Από το βιβλίο του "ΤΟ ΚΑΛΣΟΝ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΔΑΣ"
ΑΡΧΗ
Σαν ποίημα
Σαν επίλογος και πρόταση για πορεία
Σαν ποίημα, οι λέξεις μου θα βάδιζαν
Σε παράταξη με βήμα και ρυθμό.
Το πείραμα με λέξεις και γράμματα
Σκαλωτές εκστάσεις
(ένας νέος ρυθμός, σε κλιμακωτή διάταξη
μια κάθετη άνοδος, από τα κάτω
προς τα πάνω, με μια ελευθερία ονείρου στις κινήσεις).
Μια πρώτη προσπάθεια
Πρώτη γραμμή
Ας αρχίσω με την άνοδο (στην κάθε μορφική σειρά)
Θα μπορούσα ν' αρχίσω με το βήμα.
Θα ακολουθούσε ο ρυθμός, το τέμπο, ο παλμός,
η υφή, η εμπειρία (γιατί όχι και η επανάληψη)
όλα τούτα, σαν πρώτο σκαλί,
μια ίση αμοιβαιότητα και πράξη σύνθεσης
στην επταπλή κλίμακα
της υποκειμενικά νοουμένης ανόδου,
που θά' δινε το ύψος.
( Σαν παρέθεση, η συνέχεια και η ακολουθία,
μια συμμετρία του ύψους,
που θά'δινε τη σκέψη του βάθους).
Η διπλή σειρά της απλής ακολουθίας, χωρίς
δισταγμούς, πτώσεις ή ύψη, η στρωτή, η καθημερινή
(αλλοτριωμένη) γραφή, η μελετημένη μορφή της γραφής.
2
ΜΟΡΦΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
Οπτικές τρισδιάστατες εμπειρίες.
Όσο το δυνατό μεγαλύτερη αισθηματική συμμετοχή του μελετητή
Σε εμπειρικό και προσωπικό επίπεδο,
που επιτρέπει να βιώσει το γραφτό,
να το ανακαλύψει και να ενωθεί με όσο το δυνατό
μεγαλύτερη ένταση μ' αυτό, μέσα σ' αυτό, απ' αυτό.
Επινόηση γραφής.
Η έννοια δίνεται με όλες τις δυνατές της συνθήκες, προεκτάσεις,
τάσεις και αισθήσεις.
Εννοιολογική μέθοδος,
που στηρίζεται σ' άλλα τα είδη της νόησης, της εμπειρίας
της απεικόνισης, της ταυτότητας και της αίσθησης.
Γραφή, όπου ο διαχωρισμός (πεζό, ποίημα, μελέτη, διατριβή, μουσική, εικόνα, αφή, συνομιλία κ.α) δεν υπάρχει.
Απομόνωση του στεγανού, μεταξύ των διαφόρων μορφών έκφρασης
/Η αρχιτεκτονική στην ολότητά της. Αιγυπτιακή γραφή, σε συνδυασμό με την Ευρωπαϊκή.
Το πρώτο βήμα της "οπτικοσκεπτικής".
Για να δοθεί το βάθος, το ύψος, ο χρωματισμός ο συνεπής ειρμός, η αναλογία, το ύφος, οι επιμέρους προεκτάσεις και σκέψεις )που δεν αποτυπώνονται στο χαρτί για διάφορους λόγους -προσωπικοί, ταχύτητα της σκέψης, δυσκολία εκλογής μεταξύ διαφόρων μορφών, φράσεων, λέξεων, νοημάτων, συμπτώσεων, πύκνωμα νοημάτων, διαφυγή σκέψεων, κ.λ.π.- και άλλα καθοδηγητικά στοιχεία, τα "στίγματα") του δημιουργού,
Χρειάζεται η επαναφορά, η βράχυνση και η σκλήρυνση της γλώσσας, του δυναμικού της γραφής.
Πρώτη επαφή με τη νέα μορφολογία, δια μέσου της κοινής σημερινής γραφής.
Η "οπτικοσκεπτική" ή "οπτικονοητική" βασίζεται πάνω στην ίδια την υφή των λέξεων και τις εμπειρίες που εικονίζουν, ή τον καθρέφτη που φέρνουν, ή το αντικείμενο που χαρακτηρίζουν ή οτιδήποτε άλλο προσδιορίζουν.
