Θέλω να γράψω για τη χώρα

Που μ' έμαθαν ν' αποκαλώ χώρα μου

ακόμα κι αν ποτέ δεν την ένιωσα δική μου

για το σπίτι μου

ακόμη κι αν κάποιοι γελάνε ροκανιζοντάς το

Για τις αλάνες που μεγάλωσα

 ακόμη κι αν εκεί

εμπορικά κέντρα έρημα βρίσκονται

Για το νησί μου που λάτρεψα

ακόμη κι αν στα ενδότερά του

αλωνίζουν καινούργιοι οι πειρατές 

για τις έρημες παραλίες που άκουσαν το κλάμα μου

ακόμα κι αν τσιμέντινοι τοίχοι τις περικλείουν τώρα

για τα μέρη της που νιάτα και δύναμη τους χάρισα

με μόνη υπόσχεση το ηλιόλουστο αύριο

για τα βράχια της με τη θέα στο πέλαγο

που δωρεάν πάνω τους πρόλαβα κι ονειρεύτηκα

για την επικράτεια όλη που χρόνια σχεδίαζα

να περπατήσω απ' άκρη σ' άκρη για να τη γνωρίσω

γι' αυτήν και για το ταξίδι που σκόπιμα σταμάτησα

μισό ταξίδι μισή στενοχώρια...

Μέσα στη χώρα αυτή ακόμα περιφέρομαι

χωρίς να ξέρω αν υπάρχω ή αν έστω υπήρξα

ένα γρανάζι που γυρίζει ασταμάτητα

μέχρι να σπάσει,

χωρίς νόμους ανθρώπινους

στη χώρα που πλημμύρισαν οι άνθρωποι

χωρίς αξία ζωής

και μνήμες από το πανέρι.

Δεν θέλω  πια να πω για τη χώρα μου

και για των μύθων τα τέρατα που γλεντούν το κορμί της.