Τα χαϊρια και οι προκοπές.

Το πιο επιθετικό συναίσθημα  είναι η ενοχή. Το βλέπεις σε κάθε σου επαφή με τους ανθρώπους, το εισπράττεις σε κάθε συνδιαλλαγή μαζί τους, το κουβαλάς πάνω σου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε κάθε έκφανση της ζωής σου κι ωστόσο υπάρχουν ενοχές που τις οφείλεις στα λάθη σου κι ενοχές που άλλοι φύτεψαν μέσα σου. Αυτές που άλλοι φύτεψαν μέσα σου δεν έχουν καμιά δουλειά να βρίσκονται εκεί πέρα κι αυτές που οφείλονται στα λάθη σου, θα έπρεπε με κάποιες διορθωτικές κινήσεις να τις αποβάλεις, αλλά οι κινήσεις αυτές δεν σε συμφέρουν. Είτε θα χάσεις μια θέση στη δουλειά σου, είτε θα δεις το εισοδημά σου να μειώνεται, είτε θα πρέπει να τρέχεις για κάποιον όπως στο παρελθόν έχει τρέξει αυτός για σένα και δεν μας παίρνει τώρα, είτε θα υποχρεωθείς να παραδεχτείς πως δεν είσαι όσο καλός άνθρωπος θέλεις να δείχνεις, είτε θα υποχρεωθείς να παραδεχτείς πως έπαιζες το ρόλο του καλού και υπάκουου παιδιού για να ευνοήσουν εσένα οι από πάνω σου,αδιάφορο αν  αυτοί οι από πάνω σου λέγονται γονείς, προϊστάμενοι, δάσκαλοι, συγγενείς που σε ξεχωρίζουν,  Κυβέρνηση, Κράτος, Εξουσία, δεν έχει διαφορά.
Ένα καλό παιδί κάνει πάντα ότι του λένε οι από πάνω του. Να ακούς τη μαμά και το μπαμπά, να κάνεις δουλίτσες στο σπίτι, να είσαι καλός μαθητής, να προκόψεις, να μην κάνεις παρέα με αλήτες, να αποφεύγεις αυτούς που δεν είναι καλοί μαθητές, που δεν έχουν καλή δουλειά, που δεν έχουν κάτι να σου δώσουν, άλλο από μια φτωχή ύπαρξη που δεν σου χρειάζεται. Γιατί εσύ είσαι προορισμένος/η να πας ψηλά. Τα καλά παιδιά όλοι τα βοηθούν να προχωρήσουν. Και στο πανεπιστήμιο θα περάσεις, και μεταπτυχιακά θα κάνεις, και καθηγητής θα γίνεις, και γάμο πετυχημένο όχι με κανένα φουκαρά αλλά με κάποιον που θα προσθέσει άλλα τόσα στο εισοδημά σου θα κάνεις, εξίσου επιτυχημένο, και καθηγητής, ιατρός, δικηγόρος, θα γίνεις, και κοινωνικό πρόσωπο θα έχεις, και αδιαμφισβήτητη αξία με τίτλο κολλημένο στον τοίχο, και τα παιδιά σου δεν θα είναι παιδιά κοινών θνητών αλλά παιδιά ενός ανώτερου θεού, και άντε χέσε μας ρε φίλε.
Καλά και ορθά έπραξες καθότι δεν λέει κανείς όχι, εκτός μερικών, στην προσωπική του πρόοδο και ανέλιξη, στο αίτημα για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και στο δικαιώμα για μόρφωση.
Από το σημείο αυτό όμως μέχρι του σημείου να βλέπεις τους άλλους ανθρώπους σαν κατώτερα όντα μόνο και μόνο γιατί αυτοί δεν χρησιμοποιήσαν το όπλο του καλού παιδιού για να πετύχουν τους στόχους τους, υπάρχει χάσμα αγεφύρωτο σε ότι αφορά την καθαρή συνείδηση του ενός και του άλλου. Επειδή ο άλλος, όχι εσύ, και το χέρι στη μάχαιρα χτύπησε, και στ' απ' αυτά του τους τίτλους έγραψε όταν έπρεπε να ξοδέψει την ενέργειά του για πιο ουσιαστικά πράγματα, και τα προσόντα του καμιά σχέση δεν έχουν με τα δικά σου και αόρατα στον αιώνα τον άπαντα θα είναι, και τη γλώσσα του στους από πάνω έβγαλε, και παρέα με αλήτες έκανε και με αυτούς που τίποτα δεν είχαν να του δώσουν πέρα από την πολύτιμη παρουσία τους στη ζωή του, και προτεραιότητα στην ψυχή του έδωσε που δεν την έθεσε στην υπηρεσία του συμφέροντος, και ούτε εσένα σου χρωστάει κανένα λογαριασμό ούτε σε κανέναν άλλο, και τα πτυχία σου και τα διπλωματά σου σου λέει να τα κάνεις έμπλαστρο να σε γιατρέψουν, και γραμμένο σε έχει. Κι εσύ αυτόν τον άλλο τον μισείς καλό παιδί, όχι γιατί λέει ή κάνει κάτι ανάποδο πέραν από το ότι χεσμένους έχει και τους από πάνω σου, αλλά επειδή μετά από μια ζωή αγώνα εσύ, για τα πτυχία και τα διπλωμάτά σου, μια ζωή μάχης με διάβασμα και γλείψιμο, και χαμόγελα και μάλιστα κύριε, μια ζωή σχολές και πανεπιστήμια, μέχρι το πολυπόθητο διδακτορικό σου, την έφαγες για να βλέπεις αυτό το κοθώνι να σε έχει γραμμένο. Και συ καλό παιδί ανακαλύπτεις τους μακρυνούς θείους και θείες όταν έρχεται η στιγμή να τα τινάξουν, και συ καλό παιδί κάνεις παρέα πια μόνο με καλά παιδιά και θυμάσαι σαν μεγάλο κατόρθωμα και περιπέτεια που μια φορά κι έναν καιρό ήπιες κρασί με έναν αλήτη, μεγάλη επανάσταση που γέλασες μαζί του και γουιχάισες μαλάκες, μεγάλη μαγκιά που τράβηξες και έναν μπάφο μαζί του για νά' χεις να θυμάσαι δηλαδή στα ευνουχιμένα χρόνια της επιτυχίας σου. Κι αυτό τον αλήτη που συνάντησες μια μέρα με τα παιδάκια σου και τον άντρα σου, τη γυναίκα σου, στο δρόμο τυχαία μετά, έκανες πως δεν τον είδες γιατί δεν σου πέρασε απ' το νου πως ακριβώς αυτός είναι που πιο πολύ απ' τον καθένα σε έχει χεσμένο.
Δεν είμαι εγώ ο αλήτης αυτός. Άλλωστε με χαλάει και ο μπάφος. Αλλά σίγουρα δεν υπήρξα το καλό παιδί κι ακόμα πιο σίγουρα ανήκω σε αυτούς που τίποτα δεν έχεις να πάρεις από αυτούς, άλλο από τη φτωχή τους παρουσία. Και λέω πως θα έπρεπε να το θεωρείς τιμή σου αν ένας τέτοιος στην προσφέρει, και τον εαυτό σου τυχερό να θεωρείς, γιατί αν αυτός δεν ταιριάζει στα γούστα και τον κύκλο σου, δέκα φορές δεν ταιριάζεις εσύ στα δικά του. Και ενώ γι' αυτόν δεν κοστίζει τίποτα να στο πετάξει πάλι στα μούτρα, "βάλε στον κώλο σου το διδακτορικό σου τώρα και άδειασέ μου τη γωνιά", εσύ θα μας σκας αιωνίως τη φούσκα, "Με το σπαθί μου τα έκανα". Και οι θείοι και οι θείες στο χωριό θα σε κοιτάζουν μέσα από τις παλιές φωτογραφίες τους, ανίκανοι να σηκώσουν τα χέρια τους και να φασκελωθούν.
Το πιο επιθετικό συναίσθημα είναι η ενοχή. Την επόμενη φορά που θα επικρίνεις κάποιον γιατί ανεπρόκοπος έμεινε στη ζωή του και χαϊρι δεν έκανε, σκέψου τι σου ζήτησε σε αντάλλαγμα η προκοπή σου, αν κάποια μνήμη καθαρή εγκαταλείφθηκε μέσα σου. Κι άντε να δεις αν έρχομαι.