θέμα οργής

Έχω βαρεθεί τους υποκριτές, τους γλείφτες, τους λιμοκοντόρους του λόγου και τους άλλους, όλους τους μαλάκες που το παίζουν λαμπερά μυαλά και φωτεινά πνεύματα, μιλάμε έχω μια μόνιμη αναγούλα. Θα σηκωνόμουν να φύγω, να μην ξαναπώ κουβέντα μέσα σε μπλογκ, στο ίντερνετ, αφού σημασία δεν δίνει κανείς στην ουσία, αλλά στο ίματζ και την επίδειξη των γνώσεών τους. Κι αντί να ντρέπονται που τόσο καλά χειρίζονται τα άχρηστα ελληνικά τους, αντί να ντρέπονται που δεν βρίσκουν τον τρόπο, τα λόγια, τις πράξεις να κάνουν γνωστό το πόσο θυμωμένοι, οργισμένοι, αγανακτισμένοι και αποφασισμένοι είναι να μην αφήσουν αυτήν εδώ τη χώρα να τη βουλιάξουν τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, κάθονται και φιλοσοφούν μετά μεγάλης μαλακίας. Θα σηκωνόμουν να φύγω αλλά θα ήταν σαν μια παραίτηση όχι από τις δικές μου προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά από την επιτακτική ανάγκη των ημερών. Ο καθένας που μπορεί με τον όποιο τρόπο να συντάξει μια πρόταση και έχει κατά καιρούς, διαχρονικά ή πρόσκαιρα διαβαστεί από έναν αριθμό αναγνωστών, οφείλει να μείνει εδώ αυτές ακριβώς τις στιγμές, αυτές ακριβώς τις μέρες. Όχι γράφοντας διηγήματα, ποιήματα ή τραγούδια, όχι κάνοντας επίδειξη της συγγραφικής του δεξιοτεχνίας, εκτός κι αν αυτή μπει στην υπηρεσία των ανθρώπων, των Ελλήνων που βάλλονται από παντού, των Ελλήνων που ξεπουλιούνται από τις κυβερνήσεις τους και τα κομματά τους, των Ελλήνων που πρέπει να μάθουν να τρώνε πάλι τα όσπρια και τα χαρούπια, των Ελλήνων που προσπαθούν να τους πείσουν τόσο οι απέξω όσο και οι  απο μέσα, πως δεν έχουν κανένα δικαίωμα, καμιά αξία, τίποτα που να τους επιτρέψει να ζήσουν με αξιοπρέπεια, τίποτα απ' όσα τους συμβαίνουν που να μη το αξίζουν, τίποτα απ' όσα περνάνε και θα περάσουν που να μην ήρθε σαν αποτέλεσμα της κακής τους ποιότητας και των κακών χειρισμών τους. Και δεν έρχεται κανείς από όλα αυτά τα πολυμαθέστατα κοκόρια εντός και εκτός ίντερνετ, να αγανακτήσει, να θιχτεί, να αναρωτηθεί που στο διάολο οδηγούν όλα αυτά, ποιανών το συμφέρον εξυπηρετούν όλα αυτά, δεν μετατρέπει κανείς την πένα του και το πληκτρολογιό του σε πολυβόλο, δεν θίγεται κανείς, βγάζουν όλοι τους εαυτούς τους απέξω, είναι οι από πάνω, οι κριτές, οι πιλάτοι, είναι η πνευματική σκατά στα μούτρα της ηγεσία, μέσα κι απέξω, απέξω κούκλες κι από μέσα πανούκλες κι όλοι μαζί πανούκλες. Σνομπάρουν τον κόσμο, σνομπάρουν τους μεροκαματιάρηδες, τους χαμηλόμισθους υπαλλήλους, τους ανέργους, τους ανθρώπους της βιοπάλης, βολεμένοι με τους ιδρωμένους τους κώλους μέσα στις βαθιές πολυθρόνες τους, συνεχίζουν να γράφουν τις αριστουργηματικές τους μαλακίες για τη γλώσσα, για τη χρήση της γλώσσας, την ίδια στιγμή που τη δική τους έφαγε η μαρμάγκα. Κι ούτε μια μύτη, ούτε ένα ρουθούνι δεν ματώνει από την εκλεκτή αυτή φάρα των διανοούμενων της συμφοράς.
Παρά μόνο χλευάζουν, σατυρίζουν τον οργισμένο κόσμο, μιλάνε για λαϊκισμούς και θεάματα, μιλάνε για υπερβολές και θεατρινισμούς, αυτοί, οι πιο αισχροί υποκριτές, μεταλλαγμένες βδέλλες στο σβέρκο των απλών ανθρώπων του μόχθου. Άι σιχτίρ.
Διαδήλωση υπερ της Ελλάδας στο Μπουένος Άιρες και μέσα στην Ελλάδα, εξακολουθούν να κοιμούνται τον ύπνο τον ανεξύπνητο, να γράφουν τα διηγηματάκια τους, τα ποστάκια τους, να χαριεντίζονται και να αλληλοσυγχαίρονται, τραβώντας δυο χιαστές πάνω στη συνείδηση και το φιλότιμο. Πάνω στην τσίπα και την περηφάνεια. Πάνω στο κάλεσμα και το χρέος τους. Τέτοια παλιοκόθωνα. Τέτοια παλιολαμόγια. Τέτοια ζόμπι.
Οι δρόμοι παραμένουν άδειοι από δαύτους. Τα υπουργεία παραμένουν ανενόχλητα από δαύτους. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μόνο γεμίζουν από δαύτους, κάθε που τους δίνεται η ευκαιρία να δείξουν τη φάτσα τους και να πουν τις περίοπτες μαλακίες τους. Δεν περιμένει πια κανείς τίποτα από δαύτους. Αν δεν υπάρχουν τώρα δεν υπήρξαν ποτέ και συνεχίζουν ακάθεκτοι να χαριεντίζονται πάνω στα πούπουλα του βαυκαλισμού τους και της ψωνάρας τους. Όπου νά' ναι οι δρόμοι θα γεμίσουν αίματα. Θα φτάσουν και στα κανάλια και στα ραδιοφωνά τους τα αίματα. Θα φτάσουν και θα σκεπάσουν την οθόνη στα κομπιούτερ τους, κι αυτοί θα προσπαθούν να τα παραμερίσουν για να πουν ακόμα μια εμπνευσμένη κακία, ακόμη μια σαχλή σοφιστία, από τις τόσες με τις οποίες επιδεικτικά περιφρονούν τις προσπάθειες αυτού του λαού να πατήσει πάλι στα πόδια του. θα γεμίσουν και τα γαμημένα τους τα πληκτρολόγια αίμα. Και τότε επιτέλους θα το βουλώσουν. Αφού ούτε οι ντομάτες ούτε τα αυγά θα καταφέρουν τίποτα με αυτά τα παχύδερμα.
Μπήκα σήμερα εδώ για να πω αυτό. Είμαι αηδιασμένη μέχρι τα μπούνια. Θα κλείσω το μπλογκ. Το μπλογκ όμως, όσο κανένα από αυτά τα παχύδερμα δεν ξυπνάει, οφείλει να παραμείνει και να κάνει αυτό που μπορεί να κάνει,  για να νιώσει έστω κι ένας άνθρωπος, αυτός που το διαβάζει, ότι επιτέλους δεν έχει καμιά αξία ο λόγος, η τέχνη, η γλώσσα, καμιά απολύτως αξία όταν λείπει ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκαν. Να καταμαρτυρήσουν τις μέρες αυτών που τα χρησιμοποιούν, να φωνάξουν την αλήθεια, να αντισταθούν στη χαύνωση. Τι λοιπόν κάθεστε και γράφετε ακόμα βρε μαλάκες; Για ποιον γράφετε; Ποιος από αυτούς που το πρωί θα είναι χωρίς δουλειά, που θα σταματήσει το παιδί του από τις σπουδές, που θα ακυρώσει τις διακοπές του, που θα μετράει τα ένσημα για να βγει στη μειωμένη σύνταξη, νοιάζεται για τον ψεύτικο κόσμο μέσα στον οποίο ζείτε, νοιάζεται και χέζεται γαι το τι λέτε;
Σοβαρευτείτε ρεζίληδες και σταθείτε δίπλα στον κόσμο. Μάλλον πηγαίνετε μπροστά όπως έχετε την υποχρέωση να κάνετε, αν θέλετε να θεωρείστε άνθρωποι του πνεύματος κι όχι του σκοταδιού. Το οφείλετε στους παππούδες, τους γονείς σας που ίδρωσαν για σας και κυρίως στα παιδιά σας. Οι καρέκλες σας έτσι κι αλλιώς έχουν σαπίσει. Όπου νά ναι θα σκάσετε πάνω στα παλούκια τους.