόγο τα μάτια μου. Δεν γίνεται να κοκκίνησαν χωρίς λόγο, εδώ βλέπω ότι έχεις χάσει πολλά καντάρια δάκρυα. Που τα ξόδεψες όλα αυτά και στέγνωσε ο κερατιάρης ο χιτώνας σου; Άκρη με τον τρελό δεν έβγαζα και σηκώθηκα κι έφυγα αποφασισμένη να επιτεθώ στον πρώτο που θα κάνει ένα βήμα παραπέρα. Και ήταν μια γυναίκα. -Τι βλέπεις κυρία μου και κάνεις ένα βήμα παραπέρα; σε παρακαλώ πολύ κάνε το ψυχικό να μου πεις, θα με βοηθήσει πολύ να μάθω.
-Κάνω πιο πέρα γιατί έφυγα βιαστική και δεν πρόλαβα να λουστώ. Δεν θέλω λοιπόν να παρατηρεί κανείς το κεφάλι μου από κοντά γιατί είναι βρώμικο. Ένας άλλος μου είπε ότι δεν έχει πλύνει το πουκαμισό του και μαυρίζει ο γιακάς. Ένας άλλος ότι ξέχασε να βάλει αποσμητικό. Και μόνο ένα μικρό αγοράκι που γύριζε γύρω γύρω μου και με περιεργαζόταν, βρήκε το θάρρος να με ρωτήσει αυτό. -Πόσο μακριά είναι η ουρά σου; Τότε κατάλαβα πως αυτά που βλέπω για πρόβλημα δεν είναι στ' αλήθεια εκεί, ενώ αυτά που στα σίγουρα είχα καταφέρει να μπλοκάρω ή να κρύψω, μπορούσαν να τα δουν οι πάντες. Έκτοτε αμόλυσα την ουρά μου ελεύθερη να κάνει ότι θέλει και σταμάτησα να κάνω τρύπες στα παντελόνια μου. Αυτό οι μισοί άνθρωποι το είπανε θράσος και οι άλλοι μισοί μαγκιά. Από κει που δεν είχα κανένα και κανένα εχθρό, έκανα το μισό πληθυσμό της πόλης μου φίλους και τον άλλο μισό, εχθρούς μου. Και έτσι τώρα μέσα σε ένα κλίμα γεμάτο ένταση και σε μια πόλη γεμάτη προειδοποιητικές ταμπέλες, όπως, ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΕΡΑΤΩΝ ή ΠΡΟΣΟΧΗ! ΜΠΑΙΝΕΤΕ ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,ή ΠΡΟΣΟΧΗ! ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ κλπ, κυκλοφορώ και ζω κοιτάζοντας τα νώτα μου και παίρνοντας τα ρίσκα μου, με μια ουρά δυο μέτρα, γεμάτη μακριές και άσχημες τρίχες πλην ελεύθερη και δυο μάτια χωρίς κοκκινίλες, αφού ο τελευταίος πραγματικός άνθρωπος είναι φίλος μου, ενώ εγώ ξεκάθαρα είμαι πια ένα τέρας.