Μου έγραψε ένας φίλος που ζει εκτός Ελλάδας ότ προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει στην Ελλάδα, να σκεφτεί τι πρέπει να γίνει και ότι αισθάνεται να βυθίζεται στη θλίψη για όλα αυτά που γίνονται, ιδίως όταν βλέπει τους Έλληνες να μην καταλαβαίνουν τίποτε απ' όσα έχουν συμβεί και γιατί.
Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε τραπεζίτης, ούτε κυβερνητικός να πιάσω τα πράγματα από εκεί που τα πιάνουν εκείνοι. Αποφάσισα ν' απαντήσω όμως στο φίλο μου που μπαίνει εδώ μέσα και με διαβάζει που και που, επειδή θέλω με την ευκαιρία αυτή να απαντήσω ως άτομο προσωπικά, σε όλους όσους έχουν τέτοιες απορίες και τέτοια θλίψη, που δεν ζουν εδώ, έχουν όμως μια εικόνα που δεν είναι ακριβώς η πραγματική.
Δουλεύω σε μια επιχείρηση που βρίσκεται τρία τέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την περιοχή μου και για να πάω εκεί, πρέπει να πάρω το λεωφορείο μέχρι τον Ευαγγελισμό και το Μετρό μετά μέχρι το Μοναστηράκι και κατόπιν να περπατήσω λίγο μέχρι το Θησείο. Ή να πάω από τον Ευαγγελισμό κατευθείαν στον Κεραμεικό κι από κει να περπατήσω πάλι λίγο μέχρι τη δουλειά.
Σε όποιο σημείο και να κατέβω, είτε Κεραμεικό είτε Μοναστηράκι, η πρώτη εικόνα που βλέπω είναι άνθρωποι έξω από το Μετρό που μοιράζουν φυλλάδια διαφημιστικά ή δωράκια από εταιρείες που για να τα πάρεις, πρέπει να δώσεις μια συνέντευξη και να βάλεις την υπογραφή σου σε ένα χαρτί. Δυο βήματα πιο πέρα υπάρχουν ζητιάνοι αραδιασμένοι στα πεζοδρόμια με παιδιά στην αγκαλιά ή μονοι τους, εικόνα που επικρατεί τα τελευταία δυο τρία χρόνια. Οι κάδοι των σκουπιδιών όταν δεν έχουν απεργία οι καθαριστές του δήμου, είναι περιστοιχισμένοι από ανθρώπους που ψάχνουν μέσα για φαγητό και όχι μόνο. Μια μέρα είδα δυο τύπους στο Θησείο να ξεγυμνώνουν κάτι καλώδια που έβγαλαν μέσα από τον κάδο, για να πάρουν το χαλκό. Δούλευαν ώρες εκεί πέρα και μια άλλη μέρα, μια γυναίκα που είχε βρει ένα παπούτσι, έψαχνε μέσα στον κάδο μετά μανίας για το δεύτερο. Σε όλη τη διαδρομή από το Μοναστηράκι μέχρι το Θησείο και προς τα πάνω στην Αθηνάς, ανά δύο μαγαζιά υπάρχει ένα κλειστό. Σε σχέση με τα μαγαζιά, η χειρότερη εικόνα που έχω δει, ήταν αυτή στο Παγκράτι πριν από λίγες εβδομάδες. Εκεί στη Φρύνης και την άλλη την παράλληλό της που χτυπούσε η καρδιά της αγοράς κά�ηράκι μέχρι το Θησείο που περπατώ και προς τα πάνω στην Αθηνάς, ανά δύο μαγαζιά υπάρχει ένα κλειστό. Σε σχέση με τα μαγαζιά, η χειρότερη εικόνα που έχω δει, ήταν αυτή στο Παγκράτι πριν από λίγες εβδομάδες. Εκεί στη Φρύνης και την άλλη την παράλληλό της που χτυπούσε η καρδιά της αγοράς κάποτε, είναι όλα νεκρά. Μια στοιχειωμένη αγορά των Αθηνών. Τα σκουπίδια που από κάδο σε κάδο συναντιόντουσαν, έκαναν την εικόνα ακόμα πιο φρικαλέα. Βρήκα ένα μαγαζί με παπούτσια ανοιχτό και πήρα ένα ζευγάρι αθλητικά για dexim για 15 ευρώ. Έβλεπα κάτι πανάκριβα παπούτσια που φοβόμουν και να τα κοιτάξω, αφού δεν μπορούσα να διαθέσω περισσότερα από 15, αλλά ο μαγαζάτορας μου είπε πως κάποτε ήταν πολύ ακριβά αυτά, τώρα τα δίνει όσο όσο, και το εννοούσε, το πιο ακριβό ζευγάρι έκανε είκοσι ευρώ. Του έδωα τα 15 πήρα αυτά που διάλεξα και με συνόδευσε μέχρι έξω από την πόρτα λέγοντάς μου χίλια ευχαριστώ. Το προσωπό του ήταν βαθιά μελαγχολικό, με το ζόρι έβγαλε τις λέξεις όταν του μιλούσα και η απογοήτευση και η πίκρα τον είχαν καμπουριάσει ολόκληρο.
Στη στάση του λεωφορείου συναντάς μόνο σκυθρωπιαστά πρόσωπα, πριν από λίγους μήνες ήταν όλοι κακομούτσουνοι κι επιθετικοί, τώρα σαν να μην παίρνουν χαμπάρι ότι τους σπρώχνεις, ότι τους πήρες τη σειρά, ότι τους έφαγες τη θέση, ότι τους ξενύχιασες. Κάτι σαν κινούμενα ζόμπι. Ήταν εξίσου η απογοητευσή μου μεγάλη, η θλίψη μου μεγαλύτερη, έτσι μου ερχόταν να αρχίσω να ταρακουνάω τον καθένα από τους ώμους, να τους ουρλιάξω μέσασ στ' αυτιά τους, ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ! Είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή που να πάρει ο διάολος! Μη τους αφήνετε να σας το κάνουν αυτό! Αντιδράστε! Φυσικά δεν το έκανα γιατί θεώρησα πως μια άρρωστη κοινωνία ψάχνει τον πιο άρρωστο για να νιώσει υγιής, και μπλα μπλα τα του Γρίβα. Και καλά που δεν το έκανα γιατί θα αδικούσα κατάφορα αυτούς τους προβληματισμένους ανθρώπους. Αυτό θα πω και σε σένα φίλε μου. Οι Έλληνες νιώθουν πολύ καλά στο κόκαλό τους το μαχαίρι πλέον. Στις περισσότερες οικογένειες δουλεύει μόνο ο ένας πια ή κανένας. Ανοίγουν την πόρτα τους κάθε μέρα και βρίσκουν περισσότερες κλήσεις από εφορία, από ΔΕΗ από τον κάθε Νταβατζή για να πληρώσουν λεφτά που οι ίδιοι δεν οφείλουν. Βλέπουν τα σπίτια τους να κινδυνεύουν να τα χάσουν ξαφνικά, ή να μείνουν χωρίς ρεύμα, και καλούνται να πληρώσουν ξανά και ξανά ως τιμωρία γιατί κατάφεραν κάποτε να τα αγοράσουν και να είναι δικά τους. Είδα μεγάλους, γέροντες και γερόντισες στις συγκεντρώσεις να εκφράζουν τη δυσαρεσκειά τους μαζί με τους νέους, εν μέσω των πυρών, των μολότωφ και των δακρυγόνων, να μη καταλαβαίνουν Χριστό και τους άκουσα να λένε, "Εμείς ότι προλάβαμε, ότι είδαμε, τα παιδιά μας όμως, που τίποτα δεν πρόλαβαν και δεν είδαν, τα περιμένει μια μαύρη ζωή."Κυρίως δηλαδή, για τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους βρίσκονταν εκεί πέρα, ενώ έχουν ήδη εισπράξει τη σκληρότητα και την αναλγησία αυτού του κράτους και των ξένων κυβερνήσεων που το κυβερνούν. Και η κυβερνησή μας συνεχίζει να σπάει τη μέση της, συνεχίζει να χαρίζει την εθνική μας περιουσία, συνεχίζει να γλύφει τις πατούσες και τους κώλους τους για ένα δάνειο που θα το πληρώσουμε ακόμα περισσότερο με το αίμα μας.
Ο Ελληνικός κόσμος είναι απογοητευμένος από όλους. Και από την κυβέρνηση και από τα κόματα και από τον καθένα βγαίνει να παραστήσει το σωτήρα, με ένα μεγάλο "αλλά" φάτσα κάρτα. Ο Ελληνικός λαός ακούω όλο και περισσότερο να λέει, πως δεν θέλουμε άλλους σωτήρες, εγχώριους και μη, δεν θέλουμε τη σωτηρία που μας προτείνουν μέσω της δικατορίας τους και του νομιμοποιημένου πλιάτσικού τους. Μπορεί αυτή τη στιγμή ο πόνος γι' αυτά που έχασαν να τους κρατάει μουδιασμένους ακόμα, γιατί μέρα στη μέρα χάνουν όλο και περισσότερα, η μια κατραπακιά έρχεται πίσω από την άλλη, αλλά πλεον δεν είναι ένας πόνος παθητικός, χωρίς οργη, με σκέτη την αγανάκτηση που εκτονώνεται στις συζητήσεις. Είδα πολλά κεφάλια ανοιγμένα στο Σύνταγμα. Δυστυχώς, για μερικούς ο εχθρός δεν είναι ένας, κοινός, εναντίον των πολιτών. Καταφέρνουν να σπείρουν ανάμεσά μας προβοκάτορες, και ανθρώπους που στόχο έχουν να μας βάλουν να φαγωθούμε μεταξύ μας. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Αν κοντά σε κάθε άλλη δυστυχία θα έχουμε και αυτό, δεν θα έχουμε καμιά ελπίδα να ανασυσταθούμε σαν λαος και θα κλάψουμε πολλά θύματα.
Τι συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα;
Κάνω έκληση στα πολιτικά κόμματα που παραβλέπουν την ύπαρξη του οποιουδήποτε δεν ανήκει στις τάξεις τους, και προσπαθούν να τους κόψουν και αυτό το δικαίωμα της διαμαρτυρίας και της διαδήλωσης, ως μη συνειδητοποιημένους πολίτες αυτές της χώρας. Δεν υπάρχει μη συνειδητοποιημένος πολίτης αυτής της χώρας που κατεβαίνει στις διαδηλώσεις και τις απεργίες αυτό τον καιρό. Από τη στιγμή που άφησες το σπίτι σου και πας κάτω έχοντας ξεπεράσει το φόβο που σπείρει το κράτος με τους μπάτσους, τα δακρυγόνα, το ξύλο και το παρακράτος με τα ρόπαλα, τις μολότωφ, τα εκρηκτικά (τι σκατά μπαμ μπουμ ήταν αυτά στην τελευταία διαδήλωση; Βόμβες; νόμιζες θα τιναχτεί στον αέρα όλο το Σύνταγμα), δεν γίνεται κυρία ΠΑΜΕ να θεωρείς αυτούς τους ανθρώπους ασχέτους. Δηλαδή από ολόκληρη Ελλάδα, μόνο τα μέλη του ΠΑΜΕ, πτώχυναν, απολύθηκαν, πείνασαν, έκοψαν τα παιδιά τους από τις σπουδές, απειλήθηκαν, εκβιάστηκαν; Για καθίστε καλά παρακαλώ!
Στον φίλο μου έχω ν' απαντήσω πως αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, στα χρόνια που ζω δεν το έχω ξαναδεί. Τέτοια κατηφόρα, κατρακύλα, συμφορά. Οι Έλληνες όμως, γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει, το βιώνουν μέσα στο σπίτι τους. Και να είσαι σίγουρος φίλες μου, να είσαι απόλυτα σίγουρος, πως δεν θα αφήσουν τη χώρα τους να πάει έτσι αμαχητί. Και δεν θα πάει έτσι κι αλλιώς εκεί που θέλουν να τη στείλουν οι ΣαρκοΜέρκελ και οι Βενιζελοπροσκυνημένοι. Για το τίμημα δεν χρειάζεται να σου πω.
Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε τραπεζίτης, ούτε κυβερνητικός να πιάσω τα πράγματα από εκεί που τα πιάνουν εκείνοι. Αποφάσισα ν' απαντήσω όμως στο φίλο μου που μπαίνει εδώ μέσα και με διαβάζει που και που, επειδή θέλω με την ευκαιρία αυτή να απαντήσω ως άτομο προσωπικά, σε όλους όσους έχουν τέτοιες απορίες και τέτοια θλίψη, που δεν ζουν εδώ, έχουν όμως μια εικόνα που δεν είναι ακριβώς η πραγματική.
Δουλεύω σε μια επιχείρηση που βρίσκεται τρία τέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την περιοχή μου και για να πάω εκεί, πρέπει να πάρω το λεωφορείο μέχρι τον Ευαγγελισμό και το Μετρό μετά μέχρι το Μοναστηράκι και κατόπιν να περπατήσω λίγο μέχρι το Θησείο. Ή να πάω από τον Ευαγγελισμό κατευθείαν στον Κεραμεικό κι από κει να περπατήσω πάλι λίγο μέχρι τη δουλειά.
Σε όποιο σημείο και να κατέβω, είτε Κεραμεικό είτε Μοναστηράκι, η πρώτη εικόνα που βλέπω είναι άνθρωποι έξω από το Μετρό που μοιράζουν φυλλάδια διαφημιστικά ή δωράκια από εταιρείες που για να τα πάρεις, πρέπει να δώσεις μια συνέντευξη και να βάλεις την υπογραφή σου σε ένα χαρτί. Δυο βήματα πιο πέρα υπάρχουν ζητιάνοι αραδιασμένοι στα πεζοδρόμια με παιδιά στην αγκαλιά ή μονοι τους, εικόνα που επικρατεί τα τελευταία δυο τρία χρόνια. Οι κάδοι των σκουπιδιών όταν δεν έχουν απεργία οι καθαριστές του δήμου, είναι περιστοιχισμένοι από ανθρώπους που ψάχνουν μέσα για φαγητό και όχι μόνο. Μια μέρα είδα δυο τύπους στο Θησείο να ξεγυμνώνουν κάτι καλώδια που έβγαλαν μέσα από τον κάδο, για να πάρουν το χαλκό. Δούλευαν ώρες εκεί πέρα και μια άλλη μέρα, μια γυναίκα που είχε βρει ένα παπούτσι, έψαχνε μέσα στον κάδο μετά μανίας για το δεύτερο. Σε όλη τη διαδρομή από το Μοναστηράκι μέχρι το Θησείο και προς τα πάνω στην Αθηνάς, ανά δύο μαγαζιά υπάρχει ένα κλειστό. Σε σχέση με τα μαγαζιά, η χειρότερη εικόνα που έχω δει, ήταν αυτή στο Παγκράτι πριν από λίγες εβδομάδες. Εκεί στη Φρύνης και την άλλη την παράλληλό της που χτυπούσε η καρδιά της αγοράς κά�ηράκι μέχρι το Θησείο που περπατώ και προς τα πάνω στην Αθηνάς, ανά δύο μαγαζιά υπάρχει ένα κλειστό. Σε σχέση με τα μαγαζιά, η χειρότερη εικόνα που έχω δει, ήταν αυτή στο Παγκράτι πριν από λίγες εβδομάδες. Εκεί στη Φρύνης και την άλλη την παράλληλό της που χτυπούσε η καρδιά της αγοράς κάποτε, είναι όλα νεκρά. Μια στοιχειωμένη αγορά των Αθηνών. Τα σκουπίδια που από κάδο σε κάδο συναντιόντουσαν, έκαναν την εικόνα ακόμα πιο φρικαλέα. Βρήκα ένα μαγαζί με παπούτσια ανοιχτό και πήρα ένα ζευγάρι αθλητικά για dexim για 15 ευρώ. Έβλεπα κάτι πανάκριβα παπούτσια που φοβόμουν και να τα κοιτάξω, αφού δεν μπορούσα να διαθέσω περισσότερα από 15, αλλά ο μαγαζάτορας μου είπε πως κάποτε ήταν πολύ ακριβά αυτά, τώρα τα δίνει όσο όσο, και το εννοούσε, το πιο ακριβό ζευγάρι έκανε είκοσι ευρώ. Του έδωα τα 15 πήρα αυτά που διάλεξα και με συνόδευσε μέχρι έξω από την πόρτα λέγοντάς μου χίλια ευχαριστώ. Το προσωπό του ήταν βαθιά μελαγχολικό, με το ζόρι έβγαλε τις λέξεις όταν του μιλούσα και η απογοήτευση και η πίκρα τον είχαν καμπουριάσει ολόκληρο.
Στη στάση του λεωφορείου συναντάς μόνο σκυθρωπιαστά πρόσωπα, πριν από λίγους μήνες ήταν όλοι κακομούτσουνοι κι επιθετικοί, τώρα σαν να μην παίρνουν χαμπάρι ότι τους σπρώχνεις, ότι τους πήρες τη σειρά, ότι τους έφαγες τη θέση, ότι τους ξενύχιασες. Κάτι σαν κινούμενα ζόμπι. Ήταν εξίσου η απογοητευσή μου μεγάλη, η θλίψη μου μεγαλύτερη, έτσι μου ερχόταν να αρχίσω να ταρακουνάω τον καθένα από τους ώμους, να τους ουρλιάξω μέσασ στ' αυτιά τους, ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ! Είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή που να πάρει ο διάολος! Μη τους αφήνετε να σας το κάνουν αυτό! Αντιδράστε! Φυσικά δεν το έκανα γιατί θεώρησα πως μια άρρωστη κοινωνία ψάχνει τον πιο άρρωστο για να νιώσει υγιής, και μπλα μπλα τα του Γρίβα. Και καλά που δεν το έκανα γιατί θα αδικούσα κατάφορα αυτούς τους προβληματισμένους ανθρώπους. Αυτό θα πω και σε σένα φίλε μου. Οι Έλληνες νιώθουν πολύ καλά στο κόκαλό τους το μαχαίρι πλέον. Στις περισσότερες οικογένειες δουλεύει μόνο ο ένας πια ή κανένας. Ανοίγουν την πόρτα τους κάθε μέρα και βρίσκουν περισσότερες κλήσεις από εφορία, από ΔΕΗ από τον κάθε Νταβατζή για να πληρώσουν λεφτά που οι ίδιοι δεν οφείλουν. Βλέπουν τα σπίτια τους να κινδυνεύουν να τα χάσουν ξαφνικά, ή να μείνουν χωρίς ρεύμα, και καλούνται να πληρώσουν ξανά και ξανά ως τιμωρία γιατί κατάφεραν κάποτε να τα αγοράσουν και να είναι δικά τους. Είδα μεγάλους, γέροντες και γερόντισες στις συγκεντρώσεις να εκφράζουν τη δυσαρεσκειά τους μαζί με τους νέους, εν μέσω των πυρών, των μολότωφ και των δακρυγόνων, να μη καταλαβαίνουν Χριστό και τους άκουσα να λένε, "Εμείς ότι προλάβαμε, ότι είδαμε, τα παιδιά μας όμως, που τίποτα δεν πρόλαβαν και δεν είδαν, τα περιμένει μια μαύρη ζωή."Κυρίως δηλαδή, για τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους βρίσκονταν εκεί πέρα, ενώ έχουν ήδη εισπράξει τη σκληρότητα και την αναλγησία αυτού του κράτους και των ξένων κυβερνήσεων που το κυβερνούν. Και η κυβερνησή μας συνεχίζει να σπάει τη μέση της, συνεχίζει να χαρίζει την εθνική μας περιουσία, συνεχίζει να γλύφει τις πατούσες και τους κώλους τους για ένα δάνειο που θα το πληρώσουμε ακόμα περισσότερο με το αίμα μας.