Οι ίδιες οι λέξεις από μόνες τους δεν έχουν ζωή. Πρέπει να τις φέρουμε στο σημείο να εκμαιεύσουν διαταραχές, να ανακινήσουν και να ταρακουνηθούν και να φωνάξουν μόνες τους την υπαρξή τους και την τοποθετησή τους, σε σημείο να γίνουν συνεργάτες και ηθοποιοί στο έργο που ο καθένας προβάλλει μέσα από το γραφτό του, με την καθαρή, κινητική, ακουστική, οπτική, αισθηματική μορφή της ηθοποιϊας.
Μ' αυτήν την τακτική και τη νέα τους τοποθέτηση, οι λέξεις ηθοποιοί, πρωταγωνιστές, ακροβάτες, προλετάριοι ,αστροναύτες και προφήτες, αυτοπροσδιορίζονται σταθερά και δίνονται με λιτότητα. Σταματούν οι πολυσύνθετες δομές της γλώσσας, το ακατάληπτο και ξένο λεξιλόγιο, δικτυώνοντας και ενσωματώνοντας κατάλληλα μέσα σε λίγες σχετικά και πολύτροπες εκφράσεις, που δηλώνουν με απόλυτη διαύγεια, το περιεχόμενο του μηνύματος και διατρανώνουν την ύπαρξή του απλά κι αρμονικά, (εδώ, με όλες τις δυνατές αισθήσεις και εμπειρίες) δίνοντας το αληθινό μεγαλείο της παρεξηγημένης γραφής.
Εκδηλώνοντας καταστροφές, πολέμους, ψυχολογικές δυσθυμίες, άσχημες προσωπικές, διαπροσωπικές, κοινωνικές καταστάσεις, οι λέξεις ζωγραφίζονται ανάλογα μ' αυτό που υποδηλούν. Λέξεις σκαμμένες, τσαλακωμένες, λέξεις ανάπηρες, φράσεις με αποσυγκολλημένα κομμάτια, μαύρες λέξεις, μελανά χρώματα, τσακισμένες λέξεις, μπερδεμένες λέξεις ή φράσεις, ματωμένες, (κόκκινα γράμματα) ή γαλάζιους καπνούς και χρώματα, λέξεις μετάνοιας με τα μούτρα προς τα κάτω, αναποδογυρισμένες λέξεις έπειτα από καταστροφή, ή υποταγή, ή ανήμπορη λύσσα, λέξεις που θα διαβάζουμε ανάποδα (αντίρρηση -ανυποταξία) λέξεις σε σιδεριές ή φυλακές (σκοτεινός ρόλος, στενή επαφή μαζί τους, επικίνδυνες λέξεις), λέξεις ανάπηρες, λέξεις εξάρτησης με άλλες επάνω τους, ή από κάτω τους (κοινωνικές τοποθετήσεις, διακρίσεις, διαχωρισμός, ταξικές διαφορές) ή ακόμα και σαδομαζοχιστικές λέξεις με μαστίγια και ρόπαλα, νύχια και ξυράφια, σύγχιση που εκδηλώνεται με σκόρπια γράμματα (μια λέξη άβαλτη, ατοποθέτητη, διακορευμένη) γράμματα ασύμμετρα και παραστάσεις κλονισμού ή πόθου.
Κοντυλοφόροι, που επιπλέουν στη γαλάζια ράχη μου, γεμίζουν τον πυθμένα του φεγγαριού, με μπλε πουα.
Μετά το πράσινο, όλη η φύση θάναι γαλάζια για πάντα, προς τα μέσα.
Όστρακα χαμογελούν στα υψωμένα κοντάρια και πουλιά κελαηδούν στις ιδέες του πράσινου και μπλε.
Μπουκέτο, ιστιοπλοϊα, ιδέες, ιδέες, ανθοδέσμη του κακού. Στο βάθος της άμμου βρίσκεται η όψη του φεγγαριού, η χαμένη όψη του Παραδείσου, χωρίς προεξοχές και νευρώνες, μόνο ισορροπημένη αβεβαιότητα της συντριβής και της πτώσης, όπου όλα πετάνε, πλέουν, περιπλέκονται δεντροστοιχίες, κληματαριές, αναρριχώμενες βάτους, στο μπλε-γαλάζιο χρώμα του αύριο.
Μόνοι ισορροπιστές, οι φάσεις αχνές, οι διαβήτες ξύλινοι, το μισοσκόταδο ενωτικό της απάτης, έρημος του ονείρου.
Το όνειρο, πάτωμα και μαξιλάρι της μέρας. Φτερά και λέξεις απ -φ-
Φωλιές αρχινισμένες κι άφτιαχτες, περιμένοντας τη λέξη που θά' ρθει, ξύλινη ποικιλμένη λέξη, λέξη αναστεναχτική, λέξη παρενθετική, ανήσυχη, τριζάτη, λεπτοπουπουλάτη, λέξη ασθμαίνουσα, αντιστίξεις γαλάζιου μεσημεριού, στο ηλιόφως του μεσοξύπνιου.
Στο φράχτη, οστρακοειδή πηδηχτά, κυττάνε το πλούσιο φτέρωμα του κύκνου, στο μεσαίο σκαλοπάτι της άρνησης.
Όχι, όχι, σκαλοπάτι, Ίκαρος, ιδέα, ιδέα του Ίκαρου για το φτέρωμα, Ίκαρος πουλημένος στην ιδέα, φτερά στον αέρα, καψάλιασμα ιδέας.
Οι πυρές περιμένουν τους ήρωες, του μάρτυρες, τους θνητούς, στο ξύπνιο, στο αύριο, στο μεταξύ, στο μεταξύ του μεταξύ της συρρίκνωσης και της επανεμφάνισης.
(Μεσολάβησε στην ύπαρξη και την συρρίκνωση και επανεμφάνισε το μεταξύ του Μεταξύ).
Έτσι, όλα στο μεταξύ έχουν ακινητοποιηθεί για μικρότερο χρόνο απόσο χρειάζεται, για ν' αρχίσει ο χρόνος και έτσι μένει μετέωρο στον αέρα πάνω απ' την πυρά, το μεταξύ της συρρίκνωσης και της επανεμφάνισης.
Θείο Μεταξύ, μεταξύ ουρανού και Γής, μεταξύ πλανητών και βάθους θαλασσών, μεταξύ χτες και αύριο, μεταξύ αλήθειας και οδοστρώματος, μεταξύ πιθανού και απίθανου.
Οι γαλάζιοι κοντυλοφόροι περιδιαβαίνουν, περισπούδαστα, περισυλλογιζόμενοι, περισυλλέγοντας περιτυλίγματα, περίπατοι, περίπατοι στη γαλάζια ράχη μου, όπου οι κοντυλοφόροι πράσινοι και μπλε, μπλε και πράσινοι, ζωγραφίζουνε τα ονειρά μου, κάθετα στον ήλιο.
Μουσκεμένη η νύχτα στην αγκαλιά της Βίκυς.
Μουσκεμένη νύχτα, αγκαλιασμένη με την αιωνιότητα και την χρωματιστή ανεμόσκαλα της Ιστορίας. Χέρια αγκαλιασμένα σε συννεφένιες νότες, νότες παράλληλες στις σιδηροτροχιές του άπειρου, όπου ξεκρέμαστοι παραμένουν οι πόθοι του διαρκώς σπαρμένου αλλοφροσύνη χωραφιού. Φίδια πλέκονται στα μαλλιά της δράσης κυττώντας προς το πέρα απ' το ύστερα, στη δράση που τοποθετείται στα καλώδια του υπερατλαντικού τηλέγραφου, ανάμεσα σε δυο γυμνασμένα χέρια να γραπώνουν ευχές...
Σας εξακοντίζω όμορφες απρόσμενες εικόνες.
Σας προσυλητίζω στο ημίφως της ταύτισης.
Σας πουλάω άχρηστα, ιδεατά αντικειμενα.
Σας χαρίζω τα τιμαλφή της αδικίας, πρόχειρα ριγμένα στα πόδια σας.
1983
Σελίδα 44
Ταχυδρομώ τις ισορροπίες μου,
πάνω και κάτω τα φάκελλα ανοιγμένα.
