ΓΕΡΜΑΝΙΑ Joh.Wolf.Goethe

Συνεχίζεται το αφιέρωμα στους ποιητές της παγκόσμιας ποίησης.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Σκέπαζ' ω Δία,
μέ καταιγίδες σύννεφα τον ουρανό σου
κι' αφέντευε πά στις βουνοκορφές και στίς βαλανιδιές,
παρόμοια με παιδί, που εύκολα
των γαϊδουραγκαθιών θερίζει τα κεφάλια--
τό χέρι σου όμως μακριά
από τη γή μου κράτα
κι' απ' την καλύβα μου, που δεν την έχτισες εσύ,
καθώς κι από τό τζάκι μου,
που γιά τή ζεστασιά του με ζηλεύεις.

Δεν ξέρω τίποτα πιό μίζερο
κάτω απ' τόν ήλιο από σας, θεοί!
Με ψίχουλα σεις τη Μεγαλοσύνη σας
από θυσίες θρέφετε και προσευχές
καί θά πεινούσατε, αν δεν βρίσκουνταν
ζητιάνοι καί παιδιά
κουτοί γεμάτοι ελπίδες.

Σάν είμουνα παιδί,
νά πράξω  τί, δέν ήξερα,
μέ μάτι σαστισμένο
τόν ήλιο αγκάλιαζα, σαν νάταν κάποιο αυτί
εκεί ψηλά, τόν πόνο μου ν' ακούσει,
κάποια καρδιά, σάν τη δική μου,
νά συμπονέσει τόν κατατρεγμένο.

Εμένα ποιός μέ βόηθησε,
Όταν τήν περηφάνια των Τιτάνων πολεμούσα;
Ποιός απ' τό θάνατο με γλίτωσε
κι απ' τή σκλαβιά;
Εσύ δέν είσουν φλογερή καρδιά μου κι άγια,
πού τάφερες μονάχη σου ώς το τέλος όλα,
καί , γελασμένη σύ νιά τότε και καλή,
βαθιά δέ φχαριστούσες για τη σωτηρία μου
τον κοιμισμένο αυτόν εκεί ψηλά;

Νά σε τιμήσω εγώ; Γιατί;
Μήπως βαλσάμωσες ποτέ τόν πόνο
του Πονεμένου;
Μήπως σταμάτησες ποτέ τά δάκρυα
τού Φοβισμένου;
Μήπως δέ μ' έκαναν στ' αμόνι απάνω άντρα
ο παντοδύναμος ο Χρόνος
κ' η Μοίρα η αιώνια,
δικοί μου Αφέντες και δικοί σου;

Μήπως σού πέρασε απ' το νου
πώς θά μου 'ρχόταν σιχαμός γιά τή ζωή μου
καί θάφευγα στην ερημιά,
γιατί τά όνειρα της νιότης μου
δέν ωριμάσαν όλα;

Κάθουμαι εδώ και πλάθω ανθρώπους
απάνω στή δική μου εικόνα,
γενιά, πού νάναι σάν κ' εμένα,
νά κλαίει καί νάχει βάσανα,
νάχει χαρές κι απόλαψες
καί νά σου δείχνει καταφρόνια,
καθώς εγώ!


"Ν. Εστία 1-6-1952"
ΝΙΚΟΣ Α. ΣΕΡΕΣΛΗΣ