Όταν ξεκίνησε η ιστορία με τα blogs αρχικά με λίγους κατόπιν με αμέτρητους, δεν προλαβαίναμε να διαβάζουμε τον ένα και τον άλλο. Εγώ έμπαινα σε καμιά δεκαριά και έκανα και σχόλια μετά από κάθε ανάγνωση γιατί θεωρούσα πως αφου διάβασα, έπρεπε να πω κάτι στον συγγραφέα του κειμένου, να του δείξω πως είμαι κι εγώ εδώ, να πάρει πιο πολύ κουράγιο να συνεχίσει αυτό που κάνει.
Ύστερα κουράστηκα. Όλοι κουραστήκαμε. Άλλοι έκλεισαν, άλλοι συνέχισαν να μεγαλώνουν την αυλή τους, άλλοι ήρθαν έτσι γιατί ήταν εύκολο να έρθουν, άλλοι σιώπησαν και η σιωπή τους κραυγαλέα εξακολουθεί να παραμένει μήνες ή και χρόνια μετά
Μέσα σε αυτή τη θλίψη για τις γραφές που δεν βλέπουμε πια, υπάρχει και μια αισιόδοξη σκέψη που μόλις έκανα. Θα περάσει η μόδα. Νομίζω μάλιστα πως έχει ήδη αρχίσει να περνάει. Και θα μας αφήσουν ήσυχους όλους εμάς που ψυχοφαγωνόμαστε πασχίζοντας να βγάλουμε κάτι αληθινό και αυθεντικό από μέσα μας, να κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα χωρίς να ενοχλεί κανέναν η παρουσία μας, λες και τους φάγαμε το χώρο τους. Και λέω πως θα γυρίσουν οι ωραίες φωνές. Θα επιστρέψουν στα παλιά εδάφη και σε μας που μπαινοβγαίνοντας ακόμα τους ψάχνουμε. Και ίσως αυτή τη φορά τα πράγματα να μη μείνουν στις λέξεις μιας οθόνης. Ίσως αυτή τη φορά η ανάγκη να βρεθούμε και να κουνηθούμε να είναι πιο επιτακτική, πιο ζωτικής σημασίας, πιο εκπυρσοκροτική. Εγώ λέω πως έτσι θα γίνει. Γιατί όταν ξεκίνησε το ίντερνετ ζητούμενο ήταν η επικοινωνία. Δεν είχαμε ξεκαθαρίσει ακριβώς τι είδους επικοινωνία. Τώρα ξέρουμε πως ζητούμενο είναι η ουσιαστική επικοινωνία. Αυτή που δημιουργεί, που ξεσηκώνει, που αφυπνίζει, που σε κάνει να αισθάνεσαι μέρος ενός όλου, που σε κάνει να θες να ανήκεις όταν πρόκειται για ενέργειες είτε που ανεβάζουν τον άνθρωπο, είτε που συμβάλλουν στο να ανακτήσει τα χαμένα του δικαιώματα.
Θυμάστε πως αρχίσαμε;
Αναλογιστείτε πως θα τελειώσουμε. Με ποιο τρόπο θέλουμε να τελειώσει ο ρόλος μας στο ίντερνετ.
Σαν γραφιάδες της καρέκλας ή του δρόμου;
Ύστερα κουράστηκα. Όλοι κουραστήκαμε. Άλλοι έκλεισαν, άλλοι συνέχισαν να μεγαλώνουν την αυλή τους, άλλοι ήρθαν έτσι γιατί ήταν εύκολο να έρθουν, άλλοι σιώπησαν και η σιωπή τους κραυγαλέα εξακολουθεί να παραμένει μήνες ή και χρόνια μετά
Μέσα σε αυτή τη θλίψη για τις γραφές που δεν βλέπουμε πια, υπάρχει και μια αισιόδοξη σκέψη που μόλις έκανα. Θα περάσει η μόδα. Νομίζω μάλιστα πως έχει ήδη αρχίσει να περνάει. Και θα μας αφήσουν ήσυχους όλους εμάς που ψυχοφαγωνόμαστε πασχίζοντας να βγάλουμε κάτι αληθινό και αυθεντικό από μέσα μας, να κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα χωρίς να ενοχλεί κανέναν η παρουσία μας, λες και τους φάγαμε το χώρο τους. Και λέω πως θα γυρίσουν οι ωραίες φωνές. Θα επιστρέψουν στα παλιά εδάφη και σε μας που μπαινοβγαίνοντας ακόμα τους ψάχνουμε. Και ίσως αυτή τη φορά τα πράγματα να μη μείνουν στις λέξεις μιας οθόνης. Ίσως αυτή τη φορά η ανάγκη να βρεθούμε και να κουνηθούμε να είναι πιο επιτακτική, πιο ζωτικής σημασίας, πιο εκπυρσοκροτική. Εγώ λέω πως έτσι θα γίνει. Γιατί όταν ξεκίνησε το ίντερνετ ζητούμενο ήταν η επικοινωνία. Δεν είχαμε ξεκαθαρίσει ακριβώς τι είδους επικοινωνία. Τώρα ξέρουμε πως ζητούμενο είναι η ουσιαστική επικοινωνία. Αυτή που δημιουργεί, που ξεσηκώνει, που αφυπνίζει, που σε κάνει να αισθάνεσαι μέρος ενός όλου, που σε κάνει να θες να ανήκεις όταν πρόκειται για ενέργειες είτε που ανεβάζουν τον άνθρωπο, είτε που συμβάλλουν στο να ανακτήσει τα χαμένα του δικαιώματα.
Θυμάστε πως αρχίσαμε;
Αναλογιστείτε πως θα τελειώσουμε. Με ποιο τρόπο θέλουμε να τελειώσει ο ρόλος μας στο ίντερνετ.
Σαν γραφιάδες της καρέκλας ή του δρόμου;
ελένη όντως το έθεσες πολύ σωστά.
ΑπάντησηΔιαγραφήχαίρομαι που σε ξαναβρίσκω
και διαβάζω αυτά που γράφεις.
οι δρόμοι μας περιμένουν αλλά ακόμη είμαστε ανέτοιμοι ή καλύτερα παγιδευμένοι στην καλοπέραση που κάποτε είχαμε. τώρα πια ο φόβος μας σφίγγει σιγά, σιγά σε κλοιό ασφυχτικό. ποια ανάγκη άραγε θα τον σπάσει; πάντως όχι η υπέρβαση της μιζέριας. αντίθετα η εξαθλίωση, η πείνα, η διαρκής στέρηση βασικών αγαθών, η ανεργεία διαρκείας, η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων ή μήπως η επιθυμία για πραγματική ελευθερία;
ένα συνδυασμός θα ήταν το ελάχιστο αλλά με κίνητρο την ελευθερία το μέγιστο
Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω Γιάννη μου. Γι' αυτό λέω πως το τοπίο ξεκαθαρίζει σιγά σιγά και όσο τουλάχιστον για τις αφορμές είναι πολλές και βράζουν και εξαντλούν τις ανοχές και τις αντοχές μας. Ακόμα και το θέμα της ελευθερίας κυρίως αυτό που περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι το μεγάλο ζητούμενο. Είμαι αισιόδοξη. Βράζουν οι κάτω χώρες, ένας οικονομικός οδοστρωτήρας πολτοποιεί τις πάνω, τι διάολο. Άσε που η πτώχευση δεν έρχεται ακόμα είναι εδώ. Τι άλλο να περιμένουμε δεν κατάλαβα.
ΑπάντησηΔιαγραφήχαίρομαι που επανεργοποιήθηκε το ρεφενε. συχνά το παρακολουθούσα ανενεργό και ανησυχούσα. αν χρειαστείς βοήθεια στη διάθεσή σου.
ΑπάντησηΔιαγραφή