ΕΓΩ ταχυδρομώ, ΕΓΩ ταχυδρόμος, ΕΓΩ αποδέκτης,
κυκλικές
στραγγαλίζουνε τις διαθέσεις μου, οι εδώ και οι εκεί:
Ανοιχτήρια σε πολιτικά συστήματα.
Τα καταστήματα δολοφονημένα και οι καταστηματάρχες, έπιπλα.
Παρέλαση, μάλλον επέλαση σε τράπεζες και εκκλησίες,
ωραίες εικόνες και κοσμητικά επίθετα
Στα τσαλακωμένα κρεβάτια, ΝΤΟ,ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ,
φαλλός τεχνητός: άγαλμα πλατείας.
ΔΙΑΚΟΠΤΩ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ...
Υπερέβαλλες στις δικαιολογίες για το ταχυδρομικό
Περιστέρι
και την επιστροφή σου στην φύση,
συλλαβή,
βήμα,
μα τί κάνεις,
νηστεία,
αστεία πράματα,
ταπεινά ανανέωσε,
στερέωσε τίς αλυσσίδες σου στο ταβάνι και απογειώσου.
Ο Σούπερμαν, έχει πέσει σε παρακμή,
Μή σε παρακαλώ,
συλλάβισε τις πιέσεις των στρογγυλεμένων φελλών
για όλες τις τάπες,
στα ταξίδια σου, για σιγουριά,
κράτησε τις ουτοπίες σου, συγκεντρωμένες,
κρεμασμένες πάνω σου,
λεωφορεία,
φορεία οριακά, η χρησιμοτητά τους
ένας νάρθηκας και οι ωοθήκες σου
για γονιμοποίηση, στεγανές,
ενεργειακή θλάση στις τετραγωνισμένες φλεγμονές
παράθυρα μαύρα,
προχωράω Εγώ, πέφτω Εγώ, σηκώνομαι Εγώ,
συνέρχομαι Εγώ, λειψός Εγώ, λυγίζω Εγώ,
πόρτα Εγώ, παράθυρο Εγώ, τρύπια μελανοδοχεία Εγώ,
απόρριψη μιας μόλις στεγνωμένης επιφυλίδα Εγώ,
καλντερίμι Εγώ,
η στρέβλωση του δικονομικού δικαίου Εγώ,
Εγώ,
γοερά
ράθυμα
μαλακτικά
κατεβατά
ταχυδρομικά υπεισερχόμενος και αθλοθετημένος
ο ίδιος, μέσα σ΄ένα κύπελλο
ύπερο παπαρούνας σε βάζο
Ζω, αλλά Όχι,
μέσα στο μουντό
Ντο και το Γκονγκ αναγγέλει και
καταγγέλει την άνομη παραμονή μου
Ω, μονή μου,
έμμονη και μόνη,
που μένεις μόνη και μοναδική
στη μοναχική σου Μονή.
Σφυρίζω στις παλιές κομματικές αφίσσες,
συγυρίζω τα αναποδογυρισμένα στεγνά παραμύθια
συλλαβίζω τις υπεριώδεις σου ονειρώξεις
σε σκελετωμένα κίτρινα καφενεία και οι μέσα,
προεκλογικές εκκενώσεις σε σκεπαστούς διαδρόμους,
οι διαβρώσεις Εγώ, οι ενώσεις εκείνοι,
το κενό εκείνο,
εκκένωσε το άλλο κενό
και κενουμένων των κενών,
βουλιάξαμε στους βούρκους,
δακρυσμένα περιστέρια και ενέσεις
οι αμφιέσεις,
ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΗΚΩΤΟ
λειψό το επιμύθιο
ενοίκιο και χρέος στα παλιά μας
πρόστιμα.
Σου το λέω προς τιμήν σου, η Τιμή, τιμή δεν έχει
και δεν τιμάται βάση τιμαρίθμου, αλλά
τιμωμένη αποδίδει Τιμάς εις πάπας και ανεράστους κορασίδας,
αίτινες περιφέρουν τα ανέραστα σώματά των, εις Ιεράς Μονάς
και περιφοράς επιταφίων-άνευ αμφίων, εικόνες αμφιβίων,
των Ιερών Μυστηρίων, άνωθεν Αγίων Τραπεζίων, αντί φαλλών, δισκοποτηρίων και ετέρων εγχειριδίων.