Ο Ελληνικός κόσμος είναι απογοητευμένος από όλους. Και από την κυβέρνηση και από τα κόματα και από τον καθένα βγαίνει να παραστήσει το σωτήρα, με ένα μεγάλο "αλλά" φάτσα κάρτα. Ο Ελληνικός λαός ακούω όλο και περισσότερο να λέει, πως δεν θέλουμε άλλους σωτήρες, εγχώριους και μη, δεν θέλουμε τη σωτηρία που μας προτείνουν μέσω της δικατορίας τους και του νομιμοποιημένου πλιάτσικού τους. Μπορεί αυτή τη στιγμή ο πόνος γι' αυτά που έχασαν να τους κρατάει μουδιασμένους ακόμα, γιατί μέρα στη μέρα χάνουν όλο και περισσότερα, η μια κατραπακιά έρχεται πίσω από την άλλη, αλλά πλεον δεν είναι ένας πόνος παθητικός, χωρίς οργη, με σκέτη την αγανάκτηση που εκτονώνεται στις συζητήσεις. Είδα πολλά κεφάλια ανοιγμένα στο Σύνταγμα. Δυστυχώς, για μερικούς ο εχθρός δεν είναι ένας, κοινός, εναντίον των πολιτών. Καταφέρνουν να σπείρουν ανάμεσά μας προβοκάτορες, και ανθρώπους που στόχο έχουν να μας βάλουν να φαγωθούμε μεταξύ μας. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Αν κοντά σε κάθε άλλη δυστυχία θα έχουμε και αυτό, δεν θα έχουμε καμιά ελπίδα να ανασυσταθούμε σαν λαος και θα κλάψουμε πολλά θύματα.
Τι συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα;
Κάνω έκληση στα πολιτικά κόμματα που παραβλέπουν την ύπαρξη του οποιουδήποτε δεν ανήκει στις τάξεις τους, και προσπαθούν να τους κόψουν και αυτό το δικαίωμα της διαμαρτυρίας και της διαδήλωσης, ως μη συνειδητοποιημένους πολίτες αυτές της χώρας. Δεν υπάρχει μη συνειδητοποιημένος πολίτης αυτής της χώρας που κατεβαίνει στις διαδηλώσεις και τις απεργίες αυτό τον καιρό. Από τη στιγμή που άφησες το σπίτι σου και πας κάτω έχοντας ξεπεράσει το φόβο που σπείρει το κράτος με τους μπάτσους, τα δακρυγόνα, το ξύλο και το παρακράτος με τα ρόπαλα, τις μολότωφ, τα εκρηκτικά (τι σκατά μπαμ μπουμ ήταν αυτά στην τελευταία διαδήλωση; Βόμβες; νόμιζες θα τιναχτεί στον αέρα όλο το Σύνταγμα), δεν γίνεται κυρία ΠΑΜΕ να θεωρείς αυτούς τους ανθρώπους ασχέτους. Δηλαδή από ολόκληρη Ελλάδα, μόνο τα μέλη του ΠΑΜΕ, πτώχυναν, απολύθηκαν, πείνασαν, έκοψαν τα παιδιά τους από τις σπουδές, απειλήθηκαν, εκβιάστηκαν; Για καθίστε καλά παρακαλώ!
Στον φίλο μου έχω ν' απαντήσω πως αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, στα χρόνια που ζω δεν το έχω ξαναδεί. Τέτοια κατηφόρα, κατρακύλα, συμφορά. Οι Έλληνες όμως, γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει, το βιώνουν μέσα στο σπίτι τους. Και να είσαι σίγουρος φίλες μου, να είσαι απόλυτα σίγουρος, πως δεν θα αφήσουν τη χώρα τους να πάει έτσι αμαχητί. Και δεν θα πάει έτσι κι αλλιώς εκεί που θέλουν να τη στείλουν οι ΣαρκοΜέρκελ και οι Βενιζελοπροσκυνημένοι. Για το τίμημα δεν χρειάζεται να σου πω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου