ΕΤΣΙ

Ελπίζω γιατί έχω αποφασίσει να μην είμαι τόσο ελεύθερη που να μην ελπίζω, αφού υπάρχουν άνθρωποι που τους έκοψαν το δικαίωμα στην ελπίδα.
Ελπίζω γιατί έχω ένα παιδί που κοιτάζει τα σβησμένα μου βήματα και αναρωτιέται αν έγιναν ποτέ, και το μόνο που απομένει είναι να δει τα επόμενα βήματά μου, που για να γίνουν θέλουν την ώθηση της πίστης στον άνθρωπο και της ελπίδας στην ψυχή. Ελπίζω γιατί η οργή μου δεν αναπαύτηκε στιγμή σε μια καρέκλα και, δεν γίνεται στο τέλος αυτή να μην αποφέρει τ' αποτελέσματα που οφείλουν να έρθουν. Ελπίζω γιατί ξέρω πως έχω τη δύναμη να βγω έξω εκεί και να απαιτήσω αυτά που άλλοι κέρδισαν για μένα. Ελπίζω γιατί το παιδί μου, πρέπει να συνδέσει την ελπίδα με τις πράξεις του κι όχι με την ευσπλαχνία των άλλων. Ελπίζω γιατί τα παιδιά μας, απέβαλαν τη διαφθορά μας και την υποκρισία μας, τα δήθεν και τα γκλαμουράτα μας όνειρα, μας στήνουν στον τοίχο και μας πετάνε λεμονόκουπες, ελπίζω γιατί αργά η γρήγορα όλα μας τα παιδιά θ' ακολουθήσει το ένα το άλλο και θά' ναι μια στιγμή πικρής και λυτρωτικής αλήθειας, κίνησης, ανάσας και ανάτασης μπροστά στα καινούργια τους όνειρα.

Ελπίζω γιατί δεν είμαι μία. Αν είμαι εγώ είναι και κάποιος, κάποιοι άλλοι. Δεν γίνεται να αποτελώ το ένα σε μια κοινωνία πολλών ομοειδών, από μια τάξη  που προσπαθεί να επιβάλει τη σιωπή στους πολλούς, δίνοντάς τους παιχνιδάκια ιθαγενών, τιβί, πισί, αμαξάκια, στιλάκια. Ελπίζω γιατί παρα είμαστε πολλοί για μην υπάρξει αντίδραση στην επιβολή της αμάθειας, της φτώχειας, στην κατάργηση της σκέψης, στον κατακερματισμό της προσωπικότητας, στο ψέμα, στην κλεψιά, στις αποφάσεις που δίνουν άφεση αμαρτιών στους κλέφτες και επιβάλλουν την τιμωρία στους πολλούς. Ελπίζω γιατί δεν γίνεται να είμαι μία.
Ελπίζω γιατί οι ποιητές ξαναγεννιούνται. Όχι λάτρεις ενός συστήματος που τους προβάλει, πουλώντας τη μάνα τους και την ψυχή τους, αυτοί που πήραν τη θέση τους επί σειρά ετών, αλλά αυτοί που δεν ξέρεις και δεν ξέρω, αυτοί που βλέπουν μέσα στα σύννεφα τον κρυμμένο ήλιο, αυτοί που αγονάτιστοι στις σφαλιάρες μιας ψεύτικης ηθικής συνεχίζουν να μιλάνε γι' αυτά που λείπουν, γι' αυτά που ποτέ δεν έφτασαν σε μας, γι' αυτά που μας έκλεψαν και μας κλέβουν, γι' αυτά που στη θέση τους θα γεννηθούν, μεγαλύτερα, καλύτερα, ακριβότερα, αληθινότερα, χειροπιαστότερα. Ελπίζω φίλε Δημήτρη Ιατρόπουλε γιατί οι ποιητές ξαναγεννιούνται και γιατί αυτοί που πραγματικά υπήρξαν θα συνεχίσουν να φωτίζουν το δρόμο της ψυχής μας, θα συνεχίσουν ακόμα και εν αγνοία τους να αποτελούν τα πρότυπα που με τόσο μένος φρόντισε τούτη η εποχή να εξαλείψει. Συνεχίζω γιατί με τα ίδια τα όπλα του σάπιου αυτού συστήματος τα παιδιά μας θα το χτυπήσουν, θα το ακυρώσουν και στη θέση του ένα άλλο, βασισμένο σε καινούργιες και παλιές πραγματικές αρχές θα χτίσουν. Συνεχίζω να ελπίζω γιατί τόση εξυπνάδα μαζεμένη σε ένα λαό δεν γίνεται να πάει χαμένη, δεν θα πάει χαμένη.

Συνεχίζω να ελπίζω και γιατί οι συνομώτες μας δεν έχασαν τη φωνή τους, κι αν λίγοι φαίνονται μέσα στις στρατιές των υπνωτισμένων, είναι ωστόσο αρκετοί για να ηχήσουν σάλπιγγες, να δονήσουν τα τείχη, να γκρεμίσουν το τρομακτικό οικοδόμημα της ιδιοτέλειας και του φιλοτομαρισμού, να καταδείξουν τους προδότες και τους τσαρλατάνους.
Συνεχίζω να ελπίζω γιατί άλλο δρόμο δεν έμαθα. Με μια ελπίδα μεγάλωσα και με αυτήν πορεύτηκα, χτίζοντας πάνω της όνειρα παναθρώπινα που μέσα τους θα πλανιέται το πνεύμα της δικής μου θέλησης, είτε υπάρχω είτε δεν υπάρχω, είτε δω είτε δεν δω. Συνεχίζω να ελπίζω γιατί κρατήθηκα και όταν έφτασα νικήτρια στο τέρμα το σχοινί δεν το έκοψα γιατί δεν έχει και καμιά χάρη να το κόβεις μόνος σου, συνεχίζω να ελπίζω γιατί είδα κι άλλους να το πράττουν και οι γενιές που ακολουθούν θα το σφυρίξουν η μία στην άλλη, νικητής είναι αυτός που δίνει το προβάδισμα, νικητής είναι αυτός που δεν έχασε το μέτρο και τη συναίσθηση του υπαρξιακού του χρέους. Νικητής στο άπειρο και στην πορεία και την εξέλιξη της ψυχής πάνω σε αυτή τη γη, που μας δίδαξε την υπεροχή του δυνατού, αλλά και τη δύναμη της αγέλης, την ευφορία της ομάδας, την αγρύπνια των επισφαλών, τις αλλαγές των ρόλων,  την τιμωρία των αφελών, τη σωτηρία των προνοητικών και τη ρεβανς των αδυνάτων.
Συνεχίζω να ελπίζω γιατί νιώθω ένα πνεύμα να πλανάται γύρω μου που λέει ότι καλά κάνω κι ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να δώσεις ένα γιατί στις πράξεις σου, και μια δικαιολογία στο χαμογελό σου.
Συνεχίζω να χαμογελώ με τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα από τα τόσα που είδαν και τα πόνεσαν, με την ψυχή μου λαβωμένη από τα τόσα που τη χτύπησαν, επειδή ξέρω πως όταν κατρακυλάει ο κόσμος, είναι γιατί ήρθε η στιγμή ένας άλλος να γεννηθεί στη θέση του. Και χαμογελώ γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω σε αυτό το κατρακύλισμα, κανένα πλούτο και καμία δόξα, μόνο το αγκομαχητό και το ανάθεμα μιας ολόκληρης ζωής. Και χαμογελώ γιατί αγνές θα είναι οι εποχές που θα προκύψουν, με τους συγγραφείς να ξαναβρίσκουν τις ψυχές τους, με τα παιδιά να διατηρούν τις δικές τους, με το λαό μας να ξαναβρίσκει τα τραγούδια και τις τέχνες του, να μοιράζεται το ψωμί και το νερό του, με μας όλους να ξαναγινόμαστε άνθρωποι.
Θα συνεχίσω να ελπίζω.