Οι γαμοπλανήτες

Έτσι το λέει το ζώδιό μου. Εγώ το μεταφράζω αλλιώς. Οι Χίτλερ και τα χιτλεράκια τους. Στη ζωή μου πηγαίνουν όλα στραβά και πρόκειται να στραβώσουν περισσότερο. Αυτό εδώ το κείμενο δεν έχει σαν στόχο να αναφέρει τα της ζωής μου που λίγο έως πολύ μπορεί κανείς να μαντέψει σε ένα βαθμό. Έχει σαν στόχο να σε κάνει να αναπηδήσεις αναγνωρίζοντας τα κοινά σημεία και να επαναστατήσεις εμπράκτως. Γι' αυτό θα φας στη μάπα τα της ζωής μου.
Αυτός εκεί ο καημένος, που βαυκαλίζεται με την ιδέα που έχει για τον εαυτό του ως κριτής και δεινός σχολιαστής των blog καλά θα κάνει ανοίξει τα στραβά του και να διαβάσει.
Πάνω από οτιδήποτε άλλο λοιπόν οφείλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι. Εγώ τα τελευταία χρόνια έχω χάσει μια σειρά από ταυτότητες, αυτές που αποκτάει κανείς σε όλη τη διάρκεια της ζωής του για να κυκλοφοράει σαν ολοκληρωμένη προσωπικότητα στην κοινωνία. Αμ τι. Είχα πέσει κι εγώ μέσα στην παγίδα να πιστέψω πως άμα τις μαζέψω όλες αυτές, θα τύχω ενός κάποιου σεβασμού από τους συνανθρώπους μου λες και ήταν τόσο δύσκολο να δω η γκαβή, πως πάντα η τελευταία είναι που αναιρεί όλες τις υπόλοιπες.
Η πρώτη μου ταυτότητα ήταν λοιπόν αυτή της μαθήτριας. Πολλά χρόνια την κουβάλησα πάνω μου καθότι χρειάστηκε να τελειώσω νυχτερινό να μη τα ξαναλέω και πέραν των διαστημάτων που απείχα, είχα κι ένα έξτρα χρόνο να φοιτήσω σε σχέση με τους ημερήσιους. Ενώ ακόμα περιφερόμουν με την ταυτότητα της μαθήτριας απέκτησα και την ταυτότητα της εργάτριας και έτσι μου κάθισε το διπλό. Ύστερα διάφορες άλλες δουλειές άλλες του ποδαριού και άλλες όχι, με σηματοδότησαν είτε σαν μηχανουργό, είτε σαν ταπετσέρη είτε σαν μπρικοκολλήτρια, είτε σαν τσαγκάρισσα. Προχωρώντας προς το τέλος της φοιτησής μου στο λύκειο που ολοένα παρατεινόταν λες και έτρωγα στο κεφάλι ποινή στρατιώτη, όλο και περισσότερες ταυτότητες αποκτούσα. Δύο μάλιστα από αυτές ήταν τυπωμένες και σε κάρτα. Δημοσιογράφος για ελεύθερη και ανεμπόδιστη είσοδο οπουδήποτε, συγγραφέας για ελεύθερη και ανεμπόδιστη είσοδο στα πολιτιστικά δρώμενα. Ανάθεμα κι αν εισήλθα έστω και μια φορά στη ζωή μου στα μέρη που με αυτές έπρεπε να μπορώ να εισέλθω. Άσε που ούτε θυμόμουν που τις έχω πεταμένες και τις δύο. Φτάνει που ήξερα ότι τις έχω κι ότι άμα θέλω, μπορώ να τις χρησιμοποιήσω. Οι ταυτότητες έληξαν κι εγώ έμεινα στο άμα θέλω. Άμα θέλω γίνομαι πάλι και ταπετσέρης. Άμα θέλω, ξαναγίνομαι διορθώτρια-επιμελήτρια περιοδικού. Άμα θέλω, ξαναγίνομαι μηχανουργός ή τσαγκάρης, κ.ο.κ Χαμπάρι δεν πήρα πως η ζωή, ολοένα και λιγότερο χρειαζόταν τους μηχανουργούς, τους τσαγκάρηδες, τους επιμελητές βιβλίων, τους μεταφραστές, ακόμα και αυτούς τους δημοσιογράφους ή τους συγγραφείς. Η ζωή έχει ανάγκη τους κλόουν, τους ζογκλέρ, τους ακροβάτες, τους θαυματοποιούς του τσίρκου, τους υπνωτιστές και τους γορίλες.
Έχει επίσης ανάγκη από αυτούς που μιλώντας κινέζικα, μαζεύουν ψήφους ελληνικούς, έχει ανάγκη από αυτούς που μ' ένα μαστίγιο στο χέρι επευφημούν τη δημοκρατία, έχει ανάγκη ακόμα από αυτούς που με μια κιμωλία στο χέρι διδάσκουν την αμάθεια, επιβραβεύουν το ρατσισμό και τη ρουφιανιά, εκπαιδεύουν φουρνιές νέων στη υποτέλεια, προετοιμάζουν τους σύχρονους σκλάβους με εγχειρίδια και ειδικά θέματα στις άλλοτε εκθέσεις που τώρα αποκαλούν αναφορά πεπραγμένων, ή τεκμηριωμένη κατάθεση ιδεών, σε θέματα καίρια για τη λειτουργία της σύχρονης κοινωνίας. "-Είναι η βία που ασκείται από ανθρώπο σε άλλο άνθρωπο, ή από ομάδα σε άλλη ομάδα,ανεξαρτήτως συνθηκών,(προσέξτε το αυτό), ένας δόκιμος τρόπος αντιμετώπισης προβλημάτων; επιχειρηματολογείστε τόσο για την απάντηση "ναι" όσο και για την απάντηση "όχι".
Δεν έχει λοιπόν ανάγκη η κοινωνία πια τα επαγγέλματα. Η σύχρονη ζωή.
Τελευταία μου ταυτότητα είναι αυτή της καθαρίστριας. Μαζί με την ταυτότητα γραμματειακή υποστήριξη και ταμείο θεάτρου που δυστυχώς εξάντλησα στο πι και φι. Στη δουλειά μου υπάρχουν άνθρωποι νέοι που κατέχουν νέες ταυτότητες, που λένε με άλλα λόγια όλα αυτά που εγώ έκανα στη διάρκεια της ζωής μου με ή χωρίς ταυτότητα. Ένα μέρος αυτών δηλαδή. Τώρα για παράδειγμα θέλεις πανεπιστημιακό πτυχίο για να πεις στον άλλο στο τηλέφωνο ότι είναι μαλάκας που κάθεται και σε ρωτάει αν τελειώνοντας ένα σεμινάριο θα μπορέσει να δουλέψει με το δίπλωμα για την τηλεόραση, ή να πάρει μια δουλειά σαν σκηνοθέτης. Θέλεις πτυχίο ανωτάτης σχολής για να πεις στον άλλο, φέρε ρε κόπανε εδώ τις δόσεις από τα σεμινάρια, πότε σκοπεύεις να πληρώσεις; τελειώνει η σαιζόν, ή θέλεις ειδικά επιμορφωτικά μαθήματα για χρήση της γλώσσας ώστε να μη λες "τι διαπραγματεύει το αντικειμενό σας;" πράγμα που μάλλον στα πούστικα τα πανεπιστήμια δεν διδάσκεται. θέλεις ρε παιδί μου ένα ιματζ για να μπορείς να κάνεις τον παπαγάλο, επαναλαμβάνοντας κατα λέξη αυτά που σου λέει το πεφωτισμένο αφεντικό σου να πεις, κι αν δεν το έχεις αυτό το πτυχίο, δεν έχεις το ιματζ άρα δεν μπορείς να γίνεις παπαγάλος, είσαι εκτός του σύχρονου κατεστημένου, είσαι ένα τίποτα.
Επέλεξα αυτό το τίποτα και τώρα πληρώνω το τίμημα. Δηλαδή πάντα το πλήρωνα το τίμημα αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.
Έχασα τη δουλειά στο θέατρο γιατί δεν ήμουν παπαγάλος, κινδυνεύω να χάσω και τη δουλειά στο τσίρκο γιατί δεν είμαι ακροβάτης, μάγος, υπνωτιστής, ούτε φτασμένος ούτε υπο μάθηση, ούτε επίδοξος ούτε κατά λάθος.
Είμαι πενήντα τριών χρονών με τον καινούργιο χρόνο και θα βρεθώ στο δρόμο με είκοσιπέντε χρόνια στην πλάτη δουλειάς και ένσημα μόλις τα έντεκα αφού το ΙΚΑ ανακάλυψε τα νησιά μετά το 1980, αφού οι κλέφτες πάντα προστατεύονταν από το κράτος, αφού οι κλέφτες είναι το κράτος, χωρίς σύνταξη, χωρίς δουλειά, χωρίς ειδικότητα, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εισόδημα, χωρίς ιματζ και χωρίς καν το τίποτά μου.
Οι γαμοπλανήτες φταίνε λένε τα νυν και τέως αφεντικά μου, που το έκαναν να γεννηθείς Ιούλιο, Καρκίνος, και να πέσεις σε επιχείρηση με Υδροχόο αφεντικό που τέτοιοι δεν θα έχουν θέση εις το εξής. Καθώς επίσης Ζυγός σε επιχείρηση με Κριό αφεντικό, Κριός σε επιχείρηση με παρθένο αφεντικό, Παρθένος σε επιχείρηση με ιχθύ αφεντικό και κλάστε μας τα απ' αυτά. Το τσίρκο των ζωδίων ή το τσίρκο των ηλιθίων;
Χέστηκα τόσο για τα ζώδια όσο και για τους ηλίθιους. Χέστηκα και για τη σύνταξη αφού στο δρόμο πηγαίνω σα σφαίρα, με όλους τους πόνους στις αρθρώσεις είμαι ικανή να στοίψω τις πέτρες, όταν και όποτε τις βρω στο διάβα μου. Τόσο ικανή και τόσο φόβος και τρόμος των πετρών, που φρόντισε αυτό το κωλοκράτος να τις βγάλει από το διάβα μου, να τις εξαφανίσει, δεν υπάρχουν πέτρες στο δρόμο μας πια κύριοι, εμπόδια δεν υπάρχουν. Είναι μια ευθεία χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες. Μια μικρή τελική ευθεία γεμάτη από πινακίδες με ηλικιακά όρια και πίνακες καταμέτρησης ενσήμων και προϋποθέσεων προκειμένου να σου επιτρέψουν να ζεις, ή να σου επιβάλλουν να πεθάνεις.
Και καλά εγώ. Πες ότι είμαι άξια της τύχης μου, με αυτά που επέλεξα και έτσι όπως την επέλεξα. Τα χρόνια που σαν σκυλί δούλεψα για τον τουρισμό, για τα γράμματα και τις τέχνες, κυριολεκτικά και μεταφορικά για την καλύτερη όψη του κόσμου, που στο διάολο πήγαν; Και η πουτάνα η ταφοπλακά μου πάνω τι θα γράφει; πως "τάδε κείται η μπατίρω η αθυρόστομη που είπε τούτη την κουβέντα τη μεγάλη, πως τη ζωή σου όσο ζεις αν αγαπάς, δεν θα αφήσεις να στη φάνε κάποιοι άλλοι";