Ένα βιβλίο που ειδικά σήμερα οφείλουμε όλοι να γνωρίζουμε, να θυμηθούμε, να ξαναδιαβάσουμε.
Ύστερα να καθίσουμε και να σκεφτούμε πολύ σοβαρά, πόσο κοντά είμαστε στην επόμενη παγκόσμια γενοκτονία. Να σκεφτούμε κι ότι μπορεί αυτή τη φορά, αυτό που έρχεται να επεκτείνει το μίσος του απέναντι στους ανθρώπους κάθε εθνικότητας, κάθε φυλής, αρκεί να είναι μετανάστες, φτωχοί, άνεργοι, κατατρεγμένοι.
Ο Πρίμο Λέβι, γεννήθηκε το 1919 στο Τορίνο της Ιταλίας. Μεγάλωσε και σπούδασε εκεί και σε ηλικία 24 ετών, το 1943 τον συνέλαβαν οι φασίστες όπου με τη σειρά τους τον παρέδωσαν στους Γερμανούς και κλείστηκε για ένα χρόνο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αυτός και άλλοι δυο από τους Ιταλούς που μεταφέρθηκαν με το ίδιο τρένο εκεί πέρα ήταν οι μόνοι που επέζησαν και κατέγραψε την εμπειρία του από τη στιγμή της σύλληψής του μέχρι την επιστροφή στην πατρίδα του δυο χρόνια μετά, (περιπλανήθηκε στην Ευρώπη για κανένα χρόνο μετά την απελευθερωσή τους). Σκηνές συγκλονιστικές, άνθρωποι στην τέλεια εκμηδενισή τους, γεγονότα που ποτέ η ανθρωπότητα δεν πρέπει να ξεχνάει και δυστυχώς έχει ξεχάσει.
Ο Πρίμο Λέβι, αυτοκτόνησε στο σπίτι που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε με εξαίρεση αυτά τα δύο χρόνια, στις 11 Απριλίου του 1986.
Το Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, εγώ το έχω από τις εκδόσεις "Άγρα", ένα παλιό αντίτυπο με φύλλα που έκοψα με το χαρτοκόπτη. Το βρήκα στη βιβλιοθήκη της φίλης μου που με άφησε να σκαλίσω ψάχνοντας κάτι για να διαβάσω. Δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει σε άλλη έκδοση. Ψάξτε το, βρείτε το, διαβάστε το, σκεφτείτε το.
Και έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, ένα παλιό ποιηματάκι μου που έχω δημοσιεύσει εδώ μέσα.
ΜΙΚΡΟ
Αυτό που έρχεται δεν έχει ήχο ερπύστριας
Είναι αθόρυβο και όμως μας πλησιάζει.
Αυτό που έρχεται δεν τό 'φτιαξαν οι φόβοι μας
Αλλά θα πάρει εκδίκηση γιατί μας μοιάζει.
Ύστερα να καθίσουμε και να σκεφτούμε πολύ σοβαρά, πόσο κοντά είμαστε στην επόμενη παγκόσμια γενοκτονία. Να σκεφτούμε κι ότι μπορεί αυτή τη φορά, αυτό που έρχεται να επεκτείνει το μίσος του απέναντι στους ανθρώπους κάθε εθνικότητας, κάθε φυλής, αρκεί να είναι μετανάστες, φτωχοί, άνεργοι, κατατρεγμένοι.
Ο Πρίμο Λέβι, γεννήθηκε το 1919 στο Τορίνο της Ιταλίας. Μεγάλωσε και σπούδασε εκεί και σε ηλικία 24 ετών, το 1943 τον συνέλαβαν οι φασίστες όπου με τη σειρά τους τον παρέδωσαν στους Γερμανούς και κλείστηκε για ένα χρόνο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αυτός και άλλοι δυο από τους Ιταλούς που μεταφέρθηκαν με το ίδιο τρένο εκεί πέρα ήταν οι μόνοι που επέζησαν και κατέγραψε την εμπειρία του από τη στιγμή της σύλληψής του μέχρι την επιστροφή στην πατρίδα του δυο χρόνια μετά, (περιπλανήθηκε στην Ευρώπη για κανένα χρόνο μετά την απελευθερωσή τους). Σκηνές συγκλονιστικές, άνθρωποι στην τέλεια εκμηδενισή τους, γεγονότα που ποτέ η ανθρωπότητα δεν πρέπει να ξεχνάει και δυστυχώς έχει ξεχάσει.
Ο Πρίμο Λέβι, αυτοκτόνησε στο σπίτι που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε με εξαίρεση αυτά τα δύο χρόνια, στις 11 Απριλίου του 1986.
Το Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος, εγώ το έχω από τις εκδόσεις "Άγρα", ένα παλιό αντίτυπο με φύλλα που έκοψα με το χαρτοκόπτη. Το βρήκα στη βιβλιοθήκη της φίλης μου που με άφησε να σκαλίσω ψάχνοντας κάτι για να διαβάσω. Δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει σε άλλη έκδοση. Ψάξτε το, βρείτε το, διαβάστε το, σκεφτείτε το.
Και έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, ένα παλιό ποιηματάκι μου που έχω δημοσιεύσει εδώ μέσα.
ΜΙΚΡΟ
Αυτό που έρχεται δεν έχει ήχο ερπύστριας
Είναι αθόρυβο και όμως μας πλησιάζει.
Αυτό που έρχεται δεν τό 'φτιαξαν οι φόβοι μας
Αλλά θα πάρει εκδίκηση γιατί μας μοιάζει.
ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος πιστεύαμε πως ήταν η αποθέωση της απανθρωπιάς και της αυτοκαταστροφής. τώρα αρχίζουμε και ανησυχούμε πολύ έντονα γιατί οι ενδείξεις από το παγκόσμιο σύστημα κυριαρχίας δείχνουν ότι υφαίνεται ένας αόρατος ιστός δουλοπαροικίας και δουλείας,μια μακροχρόνια μηχανή ξεζουμίσματος και εκμετάλλευσης των λαών, μια ισορροπία του αθέατου τρόμου και της μιζέριας. το ατύχημα στην ιαπωνία δείχνει ότι αυτό το νέο πολύ παλιό όμως σύστημα δεν μπορεί ούτε καν να εξυπηρετήσει το βασικό του στόχο μια σχετική ηρεμία ανάμεσα στις παγκόσμιες δυνάμεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήοι καταστροφές οι φυσικές σε συνδυασμό με πολιτικά καθεστώτα σκληρά και εκμεταλλευτικά μπορεί να οδηγήσει σε ένα διαρκή ακήρυκτο
πόλεμο ένας νέο μεσαίωνα πλήρους εξαθλίωσης των λαών.