Friedrich Schiller 1759-1805

ΘΡΗΝΟΣ


Κ' η Ομορφιά γραφτό είναι να πεθαίνει!
Αυτό που ανθρώπους και θεούς νικά,
δε συγκινεί το χάλκινο στήθος του Στύγιου Δία.
Η αγάπη μόνο μια φορά μαλάκωσε το Χάρο,
μα στο κατώφλι πάλι αυτός σκληρά το δώρο πήρε πίσω.
Δε βαλσαμώνει την πληγή του όμορφου παιδιού η Αφροδίτη,
που ο κάπρος άνοιξε φριχτά στο λιγερό του σώμα.
Η Θέτιδα το θεϊκό τον ήρωα δεν τον σώζει,
την ώρα που της Μοίρας του τον κύκλο κλείνει,
πέφτοντας στη Σκαιά μπροστά την Πύλη.
Αλλ' ανεβαίνει από τη θάλασσα μ' όλες τις κόρες του Νηρέα
κι αρχίζει ο θρήνος για το δοξασμένο γιο.
Τότε οι θεοί κι όλες οι θεές , για κοιταξε, θρηνούνε,
γιατί τ' Ωραίο χάνεται, γιατί το Τέλειο σβήνει.
Ωραίο, και νάναι μοιρολόϊ στο στομα των αγαπημένων σου,
γιατί ο κοινος θνητός βουβά στον Άδη κατεβαίνει.

"Ν. Εστία 1-7-1952
Μετάφραση: Νίκος Α. Σερεσλής.