το e mail water1@otenet.gr έχει καταργηθεί από το καλοκαίρι. Είχα περάσει στη hol.gr και δεν φρόντισα να ενημερώσω τους φίλους μου εγκαίρως, διότι βρισκόμουν στο νοσοκομείο της Σύρου για τη μάνα μου.
Αν λοιπόν κάποιος μου έστειλε εκεί για οποιονδήποτε λόγο, να ξέρει ότι δεν έχω λάβει τίποτα, καθότι ούτε να λάβω μπορώ ούτε να στείλω. Ισχύει η διεύθυνση refene_gr@yahoo.com κι ότι μου έχετε στείλει εκεί το έχω πάρει, ανεξάρτητα αν δεν έχω το χρόνο να απαντήσω πάντα.
Αυτός εδώ, λέω πως θα είναι ο τελευταίος χειμώνας που περνώ μαζί σας στην Ελλάδα. Εκτος απροόπτου είναι προγραμματισμένο να φύγουμε οικογενειακώς για Αμερική όπου και θα διαμείνουμε τα επόμενα δέκα τουλάχιστον χρόνια όπως το βλέπω. Όταν, αν ποτέ γυρίσουμε πίσω, το σπιτάκι στη Λυδίας δεν θα ανήκει σε μας και το πιθανότερο δεν θα υπάρχει καν.
Θα καθίσω μια μέρα να γράψω ένα αφιέρωμα γι αυτό το σπιτάκι, που στέγασε μέσα του τις χαρές και τις λύπες μας. Σύντομα φαντάζομαι.
Στην Αθήνα αφήνω δυο τρεις φίλους που μου υποσχέθηκαν ότι θα έρθουν στην Καλιφόρνια να με δουν, μνήμες από μια ζωή κυνηγημένη και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, αλλά ήμουν τυχερή που τα είχα. Αφήνω ακόμα μάχες αγόγγυστες για μια θέση στον ήλιο, πολύ ιδρώτα και μια ελάχιστη αναγνώριση, ίσα για να περπατάω με το κεφάλι ψηλά και να αισθάνομαι αξιοπρεπής.
Είχα ένα παπάκι που πήγαινα στη δουλειά με αυτό και το αγαπούσα πάρα πολύ γιατί ήταν το μέσον της δραπετευσής μου στο βουνό, τον Υμηττό που τόσο λάτρεψα και τόσο με αγάπησε κι αυτός. Μου το κλέψανε. Έτσι δεν θα έχω να προβληματίζομαι που θα το αφήσω κι αυτό.
Στην Πάρο ζει η άρρωστη μάνα μου, δίπλα στον αδελφό μου και το εγγόνι της, δεν ξέρω με ποιο τρόπο θα της πω το αντίο, μετατοπίζω αυτή τη σκέψη μέσα μου.
Έχω μια φίλη-προστάτη, τη νονά του παιδιού μου. Τη λένε Μαρίτσα. Όλα τα χρόνια που ήταν μικρό το παιδί το παιδί και χρειαζόμουν κάποιον να μου το προσέχει για να δουλεύω, αυτή έπαιξε το ρόλο μαμάς, γιαγιάς, νονάς, αδελφής, για μένα και το παιδί μου. Είναι πια 72 χρονών, και δεν κατάφερα να την πείσω να έλθει μαζί μας. Έτσι είναι οι μεγάλοι, πιάνουν μια θέση στη μαξιλάρα τους και βλέπουν τα έργα τους, μετρώντας τις μέρες που περνούν, ήρεμα, ήσυχα, αναπολώντας, δεν τους ξεκουνάς εύκολα. Η μάνα μου δεν θα άντεχε καν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Οι φίλοι μου Άκης και Κατερίνα, είναι ίσως ο μόνος πραγματικός απολογισμός πέραν της Μαρίτσας, από άποψη ανθρώπινης παρουσίας δίπλα μας. Αυτοί μου υποσχέθηκαν πως θα έλθουν να μας δουν στην Αμερική, έτσι η όαση μέσα στην ξεραϊλα θα συνεχιστεί κι εκεί. Και που ξέρεις λέω μέσα μου. Ίσως οι Αμερικάνοι να μην είναι τόσο εγωκεντρικοί, εαυτούληδες, ατομικιστές και ζηλόφθονοι σαν τους Έλληνες, που όσο κι αν αγάπησα, μόνο το ρατσισμό τους και την υπεροψία τους αντιμετώπισα. Ίσως εκεί, καταφέρω να κάνω δυο ακόμα πραγματικούς φίλους.
Υπήρχε και ένα άλλο πρόσωπο στη ζωή μου, καθ' όλη τη διάρκειά της, μέχρι πρόπερσι το καλοκαίρι. Λογικά θα έπρεπε να είναι το πρώτο στις αναφορές μου. Είναι μια από κείνες τις αξεπέραστες αγάπες που ακόμα κι αν σου τελειώσουν, κι αν σε προδώσουν ή τις προδώσεις, δεν παύεις ποτέ να τις σκέπτεσαι σαν τέτοιες. Δεν παύεις ποτέ να ελπίζεις πως θα περάσει η μανία της επίθεσης και της αντεπίθεσης, τα κρυμένα απωθημένα θα τελειώσουν κάποτε, τα κρυφά παράπονα που δεν βγήκαν στο φως θα εκλείψουν, η οργή, το ανάθεμα το μίσος, θα περάσουν και θα έρθει μια γλυκιά μέρα που θα δεις ξανά το φωτεινό τους χαμόγελο να σε λούζει. Θα νιώσεις ξανά τη ζεστή τους αγκαλιά, θα ακούσεις ξανά τον αγαπημένο ήχο της φωνής τους. Δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες αναμονές όμως πλέον. Φεύγω και παίρνω την καρδιά μου που λέει και το τραγούδι. Η αγαπημένη μου ξαδελφούλα θα πάει στα βράχια του Λογαρά για να μου πει το δικό της αντίο κι αν η θάλασσα κι ο αέρας μπορούν να συγχωρήσουν την τόση μαλακία, τότε θα το ακούσω κι όλας.
Τι άλλο; Α ναι. Θα κρατήσω το μπογκ ανοιχτό για να είμαι σε επαφή με διαδικτυακούς φίλους μου, ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται η Ελένη Στασινού, τα οκτώ άτομα που παρακολουθούν το μπλογκ, ο Νίκος, (Vromios, daimwn, nyktikpolos) έχεις άλλο βρε; είτε μπαίνουν είτε δεν μπαίνουν εδώ μέσα, και για όποιον άλλο ενδιαφέρεται απο καιρού εις καιρόν να μαθαίνει κάποια νέα μου. Θα προσπαθήσω να γράφω συχνότερα εδώ τους μήνες που απομένουν στην Ελλάδα, επειδή αισθάνομαι και πως με κάποιον τρόπο πρέπει να δικαιώσω την αναμονή των αναγνωστών μου.
Με τα νοσοκομεία και τα άλλα τρεχάματα δεν μπόρεσα ακόμα να αγοράσω το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Στασινού, έχω ακούσει πολλά θετικά σχόλια γι' αυτό. Το αναφέρω εδώ γιατί πρέπει να σημειώσω πως γνώμες και κριτικές άλλων για βιβλία συγγραφέων που εκτιμώ, δεν λαμβάνω υπόψη μου ακόμα και αν τους πλέκουν το εγκώμιο. Προτιμώ να τα διαβάζω μόνη μου και να γράφω τη δική μου άποψη γι' αυτά. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω αναφέρει τίποτε ακόμα για το συγκεκριμένο βιβλίο της Ελένης.
Καλά, δεν θα τα πω όλα σε ένα ποστ. Κατά πάσα πιθανότητα θα αργήσετε πολύ να δείτε αυτό το κείμενο γιατί είναι πολύς ο καιρός που δεν γράφω, θα το δείτε όμως κάποτε. Εύχομαι σε όλους σας καλό και δημιουργικό χειμώνα, παρόλες τις αντιξοότητες και τα δεινά που σαν λαός αυτής της χώρας περνάμε και έπονται.
Αν λοιπόν κάποιος μου έστειλε εκεί για οποιονδήποτε λόγο, να ξέρει ότι δεν έχω λάβει τίποτα, καθότι ούτε να λάβω μπορώ ούτε να στείλω. Ισχύει η διεύθυνση refene_gr@yahoo.com κι ότι μου έχετε στείλει εκεί το έχω πάρει, ανεξάρτητα αν δεν έχω το χρόνο να απαντήσω πάντα.
Αυτός εδώ, λέω πως θα είναι ο τελευταίος χειμώνας που περνώ μαζί σας στην Ελλάδα. Εκτος απροόπτου είναι προγραμματισμένο να φύγουμε οικογενειακώς για Αμερική όπου και θα διαμείνουμε τα επόμενα δέκα τουλάχιστον χρόνια όπως το βλέπω. Όταν, αν ποτέ γυρίσουμε πίσω, το σπιτάκι στη Λυδίας δεν θα ανήκει σε μας και το πιθανότερο δεν θα υπάρχει καν.
Θα καθίσω μια μέρα να γράψω ένα αφιέρωμα γι αυτό το σπιτάκι, που στέγασε μέσα του τις χαρές και τις λύπες μας. Σύντομα φαντάζομαι.
Στην Αθήνα αφήνω δυο τρεις φίλους που μου υποσχέθηκαν ότι θα έρθουν στην Καλιφόρνια να με δουν, μνήμες από μια ζωή κυνηγημένη και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, αλλά ήμουν τυχερή που τα είχα. Αφήνω ακόμα μάχες αγόγγυστες για μια θέση στον ήλιο, πολύ ιδρώτα και μια ελάχιστη αναγνώριση, ίσα για να περπατάω με το κεφάλι ψηλά και να αισθάνομαι αξιοπρεπής.
Είχα ένα παπάκι που πήγαινα στη δουλειά με αυτό και το αγαπούσα πάρα πολύ γιατί ήταν το μέσον της δραπετευσής μου στο βουνό, τον Υμηττό που τόσο λάτρεψα και τόσο με αγάπησε κι αυτός. Μου το κλέψανε. Έτσι δεν θα έχω να προβληματίζομαι που θα το αφήσω κι αυτό.
Στην Πάρο ζει η άρρωστη μάνα μου, δίπλα στον αδελφό μου και το εγγόνι της, δεν ξέρω με ποιο τρόπο θα της πω το αντίο, μετατοπίζω αυτή τη σκέψη μέσα μου.
Έχω μια φίλη-προστάτη, τη νονά του παιδιού μου. Τη λένε Μαρίτσα. Όλα τα χρόνια που ήταν μικρό το παιδί το παιδί και χρειαζόμουν κάποιον να μου το προσέχει για να δουλεύω, αυτή έπαιξε το ρόλο μαμάς, γιαγιάς, νονάς, αδελφής, για μένα και το παιδί μου. Είναι πια 72 χρονών, και δεν κατάφερα να την πείσω να έλθει μαζί μας. Έτσι είναι οι μεγάλοι, πιάνουν μια θέση στη μαξιλάρα τους και βλέπουν τα έργα τους, μετρώντας τις μέρες που περνούν, ήρεμα, ήσυχα, αναπολώντας, δεν τους ξεκουνάς εύκολα. Η μάνα μου δεν θα άντεχε καν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Οι φίλοι μου Άκης και Κατερίνα, είναι ίσως ο μόνος πραγματικός απολογισμός πέραν της Μαρίτσας, από άποψη ανθρώπινης παρουσίας δίπλα μας. Αυτοί μου υποσχέθηκαν πως θα έλθουν να μας δουν στην Αμερική, έτσι η όαση μέσα στην ξεραϊλα θα συνεχιστεί κι εκεί. Και που ξέρεις λέω μέσα μου. Ίσως οι Αμερικάνοι να μην είναι τόσο εγωκεντρικοί, εαυτούληδες, ατομικιστές και ζηλόφθονοι σαν τους Έλληνες, που όσο κι αν αγάπησα, μόνο το ρατσισμό τους και την υπεροψία τους αντιμετώπισα. Ίσως εκεί, καταφέρω να κάνω δυο ακόμα πραγματικούς φίλους.
Υπήρχε και ένα άλλο πρόσωπο στη ζωή μου, καθ' όλη τη διάρκειά της, μέχρι πρόπερσι το καλοκαίρι. Λογικά θα έπρεπε να είναι το πρώτο στις αναφορές μου. Είναι μια από κείνες τις αξεπέραστες αγάπες που ακόμα κι αν σου τελειώσουν, κι αν σε προδώσουν ή τις προδώσεις, δεν παύεις ποτέ να τις σκέπτεσαι σαν τέτοιες. Δεν παύεις ποτέ να ελπίζεις πως θα περάσει η μανία της επίθεσης και της αντεπίθεσης, τα κρυμένα απωθημένα θα τελειώσουν κάποτε, τα κρυφά παράπονα που δεν βγήκαν στο φως θα εκλείψουν, η οργή, το ανάθεμα το μίσος, θα περάσουν και θα έρθει μια γλυκιά μέρα που θα δεις ξανά το φωτεινό τους χαμόγελο να σε λούζει. Θα νιώσεις ξανά τη ζεστή τους αγκαλιά, θα ακούσεις ξανά τον αγαπημένο ήχο της φωνής τους. Δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες αναμονές όμως πλέον. Φεύγω και παίρνω την καρδιά μου που λέει και το τραγούδι. Η αγαπημένη μου ξαδελφούλα θα πάει στα βράχια του Λογαρά για να μου πει το δικό της αντίο κι αν η θάλασσα κι ο αέρας μπορούν να συγχωρήσουν την τόση μαλακία, τότε θα το ακούσω κι όλας.
Τι άλλο; Α ναι. Θα κρατήσω το μπογκ ανοιχτό για να είμαι σε επαφή με διαδικτυακούς φίλους μου, ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται η Ελένη Στασινού, τα οκτώ άτομα που παρακολουθούν το μπλογκ, ο Νίκος, (Vromios, daimwn, nyktikpolos) έχεις άλλο βρε; είτε μπαίνουν είτε δεν μπαίνουν εδώ μέσα, και για όποιον άλλο ενδιαφέρεται απο καιρού εις καιρόν να μαθαίνει κάποια νέα μου. Θα προσπαθήσω να γράφω συχνότερα εδώ τους μήνες που απομένουν στην Ελλάδα, επειδή αισθάνομαι και πως με κάποιον τρόπο πρέπει να δικαιώσω την αναμονή των αναγνωστών μου.
Με τα νοσοκομεία και τα άλλα τρεχάματα δεν μπόρεσα ακόμα να αγοράσω το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Στασινού, έχω ακούσει πολλά θετικά σχόλια γι' αυτό. Το αναφέρω εδώ γιατί πρέπει να σημειώσω πως γνώμες και κριτικές άλλων για βιβλία συγγραφέων που εκτιμώ, δεν λαμβάνω υπόψη μου ακόμα και αν τους πλέκουν το εγκώμιο. Προτιμώ να τα διαβάζω μόνη μου και να γράφω τη δική μου άποψη γι' αυτά. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω αναφέρει τίποτε ακόμα για το συγκεκριμένο βιβλίο της Ελένης.
Καλά, δεν θα τα πω όλα σε ένα ποστ. Κατά πάσα πιθανότητα θα αργήσετε πολύ να δείτε αυτό το κείμενο γιατί είναι πολύς ο καιρός που δεν γράφω, θα το δείτε όμως κάποτε. Εύχομαι σε όλους σας καλό και δημιουργικό χειμώνα, παρόλες τις αντιξοότητες και τα δεινά που σαν λαός αυτής της χώρας περνάμε και έπονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου