"Το σκέφτηκα πολύ και τελικά το αποφάσισα. θα καθίσω να γράψω ένα διήγημα. Θα καθίσω να φτιάξω ένα ποίημα, θα καθίσω να ξεκινήσω ένα νέο μυθιστόρημα". Εδώ κι ένα χρόνο όλο αυτά λέω στον εαυτό μου και τίποτα δεν κάνω, τίποτα δεν μου κάθεται και σε τίποτα δεν κάθομαι. Και γιατί να κάτσω; Γιατί να έρθει η φαντασία να πάρει τη θέση αυτής της πραγματικότητας που βιώνουμε σα λαός εδώ και τέσσερα χρόνια; Δεν μας φτάνουν τα χάλια μας τα μαύρα θέλουμε κι άλλα, πρόσθετα από πάνω;
Το σκέφτηκα και το αποφάσισα, θα μιλήσω για αλήθειες.
Έχω γράψει για τους αστέγους και τους ανέργους που στο μεταξύ αυξάνονται και αυξάνονται, πολλές φορές. Για τους Γιωργάκηδες, τους Πάγκαλους και τους Βενιζέλους. Για τις άχρηστες και ανίκανες κυβερνήσεις που από πότε να τις πιάσει κανείς, κι από που να τις πιάσει, βρωμάνε κι όλας οι άτιμες...
Για τα λάθη μας σαν λαός, αν και τα εξέθεσα μέσα από προσωπικές εμπειρίες επί το πλείστον. Γιατί δεν μου αρέσει να μιλώ θεωρητικά ή από το θεωρείο μου, να σαρκάζω, να το παίζω ξερόλας, να βγάζω τον εαυτό μου απέξω και να κρίνω τη πλειοψηφία, στο κάτω κάτω αυτό το κάνουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι για μας, φτάνει και με το αυτομαστίγωμα ελληνικέ λαέ.
"Του παράδεισου πάντα την ψευτιά σου χαρίζουν,
υποσχέσεις σου δίνουν και γλυκά σε κοιμίζουν..."
Τώρα όλοι σε βρίζουν. Πριν από πέντε χρόνια, τα τηλέφωνα κουδούνιζαν ομεληρίς στα σπίτια. Η μια τράπεζα συναγωνιζόταν την άλλη, ποια θα σε βάλει πιο βαθιά στο χρέος. Τώρα να μου πεις εσύ ανεγκέφαλος ήσουν; δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Δεν μάθαινες; τίποτα δεν υποψιάστηκες;
Σε τιμωρούν λέει τώρα οι Γερμανοευρωπαίοι, γιατί ζούσες ζωή άνετη, πάνω .από τις δυνάμεις σου. Σάματις και τις προηγούμενες δεκαετίες που ζούσες ζωή στερημένη κι αυτοί έχτιζαν τις οικονομικές του αυτοκρατορίες στην πλάτη σου δεν σε τιμωρούσαν. Για τότε λέω που έφευγε ξανά σωρηδόν ο ελληνικός πληθυσμός και μπουζουριαζόταν στις φάμπρικες της Φρανγκφούρτης. Τι έχεις Γιάννημ' τι' είχα πάντα και επειδή για μια δεκαετία ήρθαν οι επιτήδιοι να μοιράσουν πλαστικό στην ουσία χρήμα, και αμάξια ιλουστρασιόν και ότι σκατά επινόησαν για το γυαλισμένο μάτι του ανέκαθεν πεινασμένου Έλληνα, κι επειδή αυτοί οι απατεώνες έχωσαν τον κόσμο βαθιά μέσα στα χρέη για να δικαιολογήσουν τις δικές τους ατασθαλίες, θα πληρώσει πάλι όπως ήταν άλλωστε ο στόχος, πάλι ο κοσμάκης. Κι όχι μόνο, αλλά με την ενθάρρυνση μιας κακομούτσουνης Γερμανίδας κι ενός κοντοπίθαρου κομπλεξικού, θα πετάνε στα μούτρα ότι είμαστε όλοι απατεώνες και μας αξίζει να καούμε στο πυρ το εξώτερον, εσαεί. Διότι αφού δεν υπάρχει πρόβλεψη και σχέδιο για καμιά οικονομική ανάπτυξη, για καμιά ανάκαμψη, για καμιά ανακούφιση του λαού, το σχέδιο είναι να μας τιμωρούν στον αιώνα τον άπαντα με περισσότερες, απολύσεις, φόρους, μειώσεις μισθών, και εξαθλίωση.
Οι καθαρά σκεπτόμενοι άνθρωποι του κόσμου, ακόμα και της Ευρώπης, ξέρουν και μιλούν για αυτή την άσχημη προπαγάνδα, για τους στόχους και τα σχέδια της Μέρκελ και του φερεφωνού της Σαρκοζί, για το πειραματόζωο Ελλάδα και τις βλέψεις των παραπάνω. Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους βεβαίως, για τα λεφτά που πήραν από την οικονομική κοινότητα χωρίς να τα χρησιμοποιήσουν στο πρόγραμμα για το οποίο τα πήραν, για τα δάνεια από τις τράπεζες που δεν σκέπτονταν το πως θα εξοφλήσουν, για το ότι τόσο εύκολα δέχτηκαν λεφτά αμφιβόλου προέλευσης ακόμα κι από αναγνωρισμένους φορείς, έχουν ένα μερίδιο ευθύνης όπως και να το κάνουμε, αλλά δεν ξεκινάει το κακό από αυτούς. Κι εμένα αν μου κούναγε μια καλοψημένη μπριζόλα κάποιος μοσχομυριστή μπροστά στα μάτια και τη μύτη μου, θα την αρπάξω, ακόμα κι αν λίγο πριν είχα στουμπώσει από το πλιγούρι μου. Κι αυτό οι επιτήδιοι το ήξεραν καλά, το είχαν μελετήσει καλά. Τι ψάχνουμε τώρα. Για ποια τιμωρία μιλάμε. Πως τιμωρήθηκαν όλοι αυτοί που το έκαναν αυτό στον κόσμο; Και γιατί του στερούν τώρα το δικαίωμα να τιμωρήσει τους υπεύθυνους; Να πάει να ψηφίσει και να μαυρίσει όλους αυτούς που μέχρι τώρα του το έπαιζαν εθνοσωτήρες; Στα πλαίσια της τιμωρίας μας είναι και η εγκάθετη κυβέρνηση, από μια δεξιά, μια ακροδεξιά κι ένα φάντασμα του Πασοκ που κυβερνάνε σήμερα; Ποιον ρώτησαν που ήρθαν και παλουκώθηκαν εδώ πέρα; Ποιον ρώτησαν αν τους θέλουμε να μείνουν άλλο ένα χρόνο εδώ; Που μας οδηγούν λοιπόν αν στόχος τους δεν είναι η απόλυτη υπουδούλωση ενός λαού ταυτόχρονα με την εξαθλιωσή του; Στην αιματοχυσία; Για να έρθουν μετά να λεηλατήσουν ως αρωγοί επανασυγκρότησης ότι δεν έχουν στο μεταξύ κατασπαράξει;
Άντε κάτσε γράψε διήγημα, μυθιστόρημα ποίημα που να μην αφορά αυτά που περνάμε στις μέρες μας, που να μην έχει σχέση με το μεγάλο μας ζητούμενο.
Συσπείρωση, σύμπνοια, απόφαση, εξέγερση, διεκδίκηση και νίκη, τώρα.
Οι καθαρά σκεπτόμενοι άνθρωποι του κόσμου, ακόμα και της Ευρώπης, ξέρουν και μιλούν για αυτή την άσχημη προπαγάνδα, για τους στόχους και τα σχέδια της Μέρκελ και του φερεφωνού της Σαρκοζί, για το πειραματόζωο Ελλάδα και τις βλέψεις των παραπάνω. Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους βεβαίως, για τα λεφτά που πήραν από την οικονομική κοινότητα χωρίς να τα χρησιμοποιήσουν στο πρόγραμμα για το οποίο τα πήραν, για τα δάνεια από τις τράπεζες που δεν σκέπτονταν το πως θα εξοφλήσουν, για το ότι τόσο εύκολα δέχτηκαν λεφτά αμφιβόλου προέλευσης ακόμα κι από αναγνωρισμένους φορείς, έχουν ένα μερίδιο ευθύνης όπως και να το κάνουμε, αλλά δεν ξεκινάει το κακό από αυτούς. Κι εμένα αν μου κούναγε μια καλοψημένη μπριζόλα κάποιος μοσχομυριστή μπροστά στα μάτια και τη μύτη μου, θα την αρπάξω, ακόμα κι αν λίγο πριν είχα στουμπώσει από το πλιγούρι μου. Κι αυτό οι επιτήδιοι το ήξεραν καλά, το είχαν μελετήσει καλά. Τι ψάχνουμε τώρα. Για ποια τιμωρία μιλάμε. Πως τιμωρήθηκαν όλοι αυτοί που το έκαναν αυτό στον κόσμο; Και γιατί του στερούν τώρα το δικαίωμα να τιμωρήσει τους υπεύθυνους; Να πάει να ψηφίσει και να μαυρίσει όλους αυτούς που μέχρι τώρα του το έπαιζαν εθνοσωτήρες; Στα πλαίσια της τιμωρίας μας είναι και η εγκάθετη κυβέρνηση, από μια δεξιά, μια ακροδεξιά κι ένα φάντασμα του Πασοκ που κυβερνάνε σήμερα; Ποιον ρώτησαν που ήρθαν και παλουκώθηκαν εδώ πέρα; Ποιον ρώτησαν αν τους θέλουμε να μείνουν άλλο ένα χρόνο εδώ; Που μας οδηγούν λοιπόν αν στόχος τους δεν είναι η απόλυτη υπουδούλωση ενός λαού ταυτόχρονα με την εξαθλιωσή του; Στην αιματοχυσία; Για να έρθουν μετά να λεηλατήσουν ως αρωγοί επανασυγκρότησης ότι δεν έχουν στο μεταξύ κατασπαράξει;
Άντε κάτσε γράψε διήγημα, μυθιστόρημα ποίημα που να μην αφορά αυτά που περνάμε στις μέρες μας, που να μην έχει σχέση με το μεγάλο μας ζητούμενο.
Συσπείρωση, σύμπνοια, απόφαση, εξέγερση, διεκδίκηση και νίκη, τώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου