Εριφύλλη Πιερίδη/Νέα

Έχω κρατήσει τα πάντα


Κουτιά σπίρτων κι’ αποτσίγαρα …

Αναπτήρες που πνέουν τα λοίσθια …

Κιτρινισμένες αποδείξεις αναψυκτηρίων ή κέντρων διασκέδασης …

Όλα τους αγγιγμένα από σένα …

Καμιά στιγμή δε σκέφτηκα να τα πετάξω…

Είμαι άξιος συντηρητής αρχαίων αισθημάτων και λάτρης

εμβριθών ανασκαφών σε τόπους με μεγάλη ιστορία …

Κρεβάτια που μυρίζουν ιδρώτα γυναικείο και άρωμα της ηδονής …

σεντόνια που αρέσκονται στις ζάρες και στα βαθουλώματα .

Η ιστορία ενίοτε είναι επινόηση της ανθρώπινης ψυχής….

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξανε τόσοι αρχαίοι κίονες ούτε αρχαίες τριήρεις που τους φέρανε …

Εμείς τους φανταστήκαμε …

για να ανεβάσουμε το ενδιαφέρον και το πολιτιστικό θερμόμετρο της περιοχής …

Εμείς …

Οι νοσταλγοί της ηδονής…









Είσαι πλασμένη για μένα κι’ εγώ για σένα …

Σε πρόσμενα μου είπες…

Από την αθρόα μάζωξη της άνοιξης έως τα ανέφελα χειμωνιάτικα

πρωινά …

Όλα όμως ξεκίνησαν από εδώ …



Φαίδρα μου είπες …

Το όνομα μου είναι Φαίδρα ..



Δεν θα με αναζητήσεις πουθενά αλλού εκτός από την υγρή περιδίνηση της

φύσης ή τη λαμπρή ενατένιση του ορίζοντα ..



Με λένε Φαίδρα είπες …



Είμαι πλασμένη από τα μυστικά των βράχων λίγο πριν το μούχρωμα του δειλινού

Αλλά ξέρω κι απ΄ τα σύννεφα όταν τα σκίζει ο αέρας με περίτεχνους σχηματισμούς …

Είμαι ταμένη στα μοναχά ξωκλήσια των νησιών, στ’ άγρια βότσαλα που τολμούν να με σκίζουν όταν η ορμητική θάλασσα τα αναταράζει …



Το όνομα μου είναι Φαίδρα …

Αν μ’ ακολουθήσεις θα με συναντήσεις ξανά και ξανά …

Είμαι από τους δρόμους που δεν χάνονται παρά μοναχά για κείνη τη φορά που θα με ξαναβρείς εσύ για να με αγγίξεις τρυφερά … σαν τριαντάφυλλο σε κήπο αγαπημένο ή σαν ανασαιμιά μωρού παιδιού …









Όλη τη νύχτα θέλω να γράφω για σένα ..

Τι πιο σημαντικό από αυτό…

Εν μέσω δακρύων, αναστεναγμών και θλιβερών υπαινιγμών προτιμώ την άοσμη μορφή σου όπως μου ξετυλίγεται στα σκοτεινά δωμάτια των ημερών …



Θα πίνω τζιν και θα κοιμάμαι πάνω στις άδειες σελίδες..

Σκοπεύω μελλοντικά να τις γεμίσω με σκηνές από βουνό και θάλασσα, σκονισμένους

δρόμους και ήρεμα πρωινά στην πόλη.



Θα σε φτιάξω ήσυχη ανάμνηση, ημιθανή, αναστημένη ελπίδα σε κρύα έλη …



Θα σου είμαι ατελείωτα πιστή …



καθώς θα σε περιγράφω .. μονάχα εσένα θα σκέφτομαι σαν θέμα μου ιδανικό στα πολυάσχολα τοπία …







Δεν μου φτάνουν δυο ή και τρεις ζωές για να σε γνωρίσω…

Στο πρώτο μισό του αιώνα ξεκινήσαμε να ξετυλίγουμε την άβυσσο ….

χώμα ψιλό της ερήμου που φέραμε από προηγούμενες ζωές …

Δεν προλάβαμε να καταλάβουμε από πού κρατάει η σκούφια μας …

Ποιο μέρος του σύμπαντος μας είχε ξεναγήσει στη στοργική του αγκαλιά •

εμείς οι αρχέγονοι άνθρωποι των παλαιών σπηλαίων πως βρεθήκαμε τώρα να ζούμε εδώ..

αφού όταν σ’ αγγίζω τα χέρια μου σκληραίνουν, γίνονται μπράτσα στιβαρά του πιο σκληρού πρωτόγονου, όπλα κυνηγού που λαχταρούν το θήραμα

να το κατασπαράξουν…

κι’ εσύ είσαι όμοια υποταγμένη ελαφίνα που δέχεται με στωικότητα

τη συντριβή…

Κι’ όμως ζήσαμε σε τούτα δω τα μέρη πριν χιλιάδες ζωές …

οι πρόγονοι σου κι’ οι πρόγονοι μου προετοίμαζαν τη στιγμή

απρόσμενα να σε συναντήσω κι’ απρόσμενα να αγαπηθούμε …

στα βάθη των επόμενων χιλιετιών …