Μολώχ της Συμπληγάδας,
Μολώχ της ασκητικής στέππας,
Αβραξάς της ποίκιλσης του Θεϊκού Ξίφους,
Αβραξάς του θανάτου και του έρωτα,
Γιν και Γιάνκ, του θρόνου κόκκαλα της
Προφητείας,
Αριμάν της εγκατάληψης της ιδεοληψίας για Καλό,
Ρα, των κρυφών σου σφραγίδων του Φωτός,
Άχουρα Μάσδα της ζωντανής λεηλασίας της Ζωής
Διόνυσε της οργιαστικής κραυγής για το
Μυστήριο του έρωτα,
Κάλι της απροκάλυπτης ταύτισης με το χώμα,
Σαμάν του ξέφρενου οργασμού της Πνοής σου,
Και τώρα ακονισμένες δεξιοτεχνίες σε σταχυωμένα βλέφαρα,
από καρτερίες αναμεσά μας, ολόκληρος βυθός,
Χωρίς Ζωές,
Διαρροές τμηματικές,
Αριθμητικές σε Μαθηματικές ευθείες,
οι αξίες
αλλάξανε παραλήπτες και τα χέρια στα παράθυρα
Και τα παράθυρα στα χέρια,
ΚΛΕΙΣΤΑ ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ
Σκόπιμο θά’τανε, να αναφέρω την εισβολή
μικροκαταφάσεων στις ατομικές μας μελανιές,
χιαστί σβησίματα στα μάτια της φρικοτέχνης
και γυμνοί σαλτιμπάγκοι στις γωνιές.
Να αναχωρούμε διακριτικώς, εντέχνως ατέχνως,
με τέχνη την τεχνική της τεχνικής της ατεχνίας
άνευ ουσίας και οι κουκίδες των σκοπών:
παρεμβάσεις στιγμής, χωρίς πυγμή, χτύπημα στην αιχμή,
Μή, μη, ο μηχανισμός, ο μιλιταρισμός, ο μισθωτός, ο Μη- άγνωστος,
Καρέ, κουαρτέτο Μη, χωρίς έγχορδα, πνευστά και κύμβαλα,
μόνο τα κρουστά και όχι ακουστά,
χτυπούν πάνω μας, κορεσμένα ακόρεστα τύμπανα
ξενυχτούνε γύρω, οι ψιλορίξεις μας γεννήτριες
και ηλεκτροσόκ μελαχροινά,
οι Έξοδοί μας, Είσοδοι
και οι σαλτιμπάγκοι αεροβατούν στα κλειδιά του φα,
χωρίς αίτιο και αιτιατό, μόνο οι χρόνοι
μένουνε κλεισμένοι στα δικά τους τούνελ,
να επαναλαμβάνουνε φορεσιές αρκουδιάρισσας μονοτονίας,
ατέλειωτα σε φυτικούς ρυθμούς, ζωντανούς καθρέπτες, χωρίς κορνίζες
και αντανακλάσεις- διαθλάσεις ενός ξένου σε ξένο.
Η υπερβολή άνοιξε φτερά και ξέφυγε την προηγούμενη νύχτα,
έτσι η σκοπιά ανώφελη πια,
μπεκρουλιάζει,
Προς τα πού να γυρίσει το νόμισμα;
Χάσαμε τις όψεις και τις απόψεις αν τις περικόψεις,
θα διακόψεις με κατόψεις και προσόψεις
θα ξεκόψεις από όψεις και θα διώξεις τις
επιδιώξεις.........
΄79
Σελίδα 54
Κάποιος αυτοευνουχίστηκε,
συγχίστηκε,
αρνήθηκε,
ξεσκίστηκε,
μια ολόκληρη μέρα, σε βουνοκορφές και τέλματα
και τώρα ποιος θα γράψει ιστορία;
Τα κράνη μας τρέχουνε σε ριγωτές ασφάλτους,
μονόλογοι, μόνο-λόγοι,
«Νιάσου, στάσου»
Κάποιος που θά’ρχεται
Άνοιξη με φουστάνια και μοκασίνια στα πόδια,
Τρυφερό παιδί, γλυκό και ώριμο
Έτοιμο
Έτοιμο με τα χέρια γεμάτα προσφορές,
πόσες φορές
κάθε μέρα κάθε νύχτα,
ανα-Πωλείς τις αισθήσεις
παρ-αισθήσεις
δι-αισθήσεις
μετ-αισθήσεις
πλαν-αισθήσεις
και τ’ άλογα έτοιμα να χτυπάνε με τα πόδια
εφόδια
για τα ταξίδια
και οι στρατώνες μελανιασμένοι,
χυμένοι
στα δωματιά μας
μάτια μας,
σφιγμένα, αλλιωμένα, χαμένα, ξεχασμένα,
ποντίκιασε κελάρια και φτωχογειτονιές,
τι ζητώ;
Τι θα ζητώ;
Πώς ζητώ;
ΖΗΤΩ, τα πρασινισμένα
Δέντρα
Σαν άντερα στο μυαλό μου
Και ο Καίσλερ, πατέρας μακρινός
οιωνός εξόδων,
εσόδων από αντιγραφές,
διαγραφές των ημερών
και ο Μύλλερ,
ο DEALER απουσίας,
συνουσίας, σε λουστραρισμένα πιάνα,
με μουσική και προσμονή,
αναμονή
«δια-Μονή απουσίας» η επιγραφή,
στο μοναστήρι των GRATEFULL DEAD,
με μάνατζερ, παναγιότατους Άγιους
και θαλαμηπόλους,
πλούσιων αρχοντικών,
δεσμευτικών στις συνηθειές μας,
το πέσιμο του Ίκαρου.
Γλύστρημα των παλιών, με ήλιους και σελήνες
Σωλήνες
Στο σπίτι μας και σιδεριες
Και το τηλέφωνο, φωνή μηδέν,
περνάμε τις διαχωριστικές γραμμές,
της παρουσίας της απουσίας
Και ας έρχονται διακοπές,
κοπές συνειδησιακές
Και θα γυρίσουμε χωρίς μισό,
γιατί το άλλο μισό,
θα το χαρίσουμε στους κράχτες
Και πάντα έτσι θα αντιγράφουμε από τεφτέρια
ξεφτέρια
στις επαναλήψεις,
Ας δείξεις και στους άλλους τους τρόπους
Και τις παγίδες
Για οβίδες, στους καιρούς που θά’ρθουνε
Και τους Ινδουιστές φίλους μας
Και τους σκύλους των ασφάλτων
Και τα αλφαβητάρια της ενοχής
της ταραχής,
ας ξεφυλλίσουμε και ας απορρίψουμε.
«Τελετουργικά
σα να
με κυττούσε
και αρκούσε
μόνο εκείνο»
Κάποτε έρχεται, μόνο για τους τρελούς μια μέρα,
όπου όλα αντι-στρέφονται, μεταστρέφονται,
περιστρέφονται, αποκτώντας τις διαστάσεις που
ζητούσανε, -όλα αρχίσανε να φεύγουν στις κατηφόρες-
κάτι φορές που οι ήλιοι ζευγαρώνουνε
και οι χλαμύδες ξαναεμφανίζονται.
QU EST-CE QUE C EST
Είναι οι φυγές που σχηματίζουνε ρυάκια
παιδάκια
σε αμμουδιές και τα τροπάρια σε μικρο-φωνάζουν,
απαιτώντας να κατέβουν όλοι κάτω από σταυρούς
και ψυχαναλυτικά τραπέζια
Και οι αμμουδιές,
όχι άδειες
Και οι παραλίες,
Λείες, μπροστά στα μάτια τους
Και το πράσινο,
Όχι άσημο και γκρίζο, αλλά ζωηρό
στη γιορτή μας
Η φυγή μας, ότι κι αν πούμε τό’ χουμε ξαναπεί
Και ο ήλιος ακούει το δεσιμό μας.
Θα σου χαρίσω τα μπλουζ των ματιών μου
Και τις ασημένιες μου δυνάμεις,
για το παιχνίδι του κύκλου.
Πάντα οι πράξεις του μέλλοντος
Και μετά θά’ ρθει ο Ένας
Όχι εκείνος ή αυτός, αλλά ο Ένας
(προφητείες ζαρωμένων τυφλοπόντικων)
Φεύγω, σου είπα,
ΟΧΙ
Και μετά θά’ ρθει ο Ένας
Και ακόμα κανείς ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ,
Μόνο οι δρόμοι γεμίσανε αυτοκίνητα
Και σταυροφορίες.
Αμήν.
Ο Χριστός Νικά.
Το Χάος Σώζει.
Ιησσούς
Χαοτικός
Θέληση
Υλική
Σύμπαντος
SOS
STOP
s.s 1 2 3
τι θα γίνει, τι έχει γίνει, τι γίνεται,
ΘΑ ΓΙΝΕΙ;
και μένουμε ριζωμένοι στον ίδιο τόπο
για χρόνια, χωρίς γέφυρες,
Ιερές Γραφές προσαρμογής,
διαταγής για στάση,
χωρίς άλση και θάλασσες,
ούτε γοργόνες και παραμύθια
γρίφους, μύθους, ιστορίες,
αηδίες όλ’ αυτά
σκατά,
και μέσα σ’ όλα αυτά,
οι γκόμενες και οι περγαμηνές,
οι έλικες και η λήθη,
μπαλκόνια και στενόδρομοι
δια-Τριβές χειμωνιάτικες
και δια-Λέξεις,
λέξεις πρόχειρες, ποντικιασμένες λέξεις
χαρτόκουτα,
παράνοια σιωπηλής μουσικής,
εύκολης μουσικής,
γλυκερής μουσικής,
ΧΩΡΙΣ ΜΟΥΣΙΚΗ
(κρεβάτι 2.2)
Σελίδα 24
ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ
ΑΞΙΩΝ
Η κάθε εποχή, ορίζεται από τους στόχους που βάζει και τις αξίες που
προσυπογράφει.
΄78
Κτερίφτηκα φέ νού κραστή, τή περπαντή κι ωραία
γεπάντικα κι ασήθαμπα, βαρδιναλή μερέα.
Στά φούρνικα κι αλύγηστα, τα παρθηριά και πάμε
χωρίς να πώντα τι τραβάς, κια΄πάρνα μελανάμε.
Αρδαβαριά κι αρδαβαριά, τής νακουφτής τιλάσδε,
επήρα τήν μαρτατουριά, όχτι θα πής βαράσε.
Γρεντάν απ' τόν ταλιβοριά, ξερνούν σινιές απάνω
διαφωρές νηματιστές κι΄ αρύτηστες προλάνω.
Τσατί πατί κι΄απάνωθέ σου πάνω
γιατί κατί, τή λάβδα σου τό άνω.
Επήρα τη φαλότσα συ κέ φτή την αλφαβήτα
θαρύστηκα, θαμνήστηκα κέ πρί τή καρμελύτα.
Παρισταριά τής αστραφτής, τής ρύς οί φεταρίτες
πετάρισα κι αλίστικα, στάς φλάς κίς ελινίτες.
Σού παρνώ τίς ερεστίς,
σού φτένω ασορτίτσες,
ξεκλίστικα απ' ονεχτίς, μεριστικές
γλυφίτσες.
(Αρδαβαριά, στή φουρνικιά τσί καλαβρή μαρέα)
Ετούκτενα κι' ασύθαφτα, ύ καλετιά κι΄ωρνέα,
μαρτακιαστή κι΄αφτίχαστη δί΄ λαματιά παρέα.
Ω, λαμενδία σύ θαμπής σου,
Ω, βλυφίς πηραμύς σου,
Ω, θυτακία λυμφατήτης,
Ω, μαλατίστα κρεοντίτις.***
Ομτέ**** σύ θάμπος τύς δραβήτας,
ομπτέ, σύ γήρτος της μαρμύτας,
ομπτέ, σύ φόλτες τύς αλέας,
ομπτέ, σύ φόδρες της μαρέας.
Ομπτέ, Χοφτέ**** Αρδαβαριά,
Ομπτέ, χοφτέ ύ Ξαρταφιά.
**Περιστικέ τύ κά κρατείν έν είς σιμά του
***κρεόνδικα φτυνήστατη
****περίπτικα σή να κρατύς
*****ανήσαμπα ασύφτερα, σιλόντας.
Σημείωση.
Ένα ή περισσότερα (*) =άνω τελείες. Η θέση τους είναι επιλεγμένη από τον ποιητή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου