Περι δημοκρατίας

Αντί να καθόμαστε να λέμε πόσο στραβή είναι η δημοκρατία που σε μέρες ενός εικονικού δημοκρατικού πολιτεύματος, βλέπουμε όλες τις αντιλαϊκές συμπεριφεριφορές, μέτρα, αποφάσεις, ανακοινώσεις και έργα να συμβαίνουν, ας κάτσουμε να σκεφτούμε τι είναι ένα δημοκρατικό πολίτευμα στ' αλήθεια. Ζούμε μέρες άσχημες, μέρες που θυμίζουν μεσαίωνα, μέρες όπου η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά αξία, δηλαδή βιώνουμε την απόλυτη εκμηδένιση του ανθρώπινου είδους στις μέρες μας. Μόνο στην απόλυτη εξαθλίωση έχει καταγράψει η ιστορία περιστατικά σαν αυτά που καθημερινά πλεον συμβαίνουν στους δρόμους της Αθήνας, κι όχι μόνο σ' αυτούς. Άρα είμαστε στην απόλυτη εξαθλίωση και το κακό όσο πάει και γενικεύεται. Σε λίγο αυτά που γίνονται στο κέντρο της Αθήνας θα γίνονται σε κάθε γειτονιά. Η χώρα έχει γίνει έρμαιο μικρών και μεγάλων απατεώνων, μικρών και μεγάλων ληστών, μικρών και μεγάλων πλιατσικολόγων και τραμπούκων, και δολοφόνων. Κι όσο η κατάσταση επιδεινώνεται, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των κρανιοφόρων, των σωμάτων ασφαλείας, τόσο περισσότερους βλέπεις να κυκλοφορούν, όλοι με μηχανάκια πια, κανείς με τα πόδια. Βρουμ πάνω και βρουμ κάτω όλη τη μέρα, αλλά οι ληστείες ληστείες, οι φόνοι φόνοι, όλα με τον υπόκοσμο δουλεύουν ρολόι και με το μεροκάματο των νέων από τα σώματα ασφαλείας, αλλά τους  βλέπεις όλους επι ποδός στο καθήκον όταν είναι να βαρέσουν τον κόσμο στις πορείες. Σε λίγο θα αποτελούμαστε οι μισοί Έλληνες από μπάτσους. Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου τους βλέπεις και μόνο εκεί που πρέπει να είναι δεν είναι ποτέ. Σας πληροφορώ ότι όλος αυτός ο καινουργιος συρφετός δεν έχει προσληφθεί για να προστατέψει τους πολίτες, αλλά για να τους τρομοκρατεί κυκλοφορώντας με το όπλο στην κολότσεπη ως επίδειξη ισχύος. Και για να τους γράφει βεβαίως βεβαίως. Παντού υπάρχουν μπλόκα που γράφουν. Γράφουν ακόμα και σε μέρη που ποτέ δεν έγραφαν πριν. Μαζεύουν λεφτά οι άνθρωποι, τα χρειάζεται η πατρίδα. Τελικά ή εισπράκτορες έχει προσλάβει το κράτος ή καταστολείς εξεγέρσεων. Η αστυνομία όπως την έχει ο καθένας στη σκέψη του με βάση τον επίσημο λόγο της υπαρξής της δεν υπάρχει. Είναι απλώς η ολοένα αυξανόμενη δύναμη των απέναντι. Και η πλάκα ότι σαν δημόσιοι υπάλληλοι που είναι, πληρώνονται από εμάς, για να μας δέρνουν. Αμέ.
Στις 21 Μαϊου διέσχισα στις εννιά το πρωί την Αριστοτέλους, το θυμάστε το τραγούδι; Στην Αριστοτέλους που γυρνάς...ε ξεχάστε το. Και από τις δυο πλευρές του δρόμου ήταν ανθρώπινα ρεμάλια, που σέρνονταν, ξέρναγαν και χτυπούσαν ενέσεις στη μέση του δρόμου, στα όρθια, άλλος στα χέρια κι άλλος στα μπούτια του. Ιδέα δεν είχα πόσο άσχημα είναι τα πράγματα εκεί πέρα και μάλιστα μέσα στη μέρα αν ήξερα δε θα πέρναγα. Η μεγαλύτερη έκπληξη για μένα ήταν ότι στο τέλος του δρόμου υπήρχε κλούβα της αστυνομίας. Πεντέξη αστυνομικοί κάθονται στην είσοδο του στενού και παρακολουθούσαν όλα αυτά να γίνονται χωρίς να νοιάζονται στ' αλήθεια, έπιναν το καφεδάκι τους γύρω από την κλούβα και μέσα ένας είχε βάλει τα πόδια του επάνω σε μια καρέκλα και έπαιρνε έναν υπνάκο όταν πήγα μπροστά στην πόρτα και του τη χάλασα. "-Καλά στραβοί είσαστε; δε βλέπετε τι γίνεται εκεί πέρα; στη μέση του δρόμου βαράνε ενέσεις κι εσείς κάθεστε εδώ και πίνετε καφεδάκι;"
Γύρισε με κοίταξε, τράβηξε μια γουλιά από τον καφέ του και μετά γύρισε από την άλλη. Τόσα σκληρά δουλεύουν αυτά τα παιδιά.
Και δώστου βρίζουμε τη δημοκρατία και δώστου εν καιρώ δημοκρατίας λέμε πως γίνονται τα χειρότερα. Μα η δημοκρατία έχει καταλυθεί. Ξένοι κυβερνάνε αυτό τον τόπο, όχι αυτοί στην Αριστοτέλους, αυτοί στις Βρυξέλλες και στις Αμερικές. Ξένοι αποφασίζουν για μας, αν θα βγούμε, αν θα πάμε διακοπές, αν θα φάμε, τι θα φάμε, αν θα γαμήσουμε αν και που επιτρέπεται να αναπνέουμε.
Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις έννοιες και τους εαυτούς μας. Επιβάλεται. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά τα συστήματα, τα χαρακτηριστικά των συστημάτων και να ονομάσουμε το καθένα σύμφωνα με αυτό που πραγματικά είναι, και αν είναι να τα απορρίψουμε όλα να το κάνουμε, αλλά να ξέρουμε ακριβώς τι αποδεχόμαστε και τι απορρίπτουμε. Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας και τις αξίες μας. Πρέπει να ξεχάσουμε το θέμα προσωπικά κεκτημένα γιατί όσο μένουμε εκεί τόσο λιγότερα γίνονται αυτά. Και απλώς να αρχίσουμε να κοιτάζουμε γύρω μας. Τους συνανθρώπους μας, αυτούς να γνωρίσουμε με τους οποίους θα κατέβουμε μαζί να διεκδικήσουμε την ανάκτηση των δικαιωμάτων μας. Κι όχι μόνο αυτούς. Τώρα που η αθλιότητα μας χτυπά την πόρτα ας δούμε πως ζουν όλες αυτές τις δεκαετίες, αν ζουν, οι άνθρωποι που ο πρώτος κόσμος εκμεταλλεύτηκε και χρησιμοποίησε για να διάγει αυτός και μόνο αυτός καλά. Να αναρωτηθούμε αν τελικά είναι ένα δίκαιο γύρισμα της τύχης αυτό, να αναρωτηθούμε για μας και τις προτεραιότητες που τόσα χρόνια βάζαμε, για τα μεγάλα και σπουδαία που τόσα χρόνια θεωρούσαμε.
Θα επανέλθω.