Πάρος 23 Αυγούστου.
Παρά το γεγονός ότι το κομμάτι του συναισθηματισμού μου που συνδέεται με τα πρόσωπα στο νησί αυτό έχει εκλείψει, καθώς και όποιο από αυτά που άδολα και αγνά βαπτίσαμε αγαπημένο στη νιότη μας, εξακολουθώ να επισκέπτομαι το νησί.
Φαίνεται πως ήταν μεγάλο το απόθεμα της μνήμης εκτός από τα στάνταρτ πρόσωπα, σε τοπία, στιγμές, γεγονότα, γνωριμίες, δουλειές, δουλειές δουλειές. Δεν γίνεται με τη μία να διαγράψεις τα πάντα επειδή κάποιοι θέλησαν να σε αποκόψουν σαν ξερόκλαδο από το οικογενειακό δέντρο. Προφανώς γιατί δεν γνώριζαν πως όταν ένα κλαδί σπάσει, άλλα πετάγονται στη θέση του, πιο γερά και πιο δυνατά από το πρώτο.
Έρχομαι λοιπόν ακόμα στο νησί γιατί δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου μαζί του. Άλλωστε και η μάνα μου ζει ακόμα σ' αυτό.
Κι επειδή δεν έχω πια την άνεση της οικογενειακής εστίας, κι επειδή χρήματα δεν υπάρχουν, μένω μέσα στο ιστιοπλοϊκό που αγόρασε ο άντρας μου έναντι γελοίου ποσού από έναν Αυστραλό. Βρίσκεται σε ένα καρνάγιο, τοποθετημένο πάνω σε μια ξύλινη βάση, και περιμένει τα τελευταία τρία χρόνια τα χαρτιά του να έρθουν από την Αυστραλία, όπου μένει ο τελευταίος του κάτοχος. Εξ ου και το γελοίο ποσό της πώλησης που επέτρεψε στον άντρα μου να το αποκτήσει, χωρίς ωστόσο να μπορεί να κάνει τίποτε με αυτό.
Στο πλοίο υπάρχουν δυο πολυ μικρές καμπινούλες, μια πόρτα όπου πίσω της κρύβεται λεκάνη τουαλέτας και μέσα κει βρίσκεται το ντους, στη μια καμπινούλα υπάρχει νεροχύτης για μαγείρεμα και πιάτα. Είναι λίγο στριμωγμένα, φαντάζομαι όταν το πλοίο καθελκυστεί θα είναι καλύτερα, αλλά εκεί μένω τώρα με το παιδί για λίγες μέρες.
Σήμερα 23 Αυγούστου, ήρθα μια βόλτα στη χώρα της Παροικιάς, για δουλειές. Ήθελα να βρω κι ένα ιντερνετ καφέ για να δω τα e mail μου και να γράψω στο blog. Κάθε τόσο τα αλλάζουν κι αυτά, εδώ τα στήνουν τα καφέ εκεί τα ξεστήνουν, και δεν ξέρω αν φταίει η οικονομική κρίση και γι' αυτά ή κάτι άλλο.
Δεν ξέρω ποιος ήταν ο Σιτιος Καραβίας και δεν είχα το χρόνο να μάθω γι' αυτόν μέχρι τώρα, αλλά στην προς τιμή του οδό, υπάρχει ένα ίντερνετ καφέ, ακριβώς πίσω από την εθνική τράπεζα, δυτικά. Σε αυτό το δρομάκι υπάρχουν διάφορα τουριστικά καταστήματα καθότι βρίσκεται μέσα στην αγορά. Το καφέ ήταν κλειστό στις δέκα και δεν ήξερα αν άξιζε ο κόπος να περιμένω για λίγο, εφόσον μπορούσε να είναι και για πολύ. Αφού λοιπόν δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να κάνω χωρίς να ξέρω, πηγαίνω στην μπουτικ με τα ρούχα απέναντι. Είχε την ταμπέλα "Συλλογή" απέξω και το θεώρησα καλό σημάδι, αφού και στη γειτονιά μου στην Αθήνα, ένα μαγαζί με ίδια ταμπέλα, στεγάζει την επιχείρηση μιας ευγενέστατης κυρίας και είμαι πελάτισσα. Οποία πλάνη. Η Ιδιοκτήτρια τούτης εδώ της "Συλλογής" έχει μια δεύτερη συλλογή από χοντροειδή μαργαριτάρια αγένειας και προσβολής που την πασάρει αφειδώς σε οποιονδήποτε τολμήσει να ζητήσει πληροφορία, που δεν αφορά το εμπορευμά της. Στιχομυθία. "Ξέρετε τι ώρα ανοίγει το ίντερνετ καφέ απέναντι; -Οχι δεν ξέρουμε. -Δεν έτυχε να προσέξετε ποτέ; -Γιατί υποχρεωμένη είμαι; Ασχολούμαστε με τις δικές μας επιχειρήσεις. -Μάλιστα ευχαριστώ πολύ για την εξυπηρέτηση."
Προχωρώ στο αμέσως διπλανό κατάστημα, πουλάει τουριστικά είδη κι αυτό, δεν έχει ταμπέλα απέξω χαζός είναι;μόνο κρεμασμένα εκείνα τα χιλιοειδωμένα νησιώτικα σπιτάκια που τα έχει ακριβότερα από οπουδήποτε αλλού, καθώς και ένα συρφετό από άλλα σκατολοϊδια, σαν καθρεφτάκια και χαϊμαλιά για τους ινδιάνους τουρίστες εδώ. "Καλημέρα σας. Ξέρετε μήπως τι ώρα ανοίγει το ίντερνετ καφέ απέναντι; -Όχι δεν ξέρω και δεν μ' ενδιαφέρει. Κάνε μου τη χάρη. -Μάλιστα. Ευχαριστώ πολύ, καλές δουλειές".
Αυτή είναι η κοινωνία της Πάρου σήμερα. Αυτή έγινε μετά την δεύτερη περίοδο της τουριστικής άνθισης, και παρέμεινε τέτοια στην περίοδο της πρώτης, προειδοποιητικής πτώσης, της δεύτερης, της τρίτης, και πάει λέγοντας. Οι δουλειές δεν πάνε καλά, η εξήγηση τους φαίνεται τόσο απλή, τόσο εύκολη να συγκαλύψουν μέσα σε αυτή την ηλιθιοτήτά τους. Κρίση.
Όχι πως κοστολογούμε τα προϊόντα, όχι πως φερόμαστε στους ανθρώπους που το ίδιο βράδυ μπορεί να γίνουν πελάτες μας, όχι πως να διδαχτούμε από τα λάθη και τις συνέπειες της αρπαχτικότητάς μας.
Κι εγώ σας λέω με τη σειρά μου, κάντε μου τη χάρη "κύριοι" και "κυρίες", δεν έχετε καμιά δουλειά εσείς να έχετε επιχειρήσεις στο νησί του πατέρα μου, που τα φτωχά του σπίτια το πάλαι ποτέ ανοίγανε για να αγκαλιάσουν και να φιλοξενήσουν τον κόσμο. Κάντε μου τη χάρη και μαζεύτε τα να αναλάβει κανένας νέος, περισσότερος πολιτισμένος, περισσότερο φυσικολογικός, και λιγότερο δηλητηριασμένος από το κυνήγι του ευρώ, που σας έκανε να έχετε όλους την ίδια φάτσα. Κορακόφατσοι. Όσο για τις επιχειρήσεις σας, γιατί στα αλήθεια θα έπρεπε να πηγαίνουν καλά αυτές;
Παρά το γεγονός ότι το κομμάτι του συναισθηματισμού μου που συνδέεται με τα πρόσωπα στο νησί αυτό έχει εκλείψει, καθώς και όποιο από αυτά που άδολα και αγνά βαπτίσαμε αγαπημένο στη νιότη μας, εξακολουθώ να επισκέπτομαι το νησί.
Φαίνεται πως ήταν μεγάλο το απόθεμα της μνήμης εκτός από τα στάνταρτ πρόσωπα, σε τοπία, στιγμές, γεγονότα, γνωριμίες, δουλειές, δουλειές δουλειές. Δεν γίνεται με τη μία να διαγράψεις τα πάντα επειδή κάποιοι θέλησαν να σε αποκόψουν σαν ξερόκλαδο από το οικογενειακό δέντρο. Προφανώς γιατί δεν γνώριζαν πως όταν ένα κλαδί σπάσει, άλλα πετάγονται στη θέση του, πιο γερά και πιο δυνατά από το πρώτο.
Έρχομαι λοιπόν ακόμα στο νησί γιατί δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου μαζί του. Άλλωστε και η μάνα μου ζει ακόμα σ' αυτό.
Κι επειδή δεν έχω πια την άνεση της οικογενειακής εστίας, κι επειδή χρήματα δεν υπάρχουν, μένω μέσα στο ιστιοπλοϊκό που αγόρασε ο άντρας μου έναντι γελοίου ποσού από έναν Αυστραλό. Βρίσκεται σε ένα καρνάγιο, τοποθετημένο πάνω σε μια ξύλινη βάση, και περιμένει τα τελευταία τρία χρόνια τα χαρτιά του να έρθουν από την Αυστραλία, όπου μένει ο τελευταίος του κάτοχος. Εξ ου και το γελοίο ποσό της πώλησης που επέτρεψε στον άντρα μου να το αποκτήσει, χωρίς ωστόσο να μπορεί να κάνει τίποτε με αυτό.
Στο πλοίο υπάρχουν δυο πολυ μικρές καμπινούλες, μια πόρτα όπου πίσω της κρύβεται λεκάνη τουαλέτας και μέσα κει βρίσκεται το ντους, στη μια καμπινούλα υπάρχει νεροχύτης για μαγείρεμα και πιάτα. Είναι λίγο στριμωγμένα, φαντάζομαι όταν το πλοίο καθελκυστεί θα είναι καλύτερα, αλλά εκεί μένω τώρα με το παιδί για λίγες μέρες.
Σήμερα 23 Αυγούστου, ήρθα μια βόλτα στη χώρα της Παροικιάς, για δουλειές. Ήθελα να βρω κι ένα ιντερνετ καφέ για να δω τα e mail μου και να γράψω στο blog. Κάθε τόσο τα αλλάζουν κι αυτά, εδώ τα στήνουν τα καφέ εκεί τα ξεστήνουν, και δεν ξέρω αν φταίει η οικονομική κρίση και γι' αυτά ή κάτι άλλο.
Δεν ξέρω ποιος ήταν ο Σιτιος Καραβίας και δεν είχα το χρόνο να μάθω γι' αυτόν μέχρι τώρα, αλλά στην προς τιμή του οδό, υπάρχει ένα ίντερνετ καφέ, ακριβώς πίσω από την εθνική τράπεζα, δυτικά. Σε αυτό το δρομάκι υπάρχουν διάφορα τουριστικά καταστήματα καθότι βρίσκεται μέσα στην αγορά. Το καφέ ήταν κλειστό στις δέκα και δεν ήξερα αν άξιζε ο κόπος να περιμένω για λίγο, εφόσον μπορούσε να είναι και για πολύ. Αφού λοιπόν δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να κάνω χωρίς να ξέρω, πηγαίνω στην μπουτικ με τα ρούχα απέναντι. Είχε την ταμπέλα "Συλλογή" απέξω και το θεώρησα καλό σημάδι, αφού και στη γειτονιά μου στην Αθήνα, ένα μαγαζί με ίδια ταμπέλα, στεγάζει την επιχείρηση μιας ευγενέστατης κυρίας και είμαι πελάτισσα. Οποία πλάνη. Η Ιδιοκτήτρια τούτης εδώ της "Συλλογής" έχει μια δεύτερη συλλογή από χοντροειδή μαργαριτάρια αγένειας και προσβολής που την πασάρει αφειδώς σε οποιονδήποτε τολμήσει να ζητήσει πληροφορία, που δεν αφορά το εμπορευμά της. Στιχομυθία. "Ξέρετε τι ώρα ανοίγει το ίντερνετ καφέ απέναντι; -Οχι δεν ξέρουμε. -Δεν έτυχε να προσέξετε ποτέ; -Γιατί υποχρεωμένη είμαι; Ασχολούμαστε με τις δικές μας επιχειρήσεις. -Μάλιστα ευχαριστώ πολύ για την εξυπηρέτηση."
Προχωρώ στο αμέσως διπλανό κατάστημα, πουλάει τουριστικά είδη κι αυτό, δεν έχει ταμπέλα απέξω χαζός είναι;μόνο κρεμασμένα εκείνα τα χιλιοειδωμένα νησιώτικα σπιτάκια που τα έχει ακριβότερα από οπουδήποτε αλλού, καθώς και ένα συρφετό από άλλα σκατολοϊδια, σαν καθρεφτάκια και χαϊμαλιά για τους ινδιάνους τουρίστες εδώ. "Καλημέρα σας. Ξέρετε μήπως τι ώρα ανοίγει το ίντερνετ καφέ απέναντι; -Όχι δεν ξέρω και δεν μ' ενδιαφέρει. Κάνε μου τη χάρη. -Μάλιστα. Ευχαριστώ πολύ, καλές δουλειές".
Αυτή είναι η κοινωνία της Πάρου σήμερα. Αυτή έγινε μετά την δεύτερη περίοδο της τουριστικής άνθισης, και παρέμεινε τέτοια στην περίοδο της πρώτης, προειδοποιητικής πτώσης, της δεύτερης, της τρίτης, και πάει λέγοντας. Οι δουλειές δεν πάνε καλά, η εξήγηση τους φαίνεται τόσο απλή, τόσο εύκολη να συγκαλύψουν μέσα σε αυτή την ηλιθιοτήτά τους. Κρίση.
Όχι πως κοστολογούμε τα προϊόντα, όχι πως φερόμαστε στους ανθρώπους που το ίδιο βράδυ μπορεί να γίνουν πελάτες μας, όχι πως να διδαχτούμε από τα λάθη και τις συνέπειες της αρπαχτικότητάς μας.
Κι εγώ σας λέω με τη σειρά μου, κάντε μου τη χάρη "κύριοι" και "κυρίες", δεν έχετε καμιά δουλειά εσείς να έχετε επιχειρήσεις στο νησί του πατέρα μου, που τα φτωχά του σπίτια το πάλαι ποτέ ανοίγανε για να αγκαλιάσουν και να φιλοξενήσουν τον κόσμο. Κάντε μου τη χάρη και μαζεύτε τα να αναλάβει κανένας νέος, περισσότερος πολιτισμένος, περισσότερο φυσικολογικός, και λιγότερο δηλητηριασμένος από το κυνήγι του ευρώ, που σας έκανε να έχετε όλους την ίδια φάτσα. Κορακόφατσοι. Όσο για τις επιχειρήσεις σας, γιατί στα αλήθεια θα έπρεπε να πηγαίνουν καλά αυτές;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου